ตอนที่ 6

ตลอดการเดินทางเกือบสองเดือนที่ฟางลี่อินได้แต่นั่งแล้วก็นอนบนรถม้า สุดท้ายแล้วก็เดินทางมาถึงยังหัวเมืองซานตงเสียที หญิงสาวมองดูความเงียบสงัดแม้ในเวลากลางวัน หัวเมืองซานตงแม้จะกินพื้นที่มากหากแต่คนอยู่อาศัยไม่มากนัก แต่ดูจากที่เว่ยอ๋องเล่าให้นางฟังดูเหมือนว่าสองปีก่อนที่นี่จะดูแร้นแค้นมากกว่านี้เสียด้วยซ้ำ ซึ่งหากเปรียบกับตอนนี้คือดีกว่ามากแล้วทำให้ฟางลี่อินได้แต่พยักหน้ารับ ก่อนจะได้แต่คิดในใจว่าดินแดนแห่งนี้ช่างแร้นแค้นยากไร้เหลือจะกล่าวจริงๆ

รถม้าเคลื่อนตัวผ่านยังใจกลางเมืองมุ่งตงไปทางทิศเหนือของเมืองอันเป็นตำหนักเว่ยอ๋อง ผู้คนที่มองเห็นรถม้าที่มีสัญลักษณ์ของจวนเว่ยอ๋องก็ต่างทำความคารวะทั้งยังส่งเสียงสรรเสริญยินดีในการกลับมาของชายหนุ่มไม่น้อย ทำให้ฟางลี่อินรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

"ท่านอ๋องเป็นที่นิยมในหมู่ของชาวเมืองซานตงถึงเพียงนี้เชียวหรือ" หญิงสาวเอ่ยออกมาลอยๆในขณะที่นางเปิดม่านขึ้นครึ่งหนึ่งเพื่อต้องการซึมซับบรรยากาศ เพียงไม่นานรถม้าก็มาหยุดหน้าประตูจวน ที่มีอักษรสีทองสลักไว้ว่าจวนเว่ยอ๋อง 

แม้ว่าที่นี่จะไม่หรูหราเท่ากับจวนของเขาที่เมืองหลวงหากแต่ฟางลี่อินก็รับรู้ได้ถึงความประณีตของเรือนแต่ละหลังที่ดูเหมือนจะเน้นการใช้งานมากกว่าการสร้างไว้เพื่อโอ้อวด เพราะมันช่างดูเรียบง่ายหากแต่ก็ยังให้ความรู้สึกน่าเกรงขามอยู่ ในขณะที่เท้าของนางก้าวข้ามประตูจวนก่อนจะแตะลงที่พื้นเป็นครั้งแรก อยู่ๆก็มีสุนัขตัวใหญ่กระโจนเข้ามาหานาง ฟางลี่อินรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากหากแต่ไม่อาจต้านแรงของเจ้าสัตว์ขนยาวตัวนั้นได้ทันจึงได้ล้มก้มจ้ำเบ้าลงกับพื้นอย่างแรง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสาวใช้ที่วิ่งตามมาติดๆ

ว๊ายยย

"อ๊ะ คณหนู!" ผูเถาเองก็รู้สึกตกใจมากที่คุณหนูของนางถูกจู่โจมอย่างกระทันหัน

"ฟู่ฟู่ หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

เป็นเว่ยอ๋องที่ได้ยินเสียงของหญิงสาวก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาอุ้มเจ้าสุนัขตัวยักษ์ออกจากร่างของนาง ในขณะที่ฟางลี่อินยังคงอยู่ในอาการตกใจ นางไม่ชอบสุนัข ไม่ชอบมากๆ เพราะว่ามีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีต่อกันมาก่อน ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก หญิงสาวยังอยู่ในอาการผวาทั้งยังมีเหงื่อผุดออกมาที่ขมับเป็นจำนวนมาก ชายหนุ่มที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของนางถึงกับขมวดคิ้วก่อนจะเข้าไปแตะที่ไหล่ของนางเบาๆ

"คุณหนู! ท่านเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ"

"ฟางลี่อิน! เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่" ฟางลี่อินที่ได้ยินเสียงเรียกของสามีพลันเงยหน้าขึ้นมองเขา ชายหนุ่มมองเห็นความหวาดกลัวในแววตาลุ่มลึกของหญิงสาวมันมิใช่การเสแสร้งหากแต่เป็นอาการที่นางหวาดกลัวจริงๆ ใบหน้าของเขาก็พลันอ่อนลง ก่อนที่นางจะพยายามกลบเกลื่อนความหวาดกลัวเอาไว้พร้อมกับลุกขึ้นจากพื้นจากการช่วยพยุงของสาวใช้คนสนิท

"ข้า ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพียงแค่ตกใจเล็กน้อย" เจ้าฟู่ฟู่ที่ถูกเจ้านายดุจึงทำได้เพียงนั่งนิ่งๆพร้อมกับกระดิกหางไปมา ก่อนจะครางหงิงๆราวกับต้องการเข้ามาเล่นกับหญิงสาว หากแต่เมื่อเห็นแววตาห้ามปรามจากเจ้านายหนุ่มจึงได้แต่นั่งหมอบลงอย่างจนใจ

(ฝานฝาน พาสตรีเข้าจวนเป็นครั้งแรกข้าก็อยากรู้จักนางบ้าง แต่ดูเหมือนนางจะกลัวข้านะ กลัวข้าทำไมข้าน่ารักนะ!)

