9

ดูจากนิสัยของฮูหยินเฒ่าแล้วจะเลี้ยงลูกออกมาดีได้อย่างไร ทุกคนก็คงเหมือนบิดาของมู่หรันเฟิงหมดกระมัง ช่างเถอะสิ่งที่นางต้องกังวลคือสมบัติของแม่นางมู่มากกว่า ดูจากสายตาและรอยยิ้มของจางเหมยหลินเมื่อครู่ คงอยากจะผลาญสินเดิมของอดีตฮูหยินจนตัวซีดตัวสั่นแล้วกระมัง นางไม่มีทางยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่

ในเมื่ออีกฝ่ายวางแผนขับไล่นางไปได้ นางเองก็มีแผนไว้ในใจแล้วเช่นกัน

เท่าที่นางรู้มาจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สามีและบ้านไม่สามารถยึดเอาสินเดิมของฮูหยินมาเช่นนี้ได้ เว้นแต่ผู้เป็นเจ้าของจะยินยอม แต่ในความทรงจำก็ไม่เห็นมีตอนไหนที่อดีตฮูหยินได้ทำลายลักษณ์อักษรยินยอมยกทรัพย์สมบัติให้กับใต้เท้ามู่ เพราะฉะนั้นทรัพย์สมบัติทุกอย่างย่อมตกเป็นของบุตรสาวเช่นนาง

คนตระกูลมู่อยากได้สินเดิมของอดีตฮูหยิน มิรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่รู้หรืออย่างไรว่าทรัพย์สมบัติเหล่านี้มีบัญชีทรัพย์สินบันทึกควบคุมเอาไว้ โดยมีผู้อาวุโสลงชื่อเอาไว้เป็นพยาน หรือไม่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่แท้จริงแล้วรู้ดีทุกอย่าง แต่มีความละโมบโลภมากอยากได้ของผู้อื่นโดยมิสนใจอะไร

หรันเฟิงคิดได้เช่นนั้นก็รื้อค้นข้าวของในหีบไม้ออกมาดู ถึงอย่างไรเจ้าของร่างเดิมก็น่าจะมีทรัพย์สินติดตัวอยู่บ้าง หากนำไปที่ผิงอันก็คงจะไม่ลำบากสักเท่าไร

เมื่อค้นหาบัญชีสินเดิมของมารดาเจอแล้ว มู่หรันเฟิงก็นำไปแอบซ่อนไว้ที่อื่นไม่ให้ผู้ใดหาเจอ เมื่อมีโอกาสนางจะต้องกลับมาตรวจสอบสินเดิม แม้จะจัดการไม่ได้ในวันนี้แต่สักวันนางจะต้องทำให้เรื่องสินเดิมของตระกูลเฝิงให้กระจ่างให้ได้ เพราะนางรู้ว่าคงไม่ได้มีแค่ปิ่นที่โดนหักไปที่ถูกหยิบฉวยเอามา คงมีอีกหลายอย่างที่คนตระกูลนำหยิบออกไปเป็นของตนเอง

นางเข้าใจดีถึงความเจ็บปวดของแม่นางมู่ที่ต้องหักปิ่นมารดาของตน แต่เจ้าของร่างเดิมคงไม่อยากให้มันตกไปอยู่ในมือคนที่น่ารังเกียจอย่างแม่ลูกคู่นั้น โดยเฉพาะคนที่อาจจะเป็นคนฆ่ามารดาของนาง

 

ภายในเรือนของฮูหยินมีบ่าวรับใช้คอยปรนนิบัติบีบนวดไหล่ของนางคนละข้าง เมื่อนึกถึงท่าทีของลูกเลี้ยงก็คิดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่บ้าง

“แปลกที่นางดูเชื่อฟัง ไม่ขัดขืน ไม่โวยวายเหมือนแต่ก่อน” จางเหมยหลินเองก็ไม่คิดว่ามู่หรันเฟิงจะมีท่าทีเช่นนี้ ที่นางตั้งใจเอาไว้คืออีกฝ่ายโวยวายยั่วโทสะสามีจนถูกโบยอีกครั้ง ครั้งนี้นางจะไม่พลาดให้อีกฝ่ายได้มีชีวิตฟื้นคืนขึ้นมา

