ตอนที่ 5

ยามสายก็ถึงเวลาที่ทั้งคู่จะต้องออกไปคำนับน้ำชาบิดามารดาของฝั่งสามี ซึ่งทางด้านฝ่าบาทก็มิได้เคร่งครัดและมีพิธีรีตองมากนัก เพราะว่าทุกคนล้วนแต่เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งยังคุ้นเคยกันมากพอสมควร

ตลอดเวลาที่ทานสำรับเที่ยงร่วมกันนั้นฟางลี่อินก็ยังไม่หยุดแสดงความคลั่งรักที่นางมีต่อสามีของนาง ทำเอาพี่สาวทั้งสองถึงกับงุนงงเล็กน้อย หากแต่เมื่อมองไปยังใบหน้าของน้องเขยก็พอเข้าใจได้ เว่ยอ๋องเป็นบุรุษรูปงามใบหน้าที่เกลี้ยงเกลานั้นยิ่งส่งเสริมให้เขาน่ามองมากยิ่งขึ้นจึงไม่แปลกที่น้องสาวของพวกนางจะหลงใหลสามีได้มากมายถึงเพียงนี้ ดูจากการเอาอกเอาใจของคนทั้งคู่ก็ทำให้พี่สาวทั้งสองวางใจได้ไม่น้อย

ในขณะที่ทานมื้อเที่ยงเสร็จฟางลี่มิและฟางลี่ถิงก็ดึงมือของน้องสาวออกมาพูดคุยที่อุทยาน

"อินเอ๋อร์ เว่ยอ๋องดีกับเจ้าหรือไม่" ฟางลี่มี่ที่เป็นพี่สาวคนโตเอ่ยขึ้น

"พี่ใหญ่ ท่านอ๋องดีกับข้ายิ่งนัก" เสแสร้งได้เก่งกว่าข้าเสียอีก! ประโยคหลังเป็นนางที่ไม่ได้เอ่ยออกไป

"เขาดีกับเจ้าพี่ก็สบายใจ อีกไม่กี่วันเจ้าก็ต้องเดินทางออกจากเมืองหลวงแล้ว เจ้าเตรียมตัวพร้อมหรือไม่ขาดเหลือสิ่งใดหรือไม่" ยังคงเป็นพี่สาวคนโตที่เอ่ยถาม ฟางลี่อินรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก ฟางลี่ถิงพยักหน้าให้สาวใช้ของนางถือหีบเล็กสองหีบเข้ามาวางบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมันไปยังด้านหน้าของน้องสาว

"นี่มันอันใดกันเจ้าคะ" ฟางลี่อินที่เห็นหีบทั้งสองก็เข้าใจว่าคิดสิ่งใด หากแต่นางไม่กล้ารับมันแล้วก่อนหน้านี้พี่สาวทั้งสองก็ได้มอบเงินทองให้นางไม่น้อยแม้ว่าจะพยายามปฏิเสธเพียงใดทั้งคู่ก็ไม่ยินยอมทั้งยังข่มขู่ว่าหากไม่รับจะโกรธนางเสียอีก

"เจ้าเก็บเอาไว้ใช้จ่าย พวกพี่ไม่สบายใจนัก เจ้าต้องเดินทางรอนแรมไปไกลทั้งที่นั่นจะเป็นเช่นไรก็ยังมิอาจรู้ได้"

"แต่พวกท่านได้ให้ข้ามาแล้วนะเจ้าคะ จะให้ข้าอีกทำไม พวกท่านเก็บเอาไว้ใช้เถิด"

"เจ้าห้ามปฏิเสธ" ฟางลี่ถิงผู้เป็นพี่รองกล่าวขึ้น ก่อนที่ฟางลี่มี่จะกล่าวต่อ

"พวกพี่ได้ยินมาว่าเว่ยอ๋องไม่ได้เป็นที่โปรดปรานนัก แม้ว่าสินเดิมของเขาฮองเฮาจะทรงเพิ่มให้ไม่น้อยหากแต่... มันก็ไม่ได้มากมาย เจ้าเข้าใจใช่หรือไม่ ทั้งเขายังต้องเดินทางไปอยู่ในที่ห่างไกลเพียงนั้น งบประมาณใดก็ล้วนไม่ทั่วถึงยามนั้นก็จำเป็นต้องนำทรัพย์สินส่วนตัวออกมาบริหารบ้านเมือง แล้วเช่นนี้จะเหลือสิ่งใดมากมายเล่า เจ้านำติดตัวไปด้วยขาดเหลือสิ่งใดก็ส่งจดหมายมาบอกพี่สาวทั้งสองของเจ้า ห้ามปิดบังเด็ดขาด!"

"พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านช่างดีกับข้ายิ่งนัก" ฟางลี่อินรู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล พี่สาวทั้งสองที่เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่ช่างดีกับนางเหลือเกิน พระคุณนี้ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะชดใช้หมด

"ยังมีหีบทองของท่านป้าที่ฝากมาให้เจ้า แต่พวกพี่ได้ให้คนนำไปเปลี่ยนเป็นตั๋วเงินให้เจ้าแล้ว เจ้าจะให้สะดวกให้การขนย้ายและเก็บรักษา อินเอ๋อร์เจ้าจงจำคำของพี่ไว้ว่าวันข้างหน้าไม่ว่าเจ้าจะพบเจอกับสิ่งใด จงจำเอาไว้ว่าเจ้าจะต้องเข้มแข็งหากว่าเหลือบ่ากว่าแรงก็ให้คนส่งจดหมายมาที่ตระกูลฟาง ทุกคนล้วนแต่ไม่ทอดทิ้งเจ้า" ฟางลี่มี่เอ่ยย้ำเตือนกับน้องสาวอีกครั้ง ซานตงจะว่าไกลก็ไกลต้องใช้เวลาถึงสองเดือนจึงจะถึง ทั้งยังไม่รู้ว่าที่นั่นจะเป็นอย่างไรนึกถึงนิสัยเที่ยวเล่นไปวันๆพวกนางก็หวั่นใจกลัวว่าเด็กสาวจะอยู่ไม่ได้ กลัวว่าเว่ยอ๋องจะไม่ดีต่อนาง โดยที่พวกนางหารู้ไม่ว่าคนที่พวกนางต้องห่วงอาจจะเป็นเว่ยอ๋องผู้นั้น มากกว่าน้องสาวที่น่าสงสารของพวกนางเสียอีก

"พวกท่านไม่ต้องห่วง ข้าสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดีเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นก็ดี" ในขณะเดียวกันเว่ยอ๋องก็ยืนรอนางอยู่ไม่ไกลเป็นสัญญาณว่าเขามารอรับนางอยู่ ฟางลี่อินยิ้มกว้างก่อนจะบอกลาพี่สาวทั้งสองพร้อมกับเร่งฝีเท้าตรงไปที่ชายหนุ่มยืนรออยู่ จิ้นฝานส่งยิ้มให้หญิงสาวก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปยังหน้าประตูวังเพื่อขึ้นรถม้า

"พรุ่งนี้เจ้าต้องกลับบ้านเดิมใช่หรือไม่"

"ไม่ต้องแล้วเจ้าค่ะ ท่านปู่กล่าวว่าร่ำลาแค่เพียงตอนที่แต่งออกเรือนก็พอแล้ว" ฟางลี่อินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้ว่าพี่สาวจะดีต่อนาง ท่านป้าจะดีต่อนาง หากแต่ท่านปู่ท่านย่ามักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ฟางลี่อินจดจำได้ว่าตั้งแต่เล็กนางมักจะได้รับแต่ความเย็นชาเช่นนี้เสมอมา เพราะนางมิใช่หลานสาวคนโปรด นางไม่เก่งสักอย่างทั้งยังดีแต่สร้างเรื่องไปวันๆทำให้ทั้งสองต้องคอยปวดหัว

"ได้อย่างไร เป็นธรรมเนียมที่เจ้าสาวจะต้องกลับบ้านเดิมมิใช่หรือ" จิ้นฝานเอ่ยขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความงุนงง เขาไม่คิดว่าท่านราชครูจะใจร้ายกับหลานสาวคนเล็กถึงเพียงนี้

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อีกอย่างท่านปู่กับท่านย่าก็เดินทางออกจากเมืองหลวงแล้ว ทั้งคู่กำลังเดินทางไปยังวัดฝูที่อยู่บนเขา"

"แล้วเจ้าต้องการจะเอ่ยร่ำลาผู้ใดอีกหรือไม่"

"ไม่แล้วเจ้าค่ะ ข้าลาไปหมดทุกคนแล้ว" หญิงสาวส่ายหน้า นางไม่มีสหายคนสนิท คนที่ควรลาก็ร่ำลาไปหมดทุกคนแล้ว 

