เข้าสู่ระบบ
<strong>นิโคลัส คอสต้า</strong> หรือนิค เชฟซูเปอร์สตาร์วัยสามสิบสามปี ชายหนุ่มชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาเลี่ยน ร่างสูงสมาร์ตใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มตามสายเลือดผสมที่ลงตัว เขาเพิ่งถ่ายทำเทปรายการล่วงหน้าเสร็จในเวลาเย็น ทีมงานเก็บอุปกรณ์และทยอยกันกลับ ร่างสูงถอดผ้ากันเปื้อนสีเข้มออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว วันนี้ทุกอย่างดูจะราบรื่นและไร้ปัญหา เป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งของการทำงาน
ซึ่งปกติก็เป็นเช่นนี้ ด้วยทีมงานของเขาทุกฝ่ายเป็นผู้มีประสบการณ์และเป็นมืออาชีพ ทุกฝ่ายประสานงานและทำงานเป็นทีมเวิร์กที่ดีมาก และที่สำคัญทุกคนรู้จักและรู้ใจสไตล์การทำงานที่เป็นมือโปรและมีวินัยของนิคเป็นอย่างดี จึงมีการทำการบ้านกันล่วงหน้าอย่างเต็มที่
สตูดิโอกว้างขวางที่ใช้สำหรับถ่ายทำรายการโชว์ทำอาหารสุดฮิตและโด่งดังนั้นอยู่บนเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงลอนดอนของเขาเอง สตูดิโอถูกจัดแบ่งพื้นที่แยกเป็นสัดส่วนกับโซนที่เป็นที่อยู่ส่วนตัวด้านใน โดยมีห้องโถงรับแขกกั้น เพนต์เฮาส์หกห้องนอนของเขา เวลานี้ห้องด้านริมในสุดมีผู้จับจองอาศัยเป็นเวลาสองเดือนเต็มแล้ว
จีน่า อัสตัน หญิงสาวชาวอเมริกันวัยยี่สิบห้าปี ผู้หญิงที่มารดาขอร้องแกมบังคับให้เขาลองศึกษาดูใจโดยการส่งหล่อนให้มาอยู่กับเขาถึงที่นี่ หล่อนมาอยู่ได้สองเดือนแล้ว โชคดีที่เขานั้นยุ่งและหล่อนเองก็ยุ่งกับการเรียนเช่นกัน วันๆ จึงไม่ค่อยได้สุงสิงกันมากนัก เวลาเขาเสร็จจากการถ่ายทำเวลาเย็นเช่นนี้มักไม่เห็นหล่อนอยู่ด้านนอก อาจจะเก็บตัวอยู่ในห้องหรือไม่ก็ยังไม่กลับ
เท่าที่ทราบจากแจ็ค ผู้ช่วยส่วนตัวของเขาเห็นว่าหล่อนเรียนคอร์สด้านจิตวิทยาการบริหาร เรียนสามวันต่อสัปดาห์ นิคไม่แน่ใจว่าหล่อนใช้เวลาที่เหลือทำอะไรบ้าง แต่ชายหนุ่มก็บอกตัวเองว่าไม่อยากสนใจอยากรู้มากนัก ตราบใดที่ต่างคนต่างอยู่เช่นนี้ เขาคิดว่าเป็นการดีแล้ว
ร่างสูงชะงักเท้าเมื่อเดินเข้ามาถึงบริเวณห้องรับแขกด้านใน บริเวณโซนส่วนตัวนี้นิคจัดให้มีห้องรับแขกกับโซนครัวลักษณะเป็นโอเพิ่นแพลนโดยมีเพียงเคาน์เตอร์หินแกรนิตสีดำเงาวับกั้นไว้