“ไม้โบยคงทำให้คุณหนูใหญ่คิดขึ้นมาได้บ้างว่าใครที่เป็นใหญ่ที่แท้จริงในจวน เมื่อไปถึงเมืองผิงอันแล้วจะทำอะไรทางก็คงสะดวกนะเจ้าคะฮูหยิน” จางเหมยหลินมองไปที่แม่นมเผย รอยยิ้มชั่วร้ายของทั้งสองคนยกยิ้มขึ้นพร้อมกัน

 

ที่มู่หรันเฟิงยังไม่ทำอะไรกับจางเหมยหลิน เพราะนางเพิ่งเข้าร่างนี้มาได้ไม่นาน สมควรต้องคิดให้รอบคอบ แต่ถึงแม้จะจัดการจางเหมยหลินไม่ได้แต่นางสามารถจัดการงูพิษในเรือนสองตัวของนางได้

เจ้าของร่างเดิมที่ร้ายกาจส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะสาวใช้ที่ชอบยุแยงให้เดินในทางที่ผิด ทั้งที่ยังเด็กแต่ก็ไม่เคยมีใครห้ามปรามอบรมสั่งสอน แม้แต่จะหาอาจารย์มาสอนศาสตร์ทั้งสี่ก็ยังไม่มี มีเพียงมู่หรันฮวาเท่านั้นที่อยู่ในสายตาท่านพ่อ

“คุณหนูจะไปไหนหรือเจ้าคะ” สาวใช้ที่เดิมตามหลังถามขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อทางเส้นนี้ใช้เป็นทางไปห้องครัวและโรงซักล้าง

“ข้าอยากกินขนมกุ้ยฮวา จะไปสั่งให้คนครัวตั้งสำรับให้ข้า”

“คุณหนูแต่วันนี้เป็นวันส่งของนะเจ้าคะ ที่ประตูหลังคงวุ่นวายกันมาก ให้พวกบ่าวไปสั่งการเองเถอะเจ้าค่ะ” หรันเฟิงยิ้มอย่างพอใจเมื่ออีกฝ่ายตกหลุมพราง

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ทางหลังจวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เริ่มมีผู้คนพลุกพล่านเดินสวนกันไปมา “ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าสองคนไปบอกคนครัวเตรียมขนมกุ้ยฮวาให้ข้า แล้วรอรับขนมมาเลยอย่าชักช้า ข้าจะกลับไปรอที่เรือน” มู่หรันเฟิงหมุนตัวสาวเท้าเดินออกมาปล่อยให้สาวใช้เป็นคนจัดการ แต่ทางที่นางเลือกเดินกลับไม่ใช่ทางที่กลับเรือน

โดยมีสายตาสงสัยใคร่รู้จากน้องสาวต่างมารดามองตามด้วยความสงสัย

“คุณหนูอย่าไปสนใจเลยเจ้าคะ เดี๋ยวคุณหนูใหญ่จะมาหาเรื่องคุณหนูอีก” มู่หรันฮวาพยักหน้าก่อนจะละสายตาออกมา โดยไม่รู้เลยว่าการปล่อยให้มู่หรันเฟิงไปตรงนั้นเพียงลำพังจะเป็นจุดเริ่มต้นที่สร้างความเดือดร้อนให้กับครอบครัวของนางมากแค่ไหน

มู่หรันเฟิงแยกตัวออกมาจากสาวใช้ทำทีเดินไปอีกมุมเหมือนรอคอยบางอย่าง ไม่นานก็มีสตรีวัยกลางคนเดินผ่านประตูเข้ามาเพื่อส่งผัก รอคอยจังหวะที่สตรีผู้นั้นเข้ามาใกล้ มู่หรันเฟิงก็เริ่มการแสดงของนางทันที