"ได้เช่นนั้นวันมะรืนก็เตรียมตัวออกเดินทางเถิด"

"เจ้าค่ะ"

ยามเมื่อถึงวันที่ฟางลี่อินต้องติดตามสามีเดินทางออกจากเมืองหลวง รถม้าอย่างดีสองคันรถคันแรกเป็นของเว่ยอ๋องจิ้นฝาน คันต่อมาเป็นของฟางลี่อิน ชายหนุ่มให้เหตุผลว่าระยะทางยาวไกลหากหญิงสาวเมื่อยล้าก็สามารถปูพรมหนานอนพักได้ตลอดทางจึงได้ใช้รถม้าคนละคันกับนาง แม้ว่าฟางลี่อินจะรู้ว่าเขาแสร้งทำเป็นใส่ใจนางหากแต่ก็ยังรู้สึกขอบคุณเขาไม่น้อย

ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองออกมาได้ไกลพอสมควร ฟางลี่อินจึงได้เปิดม่านขึ้นดูบรรยากาศโดยรอบ หญิงสาวเหม่อมองไปทางด้านเมืองหลวงที่จากมาพลันก็รู้สึกเศร้าใจไม่น้อย นางยังคงหวังเล็กว่าท่านปู่และท่านย่าจะมาส่งนางเป็นครั้งสุดท้าย จากกันครานี้ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้พบกันอีก

ขณะเดียวกัน บนยอดเขาอีกฝั่งที่สามารถมองเห็นถนนด้านล่างได้อย่างชัดเจน ภายในรถม้ามีสองผู้เฒ่ามองดูบางอย่างจากภายในหน้าต่างรถม้า นั่นมิใช่ผู้ใดหากแต่เป็นฮูหยินผู้เฒ่าและนายท่านผู้เฒ่าตระกูลฟาง ที่คอยมาแอบส่งหลานสาวจากที่ไกลๆ ฟางจิ้งผู้เป็นปู่รู้ถึงนิสัยใจคอของหลานสาวเป็นอย่างดีเขาคิดว่าการทำเช่นนี้ย่อมเป็นการดีที่สุด หลานสาวผู้นี้ของเขายังต้องเข้มแข็งให้มากเพราะภายหน้าหากว่าไม่มีผู้เฒ่าทั้งสองแล้วนางจะได้ไม่รู้สึกเคว้งคว้าง

"ตาเฒ่า! ทำเช่นนี้จะดีหรือ"

"นางยังต้องเติบโตขึ้นอีกมาก... อย่าได้คอยให้ท้ายเอาใจนางนัก"

"หึ ท่านเองก็ช่างใจดำนัก"

"นางจากบ้านเกิดไปไกล วันข้างหน้ายังต้องเผชิญกับเรื่องราวมากมายจะมาทำตัวเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอได้อย่างไร ถึงวันนั้นหากไม่มีเจ้ากับข้าแล้วนางจะทำเช่นไร ชีวิตคนเราจะหวังแต่คอยพึ่งพาคนอื่นไม่ได้ นางจะต้องเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง เช่นนี้จึงจะทำให้นางแข็งแกร่งขึ้น"

"หึ ข้าก็กลัวว่าวันข้างหน้าเว่ยอ๋องจะไม่ดีกับนาง" หญิงชรากล่าว

"เว่ยอ๋องจะดีกับนางหรือไม่ สุดท้ายแล้วมันก็ย่อมขึ้นอยู่ที่ตัวนางว่านางจะทำเช่นไรให้บุรุษผู้นั้นดีต่อนางจนวันสุดท้ายของชีวิต" ราชครูฟางผู้เป็นปู่ของฟางลี่อินเอ่ยขึ้น

"หากรู้เช่นนี้! ข้าย่อมให้นางแต่งกับบุรุษธรรมดา ชีวิตนางอาจจะพบเจอกับความสุขที่แท้จริง" หญิงชราเอ่ยขึ้น

"เว่ยอ๋องนั้นนับว่าเป็นบุรุษที่ดี ข้าเชื่อว่าเขาจะต้องดีต่อหลานสาวของเรา เจ้าเองก็วางใจได้แล้ว"

ฮูหยินผู้เฒ่าฟางลองดูขบวนรถม้าของหลานสาวจนกระทั่งอีกฝ่ายเคลื่อนตัวออกไปไกลจนสุดตา จึงได้นั่งรถม้าของตนกลับเข้าประตูเมือง ท่ามกลางความเงียบของผู้อาวุโสทั้งสอง