ผู้ชนะอย่างแท้จริง

เช้าตรู่ที่ควรจะเงียบสงบ เจียวซือซือต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะไม้เท้าดังปัง ๆ อยู่หน้าประตูห้องนอน พอเปิดประตูออกมานางก็ต้องหน้าซีดเมื่อพบกับสตรีวัยกลางคนหน้าตึงที่ดูราวกับหลุดออกมาจากตำรากุลสตรีโบราณ

"คุณหนูเจียว ข้าคือแม่นมกุ้ยอดีตหัวหน้านางกำนัลฝ่ายใน ภายใต้คำสั่งของอัครเสนาบดีหวง ตั้งแต่วันนี้ไปข้าจะมา ขัดเกลาท่านให้สมกับเป็นว่าที่ฮูหยินเอก"

แม่นมกุ้ยไม่ได้มาเล่น ๆ นางจัดระเบียบชีวิตเจียวซือซือใหม่หมด ตั้งแต่การก้าวเดินที่ต้องเยื้องกรายจนเข่าแทบทรุด ไปจนถึงการจิบชาที่ต้องนิ่งราวกับรูปปั้น

"คุณหนู หลังต้องตรง คอต้องตั้ง ก้มหน้าเกินสามนิ้วถือเป็นสตรีไร้สกุล"

 เสียงไม้เท้าเคาะดังสะท้อนทุกครั้งที่เจียวซือซือเผลอตัว

"แม่นมเจ้าคะ ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าขอพักหน่อยเถิด"

"พักงั้นรึ ใต้เท้าหวงกำชับมาว่า หากท่านบ่นเหนื่อย แสดงว่างานที่ข้าให้นั้นเบาไป เช่นนั้นเชิญคุณหนูไปคัดคัมภีร์กุลสตรีต่อกลางลานบ้านเจ้าค่ะ"

เจียวซือซือพยายามจะงัดมุกเดิมมาใช้ นางแอบกวักมือเรียกแม่นมกุ้ยเข้าไปในมุมมืดที่คาดว่าจอมสอดแนมของหวงจื่อเยียนจะมองไม่เห็น

"แม่นมเจ้าคะ นี่ทองแท่งสองตำลึง ท่านช่วยแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเวลาข้าแอบหลับได้หรือไม่"

แม่นมกุ้ยมองทองด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะรวบทองนั้นใส่กระเป๋าแล้วหันไปตะโกนลั่นจวน 

"รายงานใต้เท้าหวง คุณหนูเจียวพยายามติดสินบนข้า แสดงว่าศีลธรรมในใจนางยังบกพร่องมากนัก"

"หา ว่าไงนะ!"

ผลคือเจียวซือซือถูกสั่งให้ไปนั่งคัดคัมภีร์กลางแดดจ้าตรงกลางลานจวน โดยมีทหารของจวนอัครเสนาบดียืนล้อมไว้ไม่ให้หนี นางได้แต่คัดไปร้องไห้ไปด้วยความแค้นใจ

'เสนาบดีหน้าเหม็น ฝากไว้ก่อนเถอะ'

ขณะที่เจียวซือซือกำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดกับพู่กัน นางเหลือบไปเห็นองครักษ์เฉิน หนึ่งในทหารที่หวงจื่อเยียนส่งมาเฝ้าจวน ซึ่งหน้าตาดูหล่อละมุนและดูท่าทางจะใจอ่อนกว่าคนอื่น

"พี่ชายเฉิน ข้าหิวน้ำจังเลย ท่านช่วยไปเอาน้ำเย็น ๆ มาให้ข้าทีได้ไหมเจ้าคะ" 

เจียวซือซือแสร้งทำตาละห้อย ช้อนตามองตามแบบนางเอกในนิยายรักพอกระชากใจผู้ชายให้หลงเสน่ห์

องครักษ์หนุ่มถึงกับหน้าแดงระเรื่อ 

"เอ่อ... คุณหนูเจียว ข้า... ข้าทำไม่ได้ขอรับ ใต้เท้าหวงสั่งห้ามไม่ให้ใครคุยกับท่าน"

"ใจร้ายจัง" 

เจียวซือซือเอียงหน้าทำปากจู๋เหมือนตัดพ้อ

"ท่านดูสิ แดดร้อนขนาดนี้ ผิวข้าจะเสียหมดแล้ว ถ้าข้าเป็นอะไรไป ท่านจะไม่เสียใจเหรอ"

นางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ตั้งใจยั่วโทสะคนบนหลังคาที่นางสงสัยว่าแอบดูอยู่ ซึ่งก็เป็นจริงตามนั้น

หวงจื่อเยียนที่แอบซุ่มดูอยู่บนหลังคาเรือนฝั่งตรงข้ามถึงกับบดกรามดังกรอด แววตาคมกริบแทบจะพ่นไฟใส่หัวองครักษ์เฉินให้มอดไหม้เป็นจุณ

"เจ้ามันตัวแสบ อยู่ในสภาพนี้ยังมีหน้าไปบริหารเสน่ห์ใส่คนของข้าอีกงั้นหรือ"

เขาทนดูต่อไปไม่ไหว กระโดดลงจากหลังคาพุ่งตัวลงมากลางลานจวนดั่งเทพบุตรที่มาพร้อมพายุหมุน

"อี้เฝิง ส่งองครักษ์เฉินไปชายแดนทิศเหนือเดี๋ยวนี้ โทษฐานปฏิบัติหน้าที่บกพร่อง!"

 เขาตวาดเสียงดังลั่นจนทุกคนในจวนสะดุ้ง

หวงจื่อเยียนเดินปรี่เข้ามาหาเจียวซือซือที่นั่งถือพู่กันค้างอยู่ เขาคว้าแขนนางลากให้ลุกขึ้นประจันหน้า

 "เจียวซือซือ เจ้ามันสตรีเจ้ามารยา ข้าส่งคนมาอบรมเจ้า ไม่ใช่ให้เจ้ามาหาสามีใหม่ในจวนตัวเอง"

"ใครจะหาใหม่กันเจ้าคะ"

 เจียวซือซือเถียงกลับ

 "ข้าก็แค่ขอความเห็นใจ ท่านนั่นแหละที่ไร้เหตุผลไม่เข้าเรื่อง หึงไม่ดูตาม้าตาเรือ"

"ข้าไม่เคยหึงเจ้า!" 

เขาคำรามใส่นาง ดวงตาดำขลับทั้งดุร้ายและน่ากลัว

 "ข้าแค่รำคาญที่ต้องมาจัดการเรื่องอื้อฉาวที่เจ้าก่อไม่เว้นวัน แม่นมกุ้ย วันนี้นางคัดได้กี่จบ"

"สามสิบจบเจ้าค่ะใต้เท้า"

"น้อยไป เพิ่มเป็นหนึ่งร้อยจบและห้ามใครให้น้ำนางจนกว่าข้าจะอนุญาต"

 เขาจ้องหน้านางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความแค้นกึ่งโหยหาที่ตนเองไม่เข้าใจ

 "ถ้าเจ้ายังไม่เลิกยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น ข้าจะส่งเจ้าไปอบรมในห้องข้าแทนที่นี่ คราวนี้แม่นมกุ้ยก็ช่วยเจ้าไม่ได้"

เจียวซือซือหน้าแดงวาบ

 "ท่านมัน...บ้าอำนาจ!"

พายุโทสะของหวงจื่อเยียนยังไม่ทันจะมอดดับดี จู่ ๆ ร่างบอบบางของเจียวซือซือที่ยืนเถียงเขาปาว ๆ เมื่อครู่ก็เกิดอาการโอนเอน ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะความโกรธพลันซีดเผือด นางหลับตาลงพริ้มก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นล้มพับหมดสติ

"เจียวซือซือ!"

เสียงคำรามด้วยความตกใจดังมาจากปากของอัครเสนาบดีผู้สงบนิ่งเสมอ เขาพุ่งตัวเข้าไปรับร่างของนางไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่หัวจะกระแทกพื้น ความโกรธแค้นเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง เหลือเพียงความตระหนกที่ฉายชัดในดวงตาคมกริบ

"เจียวซือซือ เจ้าอย่ามาเล่นตลกนะ ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"

 เขาทั้งเรียกทั้งตบแก้มบางเบา ๆ แต่นางกลับนิ่งสนิท

หวงจื่อเยียนไม่รอช้า เขาช้อนร่างนางขึ้นแนบอกด้วยท่าทางทะนุถนอมอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งอุ้มนางเข้าไปในห้องนอนท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแม่นมกุ้ยและเหล่าองครักษ์

เขาวางนางลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา มือหนาลูบไล้ไปตามไรผมที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อของนาง

 "อี้เฝิง ไปตามหมอหลวงมา ใครก็ได้เอาน้ำกับผ้าเย็นมาเร็วเข้า"

