เข้าสู่ระบบหลังจากที่ฟางลี่อินตั้งครรภ์ได้ราวสี่เดือน หญิงสาวก็คิดว่าตนเองควรตอบรับเทียบเชิญสักใบจึงได้ให้ต้วนกงกงส่งตอบรับเทียบเชิญหนึ่ง ซึ่งเป็นงานเลี้ยงของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงผู้เป็นมารดาของแม่ทัพเจียงซุนอย่างไรก็ตามงานนี้ผู้เป็นสามีที่มีตำแหน่งเป็นถึงเว่ยอ๋องก็จำเป็นที่จะต้องไว้หน้าและให้เกียรติไปร่วมงานในวันงานฟางลี่อินยังคงถูกสามีประคบประหงมราวกับไข่มุกในมือ เกรงว่าหากทำนางตกลงพื้นหญิงสาวจะแตกร้าวในทันที ฟางลี่อินเห็นท่าทางกังวลในใจทุกย่างก้าวของเขาก็อดที่จะส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจมิได้ พร้อมกับคิดว่าสามีของนางนั้นกังวลมากเกินไปแล้วจริงๆ
ฟางลี่อินได้รับรายงานจากองครักษ์ของนางว่าเฟยซินนั้นเดินทางกลับเมืองหลวงไปแล้วทั้งที่บ้านของนางก็ยังต้องการให้นางแต่งงานออกเรือนไปโดยเร็ว ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะมีสามีของนางคอยบงการอยู่เบื้องหลังเป็นแน่!แต่ในเวลาถัดจากนั้นมาไม่นาน นางก็ได้ยินข่าวว่าอีกฝ่ายนั้นแสร้งทำร้ายตนเองจนกระทั่งฝ่ายชายยอมถอนหมั้นไปเองซึ่งในครานี้คงหาบุรุษที่ดีแต่งออกเรือนยากเสียแล้ว เพราะนางดันเกิดสร้างชื่อเสียงไม่ดีให้กับตนเองมิรู้ว่าตัวนางนั้นเจตนาหรือไม่"ช่วงนี้ข้ามีเทียบเชิญที่ใดหรือไม่? " ตั้งแต่มีหลันซีเพิ่มเข้ามาฟางลี่อินก็ให้นางจัดการเรื่องแผนงานในแต่ละวันและเทียบเชิญ ส่วนผูเถาก็ดูแลนางเช่นเดิมหากแต่ก็ไม่เหนื่อยเท่าเมื่อก่อน
ภายหลังจากวันที่นางและสามีล่องเรือชมดอกไม้ไฟในวันนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ห่างกายจากนางเลยสักวัน จะมีแค่เพียงช่วงเวลาที่ต้องจัดการงานบางอย่างเท่านั้นซึ่งก็ใช้เวลาไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น!ส่วนวันนี้ชายหนุ่มพึ่งออกไปจัดการธุระบางอย่างที่ค่าย อาจจะใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามประเดี๋ยวก็คงกลับมา ในระหว่างนั้นสาวใช้ก็เข้ามารายงานว่าเฟยซินต้องการพบนาง แม้ว่าฟางลี่อินจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดอยู่ ๆ อีกฝ่ายจึงได้ต้องการพบนางก็ตาม แต่หากจะปฏิเสธก็อาจจะทำให้ดูไม่ดีจึงได้เอ่ยปากอนุญาตออกไป"ให้นางเข้ามาเถิด" ฟางลี่อินเอ่ยกับสาวใช้โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง นางกำลังตั้งใจในการจัดแจกันดอกไม้อยู่ ช่วงนี้หญิงสาวเริ่มมีงานอดิเรกใหม่เป็นการจัดแจกันดอกไม้ อาจเพราะอากาศหนาวดอกไม้ที่มีมากมายย่อมเป็นดอกเหมย โชคดีที่ในจวนมีต้นเหมยอยู่หลายต้นทั้งยังมีหลากสี ทั้งแจกันก็มีอยู่หลายใบค่อยๆ จัด ค่อยๆ หาที่วาง เป็นกิจกรรมขั้นเวลาในยามที่สามีไม่อยู่ได้เป็นอย่างดี"พระชายา แม่นางเฟยซินมาแล้วเจ้าค่ะ" หลันซีเอ่ยรายงานแก่หญิงสาวก่อนที่นางจะถอยออกไปยืนด้านข้าง
