10

“ฮึก ฮือ ชีวิตข้าช่างอาภัพนัก พ้นจากปรโลกไม่ทันไรก็ถูกขับไล่ออกจากจวน ท่านแม่ไยท่านต้องทิ้งข้าไว้คนเดียว ทำไมท่านถึงไม่พาข้าไปด้วย” สตรีส่งผักได้ยินเสียงแว่วมาหูก็กระดิกทันที ผู้คนในตลาดมักบอกว่านางมีหูที่ดีและปากที่สว่างมากพอจะกระจายข่าวอย่างรวดเร็ว ร่างที่สูงใหญ่ของนางเอียงตัวแอบฟังคนผู้หนึ่งตัดพ้ออยู่ข้างกำแพง

“แต่ก็คงอีกไม่นานที่ข้าจะได้ตายตามท่านไป ท่านพ่อรังเกียจข้าถึงขนาดขับไล่ออกจากจวน ฮึก ฮือ ท่านแม่ เดินทางครั้งนี้ข้าอาจถูกโจรปล้นระหว่างทางคงไม่มีชีวิตรอดกลับ ท่าดีใจที่จะได้ไปอยู่กับท่านพร้อมหน้า แต่ถ้าไม่มีค่าแล้วทรัพย์สมบัติของท่านจะเป็นเช่นไร ท่านพ่อก็คงยกให้กับฮูหยินคนใหม่ใช่หรือไม่ ทำไมท่านพ่อถึงไม่รักข้าบ้าง ทั้งยังยอมให้น้องสาวหยิบฉวยสินเดิมของท่านแม่ไปใช้ในพิธีปักปิ่น พอข้าทวงความยุติธรรมก็ถูกโบยจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด หมอสักคนก็ไม่เคยส่งมาดูแลข้า แต่เป็นเพราะท่านแม่ที่คุ้มครองข้า ข้าถึงยังมีชีวิตรอดมาได้” มู่หรันเฟิงมั่นใจแล้วว่าสตรีขายผักผู้นี้มาแอบฟังก็ร้องไห้คร่ำครวญหนักยิ่งกว่าเดิม เหมือนกลัวว่าคนหลังกำแพงจะไม่ได้ยิน “แต่รอดมาได้แล้วอย่างไรในเมื่อข้าไม่เป็นที่ต้องการของคนในจวนนี้ แม้แต่สาวใช้ก็ยังข่มเหงรังแก ฉวยหยิบเครื่องประดับข้าไป จะทำโทษก็มีฮูหยินคอยให้ท้าย ช่างน่าขันนักเป็นถึงคุณหนูใหญ่แต่บ่าวไพร่กลับไม่เกรงกลัว” สตรีที่มาส่งผักคันปากยุบยิบนางจับใจความได้ทั้งหมดก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝั่งของกำแพงคือผู้ใด

มู่หรันเฟิงแอบชะโงกหน้ามองสตรีผู้นั้นที่ดูลุกลี้ลุกลนส่งผักอย่างรีบร้อนก่อนจะเข็นรถขนผักออกไปจากจวน ในเมื่อจางเหมยหลินใช้วิธีนี้ทำให้นางเสียชื่อได้ ทำไมนางจะย้อนแผนเดิมกลับคืนไปไม่ได้

มีเพื่อนเป็นถึงนักแสดงดัง การแสดงของนางคงไม่ได้แย่นักหรอกกระมัง ต้องขอบคุณความทรงจำเจ้าของร่างเดิมที่รู้รายละเอียดเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี แต่รู้แล้วอย่างไรถ้าไม่ใช้ประโยชน์จากมัน เผชิญซึ่งหน้ามีแต่จะเจ็บตัวกลับมาเปล่า ๆ

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูใหญ่ นายท่านสั่งให้มาเรียกคุณหนูออกไปที่ลานจวนเจ้าคะ” สาวใช้ของเรือนใหญ่วิ่งมาบอกนางด้วยท่าทีแตกตื่น มู่หรันเฟิงเร่งแต่งตัวเองอย่างเรียบร้อยโดยไม่มีสาวใช้อยู่คอยปรนนิบัติเหมือนเคย

