3.2 ผู้ชายหยาบคาย! (🥵)

3.2

มือใหญ่ยังคงจี้เอวบาง ปากกระจับยกยิ้มอย่างผู้ชนะ ชายวัย 35 ไม่รู้ตัวเลยว่าแววตาหงุดหงิดของเขามีความสนุกสนานแบบเด็ก ๆ แฝงอยู่ เป็นแววตาที่หายไปนานมากแล้ว…เพิ่งกลับมาตอนเจอหญิงสาวตรงหน้านี่แหละ

“ริต้าไม่กลับค่ะ จะกลับก็ต่อเมื่อพี่เรนตอบตกลงแต่งงานกับริต้าเท่านั้น” ลลิตามองคนบนร่างด้วยแววตาแน่วแน่ แต่ระพีพัฒน์เห็นแล้วกลับมองว่ามันน่าขัน เขาหยุดจี้เอว ยันฝ่ามือทั้งสองลงข้างศีรษะคนใต้ร่าง เขาแค่นยิ้มหึ แววตาหล่อคมมีแต่คำสบประมาท

“เหรอ? แน่ใจนะ?” คิ้วเข้มดกดำเลิกขึ้นทวนคำถาม แววตามั่นคงของร่างใต้อาณัติก็ยืนยันคำตอบเดิม ในเมื่อเด็กนี่ยังคงยืนกรานว่าจะไม่กลับ เขาก็จะไม่ปราณีอีกต่อไป!

จากเมื่อกี้จี้แค่เอว ตอนนี้มือหนากว้างลามแทบทั่วเรือนกายท่อนบนของหญิงสาว เขาใช้นิ้วทั้งห้าทั้งสองฝั่งล้วงเข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ตสีครามแล้วจี้จุดบ้าจี้ของเธอ ร่างบางจึงสะดุ้งทุกทียามคนพี่กรีดกรายนิ้วโดนจุดอ่อน

บริเวณเอวคอดขาวอมชมพูถูกนิ้วมือแกร่งกรีดกรายถ้วนทั่ว ริต้าขนลุกซู่ไปหมด…ที่น่าแปลกคือพ่อเสือยิ้มยากอย่างเรนเผลอยิ้มเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้แกล้งริต้า ทั้งยังลอบกลืนก้อนเหนียว ๆ ลงคอเมื่อชายเชิ้ตครามเลิกขึ้นสูง เผยให้เห็นผิวกายขาวอมชมพูบริเวณหน้าท้องแบนราบไร้ตำหนิ

“พี่เรนหยุดเถอะค่ะ เล่นเป็นเด็กไปได้”

มือหนาชะงักเมื่อจู่ ๆ เรนก็รู้สึกคุ้นเคยกับคำว่า ‘เล่นเป็นเด็กไปได้’ ราวกับว่าเขาและเด็กนี่เคยเล่นจี้เอวกันในตอนเด็ก…คงไม่ใช่หรอก! เขาแค่คิดไปเอง…หรือต่อให้ใช่ ก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร พ่อเคยบอกเขาว่าชีวิตเขาเริ่มใหม่ตั้งแต่อาการเขาดีขึ้นหลังประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อ 12 ปีที่แล้ว…เรื่องราวก่อนหน้านั้นจึงหายไปพร้อมกับความทรงจำอันเลวร้าย เรนจึงคิดว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่ความทรงจำในวัยเด็กจะหวนกลับมาอีก…

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มตาชั่วครู่เพื่อขับไล่ความคุ้นเคยบ้า ๆ ออกจากหัว เขาจ้องตาร่างใต้อาณัติอีกครั้ง สายตาแห่งความเดือดดาลซัดสาดไปหาหญิงสาวจนเธอแอบหวั่นเล็กน้อย แต่อย่างไรใจก็ยังสู้! ริต้าสาดสายตาคาดโทษกลับเรื่องที่คนพี่จี้เอวเธอจนเธอหมดแรง

“ฉันให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย จะกลับหรือไม่กลับ”

“มะ…อื้อ!” ไม่ทันได้ปฏิเสธก็ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไป ข้อมือของริต้าเล็กนิดเดียว เรนจึงสามารถรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะของน้องได้ด้วยมือของเขาเพียงข้างเดียว ส่วนอีกมือล็อกใบหน้าเล็กไว้ไม่ให้สะบัดหนี เขาใช้ลำขาแข็งแรงของตนกดเรียวขาเล็กของน้องไว้ไม่ให้ดิ้นหนี

จูบแรกของเขาและเธอเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจของเธอ บทจูบจึงไม่ได้เร่าร้อนหรือดูดดื่มปานกลืนกิน เหตุเพราะสาวแรกแย้มเม้มปากไว้แน่น แม้แต่ปลายลิ้นก็ไม่ยอมให้คนบ้าส่งมันเข้าไปทักทายโพรงปาก

ริต้าไม่ได้หลับตาพริ้มหรือเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสแปลกใหม่ที่เรนยัดเยียดให้ หากแต่เบิกตาโพลง นัยน์ตากลมโตน้ำตาลอ่อนจ้องคนฉวยโอกาสอย่างขุ่นเคือง หญิงสาวเห็นตาของเขายิ้มนิด ๆ ทว่าไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาพอใจในรสริมฝีปากของเธอ จึงคิดไปอีกทางว่าเขายิ้มเย้ยหยัน