เรียวแขนสองข้างเหยียดตรงลำตัวบิดไปมาอย่างเกียจคร้าน ก่อนที่หน้าห้องจะมีเสียงเคลื่อนไหวบางอย่าง ทำให้หญิงสาวลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกับเอียงศีรษะมองอย่างแปลกใจเมื่อเห็นสามี หากแต่เขามิได้เขามาเพียงลำพัง เบื้องหลังยังมีบรรดาสาวใช้ทั้งยังมีต้วนกงกง ที่หอบข้าวของเข้ามาก่อนที่มันจะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบภายในห้องนี้ ท่ามกลางสีหน้าที่ยังงุนงงสงสัยของฟางลี่อิน เพียงครึ่งเค่อภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเว่ยอ๋องสาวเท้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงพร้อมกับนั่งลงอย่างช้าๆ ยามที่มองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของภรรยาก็นึกขบขันจึงได้หัวเราะออกมาเบาๆ"เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือเจ้าคะ! เหตุใดท่านจึงได้ขนข้าวของมามากมาย คงมิใช่ว่าจะย้ายมาอยู่เรือนนี้หรอกนะเจ้าคะ
ดวงตาทั้งสองข้างของฟางลี่อินกะพริบถี่ ราวกับสิ่งที่นางได้ยินเมื่อครู่นี้เป็นเพียงแค่ความฝัน หญิงสาวรู้สึกว่าตนเองกำลังหูแว่วไปมิใช่ว่าเมื่อครู่นี้นางได้ยินว่าเขากำลังบอกรักนางอยู่ใช่หรือไม่?"ทะ ท่าน ท่านกล่าวว่าอันใดนะเจ้าคะ? " ฟางลี่อินทำสีหน้าโง่งม เมื่อครู่นี้นางได้ยินไม่ชัดเลยสักนิด เพราะมัวแต่จมอยู่กับความอ่อนโยนของเขาที่กำลังมอบให้จนเผลอทำใจลอยไปไกล ในยามที่เขากำลังเอ่ยถ้อยคำนางก็ดูเหมือนว่าจะจับใจความสำคัญได้ไม่ชัดเจนนักเว่ยอ๋องยกยิ้มอย่างอ่อนโยน มือหนาของเขาปัดปอยผมที่หลุดร่วงลงมาของหญิงสาวก่อนจะเหน็บมันไว้ที่หลังใบหูของนาง ก่อนจะ
ดวงตาของนางทอดมองไปยังร่างของคนทั้งสองที่อยู่ห่างออกไป สตรีผู้นั้นทำทีเป็นสะดุดก่อนจะเกาะที่ท่อนแขนของสามีนาง ฟางลี่อินได้แต่กำมือแน่นหญิงสาวเม้มริมฝีปากไม่เอ่ยสิ่งใดอีก นางเดินเข้ามานั่งภายในเรือพร้อมกับยกจอกสุราขึ้นดื่มติดต่อกันหลายจอก ก่อนจะนึกในใจ(ที่แท้! ที่เขาไม่มาตามนัดของนางก็เพราะมีนัดกับผู้อื่นอยู่ก่อนแล้วนี่เอง!)ฟางลี่อินรู้สึกว่าความหวังของนางช่างริบหรี่เหลือเกิน ดูท่าแล้วครั้งนี้นางคงต้องพ่ายแพ้ยับเยิน"ท่าน! ดื่มมากเกินไปแล้ว" หลี่เซียงพยายามห้ามปรามไม่ให้หญิงสาวดื่มมากจนเกินไป หากแต่ยามที่เห็นสายต