ผ่านไปไม่ถึงวันเมล็ดพืชที่หว่านไว้ก็เริ่มจะเห็นผล นางสมควรต้องแต่งหน้าให้บางดูซีดเซียวเสียหน่อย จะได้ดูเหมือนคุณหนูผู้ทุกข์ใจ เจ็บป่วยจนแทบไม่มีแรง

มองเข้าไปในกระจกเห็นใบหน้าที่งดงามดูซีดขาวอย่างที่ต้องการแล้วก็ยิ้มอย่างพอใจ มู่หรันเฟิงเดินทีละก้าวอย่างเชื่องช้าไปตามทางเดินจนถึงลานจวน ใต้เท้ามู่ส่งสายตามาให้ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกบุตรสาวปล่อยให้รอนาน ยิ่งเห็นท่าทางไม่รีบร้อนของนางก็อยากจะเขย่าตัวว่ากำลังคิดทำสิ่งใดอยู่

ด้านหน้าประตูจวนมีคนของทางการอยู่สามสี่คน มีท่านพ่อรวมถึงคนอื่น ๆ ในตระกูลยืนอยู่เต็มไปหมด บนพื้นมีสาวใช้คนสนิทของนางทั้งสองคนร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัว

“คุณหนูเจ้าคะ ช่วยบ่าวด้วย” พอเห็นผู้เป็นนายเดินเข้ามาทั้งสองก็ร้องไห้โวยวายหนักกว่าเก่า พยายามตะเกียกตะกายราวกับร้องขอความเมตตาจากนาง ใบหน้าของมู่หรันเฟิงมีท่าทีตื่นตกใจไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“เจ้ามาก็ดี คนของทางการมีเรื่องจะไต่ถามเจ้า” ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกว่าพักนี้บุตรสาวของตนดูแปลกไป แต่ก็ยังไม่แน่ชัดว่าแปลกไปในทางใด

“คุณหนูมู่ขออภัยที่รบกวน แต่ทางเราได้รับการร้องเรียนมาว่ามีของของตระกูลเฝิง ตระกูลของมารดาคุณหนูถูกนำมาขายให้เถ้าแก่ร้านรับจำนำ ยิ่งตอนนี้มีข่าวลือว่าบ่าวรับใช้จวนตระกูลมู่ขโมยของออกมาขาย เถ้าแก่ที่รับซื้อจึงร้อนใจอยากจะให้ทางการช่วยตรวจสอบว่าจริงเท็จอย่างไร ไม่ทราบว่าคุณหนูมู่เป็นคนจำนำเองหรือไม่ เพราะสาวใช้ทั้งสองบอกว่าเป็นสาวใช้ของคุณหนู แต่นางทั้งคู่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ทางเราจึงจับมาไต่สวนว่าท่านได้ใช้นางไปที่โรงรับจำนำหรือไม่” มู่หรันเฟิงยกมือเรียวขึ้นป้องปาก ทำท่าตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนต่างเห็นแววตาตกใจและสายตาผิดหวังของนางที่มองไปทางบ่าวทั้งสอง พวกเขาไม่โง่จนมองไม่ออกว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

“ขออภัย แต่หากข้าฟังไม่ผิด ท่านจะถามข้าว่าได้ให้สาวใช้นำทรัพย์สมบัติของท่านแม่ไปจำนำหรือเปล่าใช่ไหมเจ้าคะ” คนจากทางการมองหน้าใต้เท้ามู่ที่จ้องบุตรสาวเขม็ง เห็นทีเรื่องราววันนี้คงมีเบื้องลึกเบื้องหลัง อย่างไรตระกูลขุนนางก็ต้องเกรงใจเอาไว้ก่อน ถึงแม้ว่าตระกูลมู่จะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร

“ถ้าไม่ใช่ เช่นนั้นแล้วคุณหนูมู่จะบอกว่าของถูกขโมยออกไปอย่างนั้นหรือ” มู่หรันเฟิงมีสีหน้าหนักใจที่จะพูดออกมา ดวงตาดอกท้อของนางแดงระเรื่อเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ ยิ่งเรียกความน่าสงสารจากผู้คนได้เป็นอย่างดี