3.3 ผู้ชายหยาบคาย! (👄)

3.3

ลลิตามองใบหน้าหล่อเหลาเข้าขั้นอ้บป้าของระพีพัฒน์อยู่นาน รู้ตัวอีกทีข้อมือเล็กข้างหนึ่งซึ่งปรากฏรอยจ้ำเลือดสีม่วง ๆ ดวงใหญ่ก็ถูกมือผุดเส้นเลือดกระชากลงจากโซฟาเบดเสียแล้ว

“พี่เรนปล่อยเดี๋ยวนี้นะ จะพาริต้าไปไหน”

“ไม่ปล่อย ในเมื่อเธอดื้อด้านจะอยู่ต่อ ฉันก็จะพาไปทำอะไรสนุก ๆ รับรองว่าเธอได้ร้องกลับบ้านแน่”

ลลิตาไม่ยอมไป เธอจึงยุดยื้อเขาอยู่อย่างนั้น

‘พรึ่บ!’

“ว้าย! ทำอะไรของพี่เนี่ย! ปล่อยริต้าลงเดี๋ยวนี้นะ!”

ร่างบางถูกร่างหนายกอุ้มพาดบ่า ด้วยว่าริต้าตัวเบาเหมือนปุยนุ่น เรนจึงอุ้มเดินออกจากห้องได้ง่ายดาย

การกระทำของเรนทำให้คนบนบ่านึกถึงเรื่องราวระหว่างเธอกับเขาเมื่อ 20 ปีก่อน

เรนเคยให้เธอขี่หลัง เป็นเพราะตัวเธอเบาหวิว เขาจึงบอกเธอว่า ‘ตัวเท่าลูกหมา’ เท่านั้นไม่พอ ยังบอกกับแม่ของเขาอีกว่า ‘น้องตัวเท่าลูกหมา’

เสียงร้องโวยวายบอกให้ปล่อยดังแข่งเสียงทุบตีแผ่นหลังแกร่งตุ้บ ๆ ระหว่างทางที่เรนอุ้มริต้าเข้าไปในสนามแข่งไฮเปอร์คาร์

“ต่อให้ดิ้นจนหมดแรงหรือทุบจนมือช้ำ ฉันก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรอก ไม่ปล่อยเธอลงด้วย” ชายหนุ่มคิดผิด เจ้าหล่อนไม่ยอมหยุด ดูท่าแล้วต้องปราบพยศกันเยอะน่าดู!

การที่ริต้าดิ้นเร่า ๆ ถีบเท้าไปมาถี่ ๆ และแหกปากโวยวายลั่นสนามอย่างไม่อายคนทำให้เรนรำคาญจนต้องจิปากไปหลายที รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองผอมแห้งแรงน้อยและดิ้นอย่างไรก็ไม่มีทางหลุดก็ยังดิ้น! กระนั้นชายหนุ่มก็นึกสนุกในเวลาต่อมา กว่าจะถึงที่หมายก็ไกลมากอยู่ มีเวลาให้เขาได้แกล้งเด็กนี่เหลือเฟือ เผลอ ๆ เด็กนี่อาจไม่พอใจจนยอมแพ้กลับไปก็เป็นได้

‘เพียะ!’

เสียงฟาดก้นนุ่มเด้งภายใต้ยีนสีซีดดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงทุบหลังหนัก ๆ หนึ่งที การตอบโต้ของน้องทำให้คนพี่อมยิ้มพอใจ (อย่างไม่รู้ตัว) เขาฟาดฝ่ามือหนากว้างลงบนก้นงอนทั้งสองฝั่งด้วยความมันเขี้ยว ไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่าในความมันเขี้ยวมีความเอ็นดูซุกซ่อนอยู่มากทีเดียว

แดดเมืองไทยเวลาบ่ายสามกว่าไม่ใช่เรื่องตลก…สนามแข่งรถของระพีพัฒน์เป็นสนามแบบเปิดโล่ง ทีมงานซึ่งกำลังซ้อมและเตรียมซ้อมอยู่จึงต้องรังสีอันร้อนแรงปานนรกของพระอาทิตย์เต็ม ๆ…ต่างกับผู้ชมและทีมงานอีกส่วนหนึ่งที่ต้องสายลมเบาสบายเพราะอยู่บนอัฒจันทร์คลุมด้วยหลังคากำบังแดดฝน

ริต้าถูกอุ้มพาดบ่ามาจนถึงในสนามที่ซึ่งเรนและทีมงานของเขาลงซ้อมแข่งรถเป็นประจำทุกวัน ร่างสูงวางคนบนบ่าซึ่งอยู่ไม่นิ่งตลอดทางลงบนพื้นแทร็กยางมะตอยอย่างแรง เขาไม่ถนอมร่างบอบบางแม้แต่น้อย

“พี่เรนจะทำอะไรคะ!”

“ขึ้นไป” เจ้าของ Venom GT สีเงินพยักพเยิดหน้าไปทางเบาะนั่งข้างคนขับ ออกปากสั่งให้เด็กพยศตรงหน้าขึ้นไฮเปอร์คาร์คู่ใจของตนไป เขายืนเอามือเท้าสะเอวท่าทางหาเรื่อง ดวงตาคมปลาบจับจ้องหญิงสาวเพื่อกดดันให้เธอทำตามที่เขาบอก

“หรือถ้าถอดใจเรื่องแต่งงาน เธอจะกลับเลยก็ได้นะ ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาสรรหาวิธีกลั่นแกล้งแรง ๆ แบบนี้”

มุมปากหล่อเหลายกขึ้นสบประมาท

“ไม่ขึ้นค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง เจ้าหล่อนหัวรั้นเหลือเกิน…ดื้อเหมือนใครแถวนี้ก็ไม่รู้…

ริต้าจ้องตาเขากลับ แววตาที่เคยโอนอ่อนผ่อนตามเหมือนไผ่ลู่ลม…ขณะนี้ปราศจากความเกรงกลัว ดวงตาสุกสกาวแฝงความดื้อรั้นไม่ยอมคน

แววตาของเรนดำขลับเงางามเปล่งประกายขโมยใจคนทุกเพศทุกวัย หากแต่น่าเกรงขามสมเป็นเจ้าคนนายคน ไม่มีลูกน้องคนใดกล้าสบตาเขายามมีความผิดติดตัวเพราะแววตาของเรนยามโกรธคมดังคันศร คล้ายจะบาดเนื้อตาของคนมองให้ได้…แต่ริต้ากล้าสบมัน…

เหล่าทีมงานในสนามอึ้งกันเป็นแถวก่อนจะพากันยิ้มกรุ้มกริ่มแซวเจ้านาย ด้วยว่าคนที่นี่ไม่ค่อยชอบนิสัยดัดจริตของเจ้าเอย เมื่อเห็นคนตรงไปตรงมา ไร้จริตและเป็นธรรมชาติ มองแล้วสบายตาสบายใจอย่างหญิงอ่อนเยาว์ผู้นี้จึงเกิดอาการ ‘จิ้น’ แน่นอนว่าคู่จิ้นคู่ใหม่ของทีมงานคือ ‘เรน-ริต้า’

บางคนช่างฝัน จินตนาการไปถึงดาวเคราะห์ดวงใดก็มิอาจทราบได้…

‘ถ้ากลายเป็นคู่จริงก็ดีน่ะสิ มองดี ๆ เด็กคนนี้เข้าขั้นสวยทีเดียว ปากนิดจมูกหน่อยคล้ายสาวเกาหลี หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดูแบบพิมพ์นิยม แถมยังดูใจเย็นกว่าคุณเรนตั้งเยอะ น่าจะรับมือกับเจ้านายอารมณ์ร้อนของพวกเราได้อยู่หมัด’

ทีมงานสาวมองริต้าด้วยสายตาชื่นชมปนเอ็นดู

‘ใช่! ถ้ากลายเป็นคู่จริงเด็กคนนี้คงมาเติมเต็มส่วนเว้าแหว่งให้เจ้านายได้ดีเชียวล่ะ เจ้านายน่ะหน้าบูดหน้าบึ้ง อยู่กับคุณเจ้าเอยก็มีแต่จะหน้าบูดบึ้งไปกันใหญ่เพราะรายนั้นยิ้มได้ปลอมสุด ๆ! ถ้าได้เมียเด็กมาดูแลคงกระชุ่มกระชวยไม่น้อย ชีวิตที่มีแต่งานกับงานคงมีสีสันขึ้นมาบ้าง ถึงเด็กคนนี้จะดูพยศอยู่บ้าง แต่ดูเผิน ๆ ก็รู้ว่าจิตใจดี ยิ้มง่าย สามารถทำให้คนรอบตัวยิ้มได้ เมียเด็ก…เอาใจเก่ง ยิ่งตีกันบ้างพอเป็นกระษัยลูกคงดกน่าดู ท่าจะต้นปี-ท้ายปีเลยล่ะ ทีนี้แหละเจ้านายจะได้เลิกบ้างานซะที’

ทีมงานหนุ่มก็เห็นด้วยเช่นกัน

‘พี่ก็คิดเป็นตุเป็นตะไปได้ เขาสองคนเป็นอะไรกันเรายังไม่รู้เลย’

‘อ้าว! หรือว่าเธอไม่คิด’

ทั้งสองคนมองหน้ากันก่อนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

‘ฮ่า ๆ ๆ’

ที่นี่อยู่กันแบบพี่น้อง เรนให้ความเป็นกันเอง ลูกน้องกล้าหยอกกล้าเล่นกับเขา…ทว่าในไม่ช้าวงซุบซิบของหนุ่มสาวก็แตกกระเจิง พวกเขาต้องหันกลับไปจดจ่อต่อหน้าที่ของตนเอง เหตุเกิดจากสายตาพิฆาตของเจ้านายจอมเหวี่ยงกำลังกวาดมองลูกน้องไปทั่วสนาม

“จะขึ้นไปดี ๆ หรือจะให้ฉันจับยัดเข้าไป”

“ไม่ขึ้นค่ะ ริต้าจะไปนั่งรอพี่บนอัฒจันทร์”

ว่าแล้วก็บุ้ยใบ้ปากไปทางอัฒจันทร์ นึกครึ้มอกครึ้มใจขึ้นมา อยากเห็นคนหน้าเหวี่ยงแข่งรถสักครั้งเหมือนกัน แค่คุยกับเธอยังหน้าเหวี่ยงขนาดนี้ หากต้องเอาชนะคู่แข่งในสนามคงหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่ต่างกับหมาพันธุ์ไซบีเรียน ริต้าเมินคำเตือนและหันหลังให้คู่สนทนา เธอกำลังจะก้าวเดินไปยังอัฒจันทร์…

‘หมับ’

“อื้ม! อี้เอน! อ่อย!” (พี่เรน! ปล่อย!)