ร่างบางกำลังยืนตั้งหน้าตั้งตาหั่นอะไรบางอย่างอยู่ ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงแปลกใจ หล่อนทำหน้าค่อนข้างซีเรียสจนไม่ทันสังเกตเห็นเขา นิคหยุดยืนเอนไหล่ไปพิงประตู จ้องมองร่างเล็กที่ยืนหั่นของอย่างมีสมาธิ
ใบหน้าเรียวเล็กประกอบด้วยดวงตาโตสีน้ำตาลทอง ไม่ยักใช่สีฟ้า คิ้วเรียวสวยขมวดยุ่งเป็นบางครั้งเวลาคิด จมูกโด่งเล็กมีเหงื่อผุดเล็กน้อย นิคเห็นหม้อกำลังเดือดตั้งอยู่บนเตา เรียวปากจิ้มลิ้มของหล่อนเผยอออกเล็กน้อยเหมือนกำลังลุ้นอย่างเผลอตัว ผมสีน้ำตาลถูกรวบมัดไว้ข้างหลังเหมือนเช่นเคย หล่อนยกหลังมือขึ้นปัดผมที่หล่นลงมาระแก้มเป็นผลให้ซอสหรืออะไรสักอย่างหนึ่งสีเขียวเปื้อนติดไปบนแก้มข้างนั้น แต่หล่อนคงไม่รู้ตัว
“ทำอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความตั้งใจอย่างมีสมาธิ ทำให้ร่างบางของจีน่าสะดุ้งโหยง ใบหน้าเล็กเงยขวับขึ้นมองเขา
เพล้ง! เสียงชามหรืออะไรสักอย่างหล่นร่วงลงพื้นทำให้หล่อนสะดุ้งอีกครั้งก่อนจะรีบกระโดดถอยหลังหนี
“โอ ไม่นะ...”
หล่อนร้องอุทานเสียงตกใจกับตัวเอง ก่อนจะรีบย่อตัวหายไปหลังเคาน์เตอร์ นิคสาวเท้าเดินตรงไปหาทันที หลังเคาเตอร์กะละมังสเตนเลสนอนคว่ำอยู่ ลูกชิ้นหล่นกระจายไปทั่ว คนตัวเล็กรีบหยิบกะละมังและกวาดลูกชิ้นใส่กลับไปตามเดิม
“คุณจะทำอะไร”
ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง เดินเข้าไปหรี่ไฟที่หม้อน้ำกำลังเดือดปุดๆ อยู่ จีน่าเงยหน้าขึ้นยิ้มแหยให้
“จีน่าอยากทานซุปเส้นหมี่ค่ะ ไวน์เขาเคยทำให้กิน อร่อยดี”
เสียงตอบออกมาเบาๆ วีรตาเคยทำอาหารที่ชื่อไม่คุ้นหูและคุ้นลิ้น “ก๋วยเตี๋ยว” ให้ทานเมื่อไม่นานมานี้ จีน่านึกอยากทานและเห็นวิธีการทางอินเทอร์เน็ต วันนี้หลังเลิกเรียนจึงแวะซูเปอร์มาร์เก็ตและตั้งใจจะลองทำดู เพราะดูจากยูทูปแล้วไม่เห็นมันยากเลยสักนิด
หล่อนเก็บลูกชิ้นเสร็จก็มองมันอย่างเสียดายก่อนจะเทใส่ถุงแล้วนำไปทิ้งถังขยะ นิคยืนเท้าสะเอวดูเคาน์เตอร์ครัวที่มีผักหั่นเสร็จวางอยู่บนเขียงพลาสติกกับซองเส้นหมี่สีขาว สีเขียวที่เห็นติดแก้มหล่อนเป็นใบผักชีหั่นเล็กนั่นเอง
สองเดือนมานี้ เชื่อหรือไม่ว่า เขากับหล่อนไม่เคยได้ทานอาหารร่วมกันเลย ดูเหมือนหล่อนจะพยายามหลีกเลี่ยงการพบปะพูดคุยกับเขาอย่างสุดความสามารถ นิดมองดูหน้าเจื่อนเหมือนเด็กกลัวผู้ใหญ่ตำหนิของหล่อน ท่าทางที่เอามือถูกันไปมาอย่างไม่แน่ใจว่าจะวางมันไว้ตรงไหนดี