"เอ่อ มันมีชื่อว่าอันใดหรือเจ้าคะ" ฟางลี่อินยังทำใจดีสู้เสือเอ่ยถามชื่อของเจ้าสุนัขตัวโตขนสีขาวนุ่ม

"มันชื่อ ฟู่ฟู่"

"ฟู่ฟู่ งั้นหรือ" เพียงแต่ฟางลี่อินเอ่ยเรียกชื่อมัน เจ้าฟู่ฟู่ก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมกระดิกหางไปมาทันที มันพยายามจะเข้าหานางอีกครั้งหากแต่ถูกองครักษ์จับเอาไว้เสียก่อน ในขณะเดียวกันฟางลี่อินก็ถอยหลังแทบไม่ทัน

"เอาละ! ผูเถาเจ้าพาฮูหยินไปพักเถิด"

"เจ้าค่ะ"

หลังจากที่ฟางลี่อินเดินกลับเรือนที่ถูกเตรียมไว้สำหรับนางเป็นเรืองฝั่งตะวันตกที่ติดกับสวนและมีสระบัวอยู่ไม่ไกล เจ้าฟู่ฟู่ที่คิดจะเดินตามหญิงสาวไปอีกครั้งก็ถูกลากตัวไปเดินตามเจ้านายหนุ่มทำให้มันรู้สึกเบื่อยิ่งนัก

เว่ยอ๋องเดินเข้ามาในห้องตำราก่อนจะสั่งให้เจ้าฟู่ฟู่นั่งลงพร้อมกับออกคำสั่งใหม่

"ห้ามเจ้าเข้าใกล้นางเด็ดขาดเพราะนางกลัวเจ้า"

"หงิงๆ" (กลัวข้าทำไมข้าน่ารักจะตาย)

"ต่อไปนี้นางจะมาเป็นนายหญิงของที่นี่ ห้ามทำให้นางเจ็บตัวเหมือนเมื่อครู่อีกเป็นอันขาดไม่เช่นนั้น ข้าจะจับเจ้าทำหม้อไฟ"

"หงิงๆ" (เจ้านายใจร้าย)

"เอาละ เจ้าไปได้แล้ว!"

"หงิงๆ" (เชอะ ข้าไปก็ได้ จะไม่สนใจ ฝานฝานแล้ว) ฟู่ฟู่นั่งมองหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาขุ่นเคืองก่อนจะสะบัดตูดเดินออกจากห้องไป เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นก็เจ้าสุนัขตัวโตก็ทำเอาเว่ยอ๋องถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างระอา

ทางด้านฟางลี่อิน

"คุณหนู ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ"

"เล็กน้อยน่ะ"

"สุนัขตัวนั้น ตัวโตยิ่งนักบ่าวเห็นแล้วยังตกใจเลยเจ้าค่ะ โชคดีที่ดูเหมือนมันจะไม่ดุร้ายเพียงแต่คุณหนูดูจะไม่ค่อยชอบมันนะเจ้าคะ"

"ข้าแค่ตกใจน่ะ"

"เช่นนั้น บ่าวจะให้คนไปนำน้ำเข้ามาให้ท่านอาบน่ะเจ้าคะ"

"อื้ม เจ้าไปเถิด"

ฟางลี่อินถูกสาวใช้ปรนนิบัติให้อาบน้ำชำระร่างกายก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ สาวใช้ผู้หนึ่งเดินเข้ามาแจ้งแก่นางว่าเว่ยอ๋องจะไม่ได้อยู่ทานมื้อเย็นกับนางเพราะอีกฝ่ายต้องออกไปทำธุระที่นอกเมืองอาจจะหลายวันจึงจะได้กลับมา หญิงสาวเพียงเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายก่อนที่นั่งทานอาหารที่สาวใช้ในจวนตั้งสำรับให้ หากแต่หญิงสาวกินไปเพียงไม่กี่คำก็ต้องวางตะเกียบลง นางคงจะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางมากเกินไป ทั้งในยามนี้ยังรู้สึกว่าราวกับถูกชายหนุ่มเอามาปล่อยทิ้งไว้อีก

"คุณหนู ท่านอิ่มแล้วหรือเจ้าคะ"

"อื้ม สงสัยว่าข้าอาจจะเหน็ดเหนื่อยเกินไป"

"เข้านอนเลยหรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่ละ! ข้าอาจออกไปเดินเล่นข้างนอกเสียหน่อย"

"เจ้าค่ะ"