ร่างบางดิ้นขลุกขลัก เสียงอู้อี้เล็ดลอดออกมาไม่ขาดสายเพื่อร้องขอให้เขาปล่อยข้อมือและถอนจูบ หญิงสาวอาศัยแรงอันน้อยนิดถีบเท้าไปมาให้เขารำคาญ…แต่เขากลับชอบใจ…เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ก็ต้องใช้ไม้อ่อน ริต้าปล่อยให้เรนบดขยี้กลีบปากอิ่มแดงระเรื่ออยู่อย่างนั้น เมื่อเธอนิ่ง เขาจึงแปลกใจแล้วปล่อยให้เธอเป็นอิสระในที่สุด

เรนก้มหน้าลงเล็กน้อย เห็นข้อมือขาวอมชมพูทั้งสองข้างซึ่งยันอกเขาไว้อยู่ขึ้นสีช้ำ นี่เขาทำเกินไปหรือเปล่า? ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองเป็นคนแรงเยอะ ยิ่งคนบอบบางอย่างเด็กนี่แล้ว แตะนิดแตะหน่อยคงช้ำไปทั้งตัว

เรนเงยหน้ามองริต้าดังเดิม ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ แววตาสะท้อนทั้งความเขินอายและความโกรธเคือง เป็นแบบที่เธอคิดไว้ตั้งแต่แรก เขากระตุกมุมปากยิ้มเย้ยหยันให้เธออีกครั้ง

“ทำไม โกรธฉันเหรอ”

“พี่เรนหยาบคาย หยาบคายที่สุด” ริต้ามองคนเหนือร่างด้วยแววตาผิดหวัง ทั้งที่เตรียมใจไว้เยอะแล้วแท้ ๆ ว่าอย่างไรก็ต้องเจ็บปวดกับคำพูดและการกระทำของเขา แต่มันอดนึกถึงความเป็นสุภาพบุรุษของเขาเมื่อครั้งยังเด็กไม่ได้นี่นา หากเทียบกับตอนนี้เหรอ…อย่างกับคนละคนกันแน่ะ

“ใช่ไง ฉันหยาบคาย ถ้าเธอไม่ชอบก็กลับบ้านไปบอกพ่อแม่เธอซะว่าจะไม่แต่งงานกับฉัน”

“ไม่ค่ะ” ริต้าส่ายหัว

“ทำไม” เรนเลิกคิ้ว

“มีเหตุจำเป็นค่ะ”

“จำเป็นขนาดที่ว่ายอมให้ผู้ใหญ่จับคลุมถุงชนเลยเหรอ…” เรนถามหาเหตุจำเป็นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ริต้าจึงหยุดโต้ตอบกะทันหัน…เธอไม่สามารถตอบคำถามของเขาได้ เหตุเพราะคุณพ่อ คุณแม่ ลุงพัฒน์และป้ารตีขอไว้ว่าอย่าบอกสาเหตุการแต่งงานกับเรน…

ทุกคนยืนยันกับริต้าเป็นเสียงเดียวกันว่าเรนไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ แค่เหตุผลพื้นฐานอย่าง ‘ความเหมาะสม’ ของเขากับเธอ เท่านี้เรนก็ต่อต้านพอแรงแล้ว ขืนบอกความจริงไปมีหวังเรนได้ล่มงานแต่งแน่! เขามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนพ่นคำถามแกมตำหนิออกมา

“รูปร่างหน้าตาเธอก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร ทำไมไม่หาผัวด้วยตัวเองแทนที่จะให้พ่อแม่หาให้”

“มันจะมากไปแล้วนะคะพี่เรน”

“หุบปาก ผู้ใหญ่ยังพูดไม่จบอย่าเพิ่งแทรก มันไม่มากไปหรอก นี่มันปี 2023 แล้ว จบจากเมืองนอกเมืองนาแต่กลับหัวโบราณ ยอมให้เขาจับคลุมถุงชนได้ยังไง ฉันไม่เข้าใจเธอเลยจริง ๆ”

ร่ายยาวจบก็ส่ายหัวเล็กน้อยบ่งบอกว่าไม่เข้าใจอีกฝ่ายตามที่พูด ริต้าไม่ตอบโต้แม้แต่น้อย เธอเข้าใจเขาทุกอย่าง ที่เขาว่ามามันถูกต้องทั้งหมด รูปร่างหน้าตาเธอไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ หาสามีที่ปากไม่ร้ายเท่าเขาได้เป็นโหล…แต่เธอก็เลือกเขา

เดิมทีหญิงสาวไม่ได้เป็นคนหัวโบราณ ทว่าเมื่อเป็นเรื่องคอขาดบาดตายของเขา เธอกลับยอมให้เขาหรือใครต่อใครตราหน้าว่าหัวโบราณ ยอมถูกจับคลุมถุงชนอย่างคนไม่ได้จบเมืองนอกเมืองนา…แต่เธอไม่ยอมให้เขาตกอยู่ในอันตรายเด็ดขาด!