“ไหนขอดูหน่อย” เขาเอ่ยออกมา จีน่าทำตาโตรีบยกไม้ยกมือปฏิเสธ
“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ จีน่าไม่อยากกินแล้ว”
รีบพูดเพราะคิดว่าเขาจะอาสาช่วยทำให้ ใบหน้าคร้ามคมก้มมามองพลางถอนหายใจ
“ผมจะดูว่าคุณทำครัวผมเลอะเทอะไปแค่ไหนแล้ว ผมไม่ชอบเคาน์เตอร์เละเทะและสกปรก ทำให้สะอาดเหมือนเดิมด้วยล่ะ”
เสียงเข้มเอ่ยออกมาก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจาก แต่ก็ชะงักนิดหนึ่งก่อนจะหันกลับมาหาใหม่ มือหนาเอื้อมไปปัดเศษผักออกจากแก้มให้หญิงสาวที่สะดุ้งโหยงกับปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำนั้น
<br/>
**********************************
<strong>เอาไปค่า ตอนแรกเปิดซีนอย่างเป็นทางการของคู่นี้ เขาอยู่กันมาได้ยังไงน้อตั้งสองเดือนแล้ว ไม่ได้สุงสิงกันอย่างที่เหล่าผู้ใหญ่ได้แอบหวังเอาไว้ น้องจีน่าเก่งมากค่ะที่เลี่ยงเฮียนิคได้ยาวนานขนาดนี้ แต่ต่อไปก็ไม่ทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปนะคะ เดายากจริงๆ ค่ะสำหรับสองคนนี้...</strong>
<strong>ขอบคุณสำหรับเม้นต์ต้อนรับเรื่องนะคะ มารอให้กำลังใจน้องจีน่ากันเป็นแถว และก็รอตีหัวอิพี่นิคกันแน่นห้องแช็ตเลยค่ะ ลุ้นเขาตอนต่อไปค่ะ</strong>
<br/>
“ตามมานี่” เขาดึงหล่อนออกจากหลังเคาน์เตอร์ ทุกคนที่กำลังคุยกันออกรสบนโซฟามุมห่างออกไปเงยหน้าขึ้นมามอง“น้องเป็นอะไรตานิค แกทำอะไรน้อง”มารดาเอ่ยถามทันที พร้อมกับน้ำเสียงพร้อมกล่าวหา นิครู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจที่ท่านมองเขาเหมือนเป็นอันธพาลอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะเวลาเขาอยู่กับหล่อน“เขาทำตัวเอง เดี๋ยวผมมาครับ จะพาเขาไปใส่ยา”นิคกล่าวกับผู้ใหญ่ไม่กล้ากล่าววาจาเผ็ดร้อนเพราะเกรงใจมารดาของหล่อน จากนั้นก็ดึงตัวหล่อนให้เดินตามไปยังสตูดิโอ ในห้องนั้นมีตู้ใส่เครื่องปฐมพยาบาล ตรงเคาน์เตอร์ครัวมีกระถางว่านหางจระเข้วางอยู่ นิคพาหล่อนไปนั่งตรงเก้าอี้โซฟาตัวสั้น จากนั้นร่างสูงก็เดินไปตัดว่านมานั่งข้างๆ เก้าอี้ตัวเล็กทำให้เขานั่งเบียดชิดกับหล่อน“ยื่นแขนออกมาสิ โดนน้ำร้อนลวก ใช้ว่านนี่จะทำให้หายปวดแสบปวดร้อนได้”เสียงทุ้มเอ่ยบอก จีน่ายื่นแขนซ้ายให้ เขาใช้ว่านค่อยทาไปบนแขนให้อย่างเบามือ น้ำเมือกใสของว่านทำให้รู้สึกเย็น เมื่อเสร็จ“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ ใบหน้างามเงยขึ้นสบตาคมเข้มที่จ้องมองมาอย่างอ่านไม่ออก“ไม่ต้องช่วยแล้ว ผมจะทำเอง นี่ถ้าไม่ช่วยคงจะเสร็จไปนานแล้ว”เขาเอ่ยเสียงราบเรียบพร้อมก
“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะคุณแม่ จีน่าจะเกะกะเปล่าๆ”หญิงสาวเอ่ยออกมาเบา พร้อมกับก้าวไปนั่งอยู่ระหว่างมารดากับคุณป้าเดเลีย กอดและหอมแก้มพวกท่านด้วยความคิดถึง“ไปดูสิว่าพี่เขาทำอะไรให้พวกแม่ ไหนอวดแม่เมื่อวันก่อนว่าทำกับข้าวเป็นแล้วไง”มารดายังไม่ยอมให้หล่อนเลี่ยงได้ หญิงสาวจึงจำต้องลุกขึ้นเดินไปยังโซนครัว ร่างบางเดินไปยังหลังเคาน์เตอร์ แล้วก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ในใจคิดว่าหล่อนจะนับหนึ่งถึงห้า ถ้าหากเขาไม่เงยหน้าขึ้นมาพูดด้วย จีน่าก็จะหันหลังกลับ เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร หยิ่งเป็นคนเดียวหรือยังไง หญิงสาวคิดค่อนขอดเขาอยู่ในใจ...หนึ่ง... สอง... เขาเพิ่งตัดผมมาใหม่กระมัง ดูสั้นเข้ารูปและยังดูดีเหมือนเดิม สวมกางเกงยีนส์ซีดกับเสื้อยืดสีน้ำตาล ใบหน้าร้ายกาจดูขรึมเช่นปกติ คิ้วหนาของเขาจะขมวดชนกันตั้งแต่หล่อนมายืนอยู่... สาม...สี่...“ยืนซื่อบื้ออยู่ได้”เสียงเข้มเอ่ยลอยขึ้นให้ได้ยินกันสองคน จีน่าเม้มปากทำตาขุ่นใส่เขาทันที“จะให้จีน่าช่วยอะไรก็บอกมาสิ”เสียงเล็กเอ่ยโต้ตอบทันควัน นิคปรายตามองทำท่าเหมือนเสียไม่ได้“เก่งนี่” เขาเอ่ยเยาะ รู้สึกหมั่นไส้กับท่าทางเชื่อมั่นที่หล่อนแสดงออก สาวน้อยขี้กลัวเมื่อห
ในระหว่างนี้จีน่าได้รับงานอีเว้นต์ต่างๆ แล้วแต่โอเว่นจะจัดให้ หญิงสาวเริ่มมีเหล่าชายหนุ่มพวกดาราเซเลปไฮโซเข้ามาจีบ มีข่าวให้พวกสื่อมีเดียเขียนขายอยู่บ่อยๆ‘สาวน้อยหน้าหวานจีน่า อัสตัน ควงกับเนธาน โจนส์ ในงานกาล่าดินเนอร์การกุศล ค่ำคืนแสนโรแมนติก หนุ่มเนธานไม่ยอมห่างกายสาวจีน่าเลย เอ๊...