เขานั่งลงข้างเตียง คอยเช็ดหน้าเช็ดตาให้นางด้วยตัวเอง พลางบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

 "เจ้ามันตัวดี คัดคัมภีร์แค่ไม่กี่จบถึงกับต้องเป็นลมแดดประชดข้าเชียวหรือ ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป พ่อเจ้าไม่เอาข้าตายหรือไร"

ในขณะที่เขากำลังว้าวุ่นใจอยู่นั้น หมอหลวงก็ถูกลากตัวมาถึงพอดี หลังจากตรวจชีพจรครู่หนึ่ง หมอหลวงก็ลอบมองใบหน้าคุณหนูเจียวที่แอบกระตุกเปลือกตา ส่งสัญญาณให้เล็กน้อย หมอหลวงผู้เจนโลกจึงกระแอมออกมา

"เรียนใต้เท้า คุณหนูเพียงแต่เหนื่อยล้าสะสมและโดนแดดจัดเกินไปขอรับ ร่างกายอ่อนแอลงมาก ต้องพักผ่อนให้เพียงพอและห้ามมีเรื่องกระทบกระเทือนใจเด็ดขาด"

หวงจื่อเยียนถอนหายใจยาว 

"ให้ยาที่ดีที่สุดแก่นาง"

ทันใดนั้น อี้เฝิงก็รีบวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น 

"ใต้เท้าขอรับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว มีฎีกาลับแจ้งเหตุจลาจลที่ชายแดนทิศใต้ ฝ่าบาททรงเรียกประชุมด่วนที่ท้องพระโรงเดี๋ยวนี้ขอรับ"

หวงจื่อเยียนขมวดคิ้วแน่น เขาหันไปมองร่างที่สลบไสลบนเตียงสลับกับองครักษ์ ใจหนึ่งเขาก็ห่วงคนตรงหน้าอีกใจหนึ่งหน้าที่ต่อบ้านเมืองก็ค้ำคอ

"ข้าต้องไปแล้ว"

 เขาหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างนางให้ถึงอก ก่อนจะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูของคนที่หลับอยู่ 

"เจียวซือซือ ข้าจะไปทำงานเพียงไม่กี่ชั่วยาม ระหว่างนี้เจ้าห้ามฟื้นขึ้นมาอาละวาดเด็ดขาด ถ้าข้ากลับมาแล้วพบว่าเจ้าแอบหนีไปเที่ยวตลาดอีกล่ะก็ คราวนี้ข้าจะล่ามโซ่เจ้าไว้กับเตียงจริง ๆ"

เขาสั่งแม่นมกุ้ยให้เฝ้าไว้ไม่ห่าง ก่อนจะจำใจสะบัดชายเสื้อเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางรีบร้อนแต่แฝงไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

ทันทีที่เสียงฝีเท้าและเสียงรถม้าลับหายไปจากจวน ดวงตากลมโตของเจียวซือซือก็ตื่นขึ้นมาทันที นางลุกขึ้นนั่งพรวดพลางสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ

"เฮ้อ เกือบตายจริง ๆ กลั้นหายใจนานขนาดนั้น หมอหลวงดูออกหรือไม่ว่าข้าแกล้ง" 

นางหันไปยิ้มกริ่มกับชิงชิงที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างเตียง

"คุณหนู ใต้เท้าหวงดูน่ากลัวมากเลยนะเจ้าคะตอนที่ท่านเป็นลมไป ท่านดูห่วงคุณหนูมากจริง ๆ"

"ห่วงกับผีน่ะสิ เขาห่วงตำแหน่งอัครเสนาบดีของเขามากกว่า"

 เจียวซือซือกระโดดลงจากเตียง 

"เอาล่ะ ในเมื่อตาบ้านั่นไปวังหลวงแล้ว และกว่าจะกลับคงอีกนาน ชิงชิงไปเตรียมวัตถุดิบทำน้ำหอมชุดใหม่มา ข้าจะใช้เวลาที่เขาไม่อยู่เนี่ยแหละรวยทางลัดให้ดู"

นางหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะ โดยไม่รู้เลยว่า หมอหลวงที่หวงจื่อเยียนส่งมานั้นเหมือนคนมีหูทิพย์ที่ฝึกฝนมาอย่างดีและเขาบันทึกความลับฝังลงในสมองรอรายงานเจ้านายเรียบร้อยแล้ว