มีอะไรในกอไผ่หรือเปล่าน้าคู่นี้’พาดหัวเว็บไซต์ก็อตซิป เนธาน โจนส์ นักธุรกิจหนุ่มหล่อตระกูลไฮโซ ครอบครัวเขาในวงการค้าเพชรและอัญมณี‘เนธานแอบส่งข้อความหวานเกินบรรยายถึงใครเอ่ย ใจความว่า... คุณเป็นแสงอาทิตย์ประจำใจผม... You’re my sunshine’พาดหัวอีกเว็บไซต์ มีการโยงเล่นคำกับประโยคทองในโฆษณาที่จีน่าเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้เว็บไซต์หนึ่งโพสต์รูปจีน่าที่บังเอิญถ่ายได้จากวันที่เนธานมารับหล่อนที่มหาวิทยาลัย‘แอบรับส่งกันอย่างสวีทหวานแหวว สาวจีน่าใจอ่อนหรือยังเอ่ย เนธานชัดเจนมากขับรถสปอร์ตมาหาถึงมหาวิทยาลัยอย่างเปิดเผย ไม่กลัวเป็นข่าว ภาพมันฟ้องค่ะท่านผู้ชม’บนเฟซบุ๊กแฟนเพจของจีน่าเองก็มีความเคลื่อนไหวเช่นกัน โดยการเปรียบเทียบระหว่างนิคกับเนธาน‘อะไรยังไงพวกเรา เนธานกับจีน่าเป็นซัมติง สเปเชียลกันจริงเหรอ’จั่วหัวข้อ
เวลาต่อมาจีน่าก็ได้รับเลือกให้ถ่ายโฆษณาเครื่องสำอางแบรนด์ดังที่ขอทำสัญญากับจีน่าสองปีในการเป็นพรีเซ็นเตอร์ โอเว่นจัดการตารางงานกับตารางเรียนของหล่อนจนทุกอย่างลงตัวและเรียบร้อยเป็นอย่างดีจีน่ารู้สึกสนุกกับงานมาก การเปิดใจตัวเองเพื่อก้าวออกจากคอมฟอร์ดโซนทำให้ได้ค้นพบศักยภาพและความสามารถของตัวเองอย่างไม่เคยคิดฝันมาก่อน หญิงสาวแปลกใจที่หล่อนสามารถทำงานถ่ายแบบออกมาได้ราวกับเป็นผู้มีประสบการณ์มานาน ทีมงานต่างชื่นชมในความเข้าใจงานและคอนเซ็ปต์ รวมถึงการเป็นคนง่ายๆ ติดดินและไม่เย่อหยิ่งของหญิงสาวไม่นานโฆษณาตัวนั้นก็ได้เผยแพร่สู่สายตาชาวโลกอย่างเป็นทางการ ทำให้จีน่า อัสตัน สาวน้อยหน้าสวยใสดวงตาโตไร้เดียงสากลายเป็นดาวเด่นประดับวงการโฆษณาไปชั่วข้ามคืนระหว่างนั้น นิคพยายามไม่สนใจ หลังจากเดินออกจากแฟลตของหล่อนในเช้าวันนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ได้กลับไปหาหล่อนอีกเลย อันที่จริง ในบางคืน เขาพบว่าตัวเองลุกขึ้นแต่งตัวคว้ากุญแจรถแล้วขับออกไป เมื่อมาถึงถนนที่เป็นที่ตั้งของแฟลตหล่อนก็รู้สึกตัวจนต้องสบถด่าตัวเองออกมาดังๆ แล้วเลี้ยวรถกลับเพนต์เฮาส์ เป็นเช่นนั้นอยู่หลายครั้งเขาได้ยินข่าวการทำงานของหล่อนจากแจ็คแ
"อรุณสวัสดิ์นางแบบ"เขาส่งเสียงกระเซ้ายั่วก่อนจะขยับขึ้นทับทาบแล้วส่งความแข็งแกร่งเข้าไปในตัวหล่อนอย่างไม่เตือนล่วงหน้า จีน่าสะดุ้งตาเบิกกว้างเขาก้มมาดูดเรียวปากอิ่มแล้วทำการขยับส่วนล่าง ฟันคมงับริมฝีปากล่างของหล่อยเบาๆ สร้างความซ่านเสียวและสยิวอย่างแปลกประหลาดสุดบรรยาย"ยกขาขึ้นเกี่ยวสะโพกผมสิ"เขากระซิบสั่ง จีน่าหน้าแดงด้วยความกระดากอายไม่ยอมทำตาม เขาจึงเอื้อมมือไปจับขาหล่อนเกี่ยวไปบนสะโพกแกร่งของเขาเสียเอง"เกาะแน่นๆ นะ...อ่าส์"เขาสั่งเสียงแตกพร่า จากนั้นก็ทำการขยับโยกอย่างหนักหน่วงและรัวเร็ว จีน่ายกแขนขึ้นโอบรอบคอของเขาเอาไว้แล้วหลับตาปี๋ ความรู้สึกสุขสมแปลกประหลาดถาโถมจนสุดทนรับไหว ร่างบางสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์จนนิครู้สึก เขาส่งหล่อนไปถึงจุดไคลแม็กซ์ทันที จากนั้นร่างใหญ่ก็ปีนป่ายตามไปถึงจุดหมายเดียวกันในนาทีต่อมา เขาเกือบถอนตัวออกมาไม่ทัน ร่างงามหลับตานิ่ง นิคล้มไปนอนทาบทับซุกหน้ากับซอกคอหล่อนกริ๊ง-กริ๊งเสียงโทรศัพท์ซึ่งไปแน่ใจว่าของเขาหรือของหล่อนดังขึ้น ทั้งสองรีบผละร่างออกจากกัน นิคคว้ากางเกงที่ถอดทิ้งไว้ตรงข้างเตียงขึ้นมาล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา"ว่าไง?"เสียงงัวเงียดังไปในสา
นิคมองดูคนในอ้อมแขนที่หลับตาเงียบไม่ยอมโต้ตอบกับเขา ชายหนุ่มวางหล่อนไปบนเตียงแล้วก้าวขึ้นไปนอนตะแคงดึงร่างหล่อนมากอด“หลับซะ” เขาเอ่ยสั่งอีกครั้ง เขาถนัดมากเรื่องการออกคำสั่งและเรื่องดุหล่อน จีน่าแอบหรี่ตาขึ้นดูนิดหนึ่ง เห็นใบหน้าหล่อดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไอ้คนสารเลวเอาแต่ใจ ขอให้ตายไปตกนรกขุมที่ร้อนไหม้ที่สุด“ด่าผมเสร็จหรือยัง” เสียงทุ้มเอ่ยดักคอราวกับมีหูทิพย์ได้ยินหล่อนด่าเขาอยู่ในใจ“เมื่อไหร่จะกลับเสียที” หล่อนเอ่ยปากไล่ออกมา“คืนนี้จะนอนที่นี่ ไม่กลับ”เขาตอบทันที ก้มหน้ามาหอมแก้มหน้าตาเฉย เขาหน้าด้านอย่างที่สุดอย่างที่จีน่าคาดไม่ถึง“ใครอนุญาต นี่มันแฟลตจีน่านะ และจีน่าไม่อยากให้คุณมาเพ่นพ่านที่นี่ เหมือนที่คุณไม่ต้องการให้จีน่าเพ่นพ่านที่เพนต์เฮาส์ของคุณ” หล่อนเอ่ยออกมายืดยาวเป็นครั้งแรก“เพ่นพ่านอยู่ได้ตั้งสองเดือนกว่า”เขาโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้ นิครู้สึกดีขึ้นที่หล่อนพูดกับเขาอีกครั้ง ถึงแม้จะทำปั้นปึ่งและต่อว่าขับไล่ แต่ก็ดีกว่าตอนหล่อนเงียบ“ผมนอนด้วย มันดึกแล้วขี้เกียจขับรถ” เขาเอ่ยอย่างดื้อดึงพร้อมกับซุกหน้ากับกลุ่มผมหอมของหล่อน“ระวังคนจะเห็นคุณออกจากแฟลตนี้นะ แล