ผูเถาหยิบเสื้อคลุมออกมาก่อนจะสวมให้กับนายสาว ฟางลี่อินเดินออกจากเรือนมาเรื่อยๆ สาวใช้และองครักษ์ที่เดินผ่านต่างทำความเคารพนางด้วยความนอบน้อม หญิงสาวทำเพียงพยักหน้าให้แล้วเดินผ่านโดยไม่ได้กล่าวสิ่งใด ก่อนจะตัดสินใจนั่งพักที่ศาลาแปดเหลี่ยมกลางสวนดอกไม้ ไม่นานก็มีสาวใช้ผู้หนึ่งนำกาน้ำชามาวางไว้พร้อมกับขนมหนึ่งจาน ฟางลี่อินมองดูขนมในจานที่ถูกจัดวางมาอย่างดีพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ผู้นั้น

"คารวะพระชายาเพคะ บ่าวมีนามว่า ผิงเซียว เพคะ เป็นหัวหน้านางกำนัลที่จวนอ๋องแห่งนี้ ท่านอ๋องมีรับสั่งให้บ่าวคอยดูแลพระชายา หากว่าพระชายาต้องการสิ่งใดสามารถแจ้งแก่บ่าวได้เพคะ"

"ขอบคุณเจ้ามาก เจ้าอยู่ที่นี่มานานเพียงใดแล้ว"

"เรียนพระชายา บ่าวเคยเป็นนางกำนัลรับใช้พระสนมเพคะ หลังจากที่ท่านอ๋องทรงย้ายมาอยู่ที่นี่ บ่าวจึงได้ติดตามมาด้วยเพคะ"

"หรือว่าท่านจะเป็น..." ฟางลี่อินคิดจะเอ่ยคำว่าสาวใช้ข้างห้องหากแต่นางก็เก็บคำๆนั้นไว้เสียก่อน จนกระทั่งหญิงสาวด้านหน้าได้ยินก็สามารถเข้าใจได้โดยง่าย ก่อนจะรีบปฏิเสธในทันที

"มิได้เพคะ บ่าวมิได้เป็นเช่นที่พระชายาคิดเพคะ บ่าวมิบังอาจ"

"อ๋อ ต้องขออภัยที่เข้าใจเจ้าผิด"

"มิได้เพคะ"

"ท่านอ๋อง ออกนอกเมืองไปเช่นนี้บ่อยๆหรือ"

"ค่อนข้างบ่อยเพคะ ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเดือดร้อนของชาวเมืองในแต่ละพื้นที่ที่ไม่สามารถแก้ไขได้ ท่านอ๋องก็จะทรงออกไปจัดการด้วยพระองค์เองเช่นนี้เพคะ"

"ข้าเข้าใจแล้ว ขอบใจเจ้ามาก ไม่มีสิ่งใดแล้วเจ้าก็กลับไปพักผ่อนเถิด"

"บ่าวไม่เหนื่อยเพคะ อยู่เช่นนี้เผื่อว่าพระชายาต้องการสิ่งใดขึ้นมาบ่าวจะได้ดูแลได้ทัน" ฟางลี่อินรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวตรงหน้าไม่น้อยจึงได้เอ่ยถาม

"ไม่ทราบว่าปีนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว"

"เรียนพระชายา ปีนี้บ่าวยี่สิบเก้าแล้วเพคะ"

"ยังมิออกเรือนหรือ"

"ยังเพคะ บ่าวไม่คิดจะออกเรือนหวังเพียงได้ตอบแทนบุญคุณพระสนมได้ดูแลท่านอ๋องและพระชายาไปเช่นนี้เพคะ" ฟางลี่อินพยักหน้า การไม่แต่งงานคือสิ่งอันประเสริฐไม่ต้องทุกข์ร้อนไม่ต้องคิดถึงผู้ใดให้เมื่อย

"เหตุใดที่นี่จึงไม่ค่อยมีบ่าวรับใช้เลยเล่า"

"เอ่อ... ท่านอ๋องทรงให้ลดจำนวนสาวใช้และบ่าวรับใช้เจ้าค่ะ"

"ลดค่าใช้จ่ายงั้นหรือ" ผิงเซียวทำได้เพียงยิ้มแห้งๆโดยไม่ได้ปฏิเสธ

"เพคะ"

"เงินทองของท่านอ๋องก็คงจะนำไปแจกจ่ายให้ชาวเมืองหมดแล้วกระมัง" ฟางลี่อินเอ่ยตามที่นางได้ยินพี่สาวเคยเล่าให้ฟัง

"เป็นเช่นนั้นเพคะ ทั้งท่านอ๋องเองก็ชอบความเรียบง่าย มิชอบความวุ่นวายเพคะ"

"อ๋อ... เช่นนั้นเองหรือ"

"เพคะ"

"สามีข้ายากจนเพียงใดกันนะ!" ฟางลี่อินเอ่ยออกมาลอยๆทำเอาผิงเซียวถึงกับยกยิ้มอย่างเอ็นดู หากแต่นางไม่ได้กล่าวอันใดออกมา ก็จะได้ปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อท่านอ๋องเองก็สั่งความกับนางเอาไว้ว่าหากพระชายาเอ่ยถามเรื่องเงินทองที่จวนอ๋องก็ให้ตอบไปว่า เขาเป็นบุรุษที่ยากจนยิ่งนัก

"ไม่เป็นไร สินเดิมของข้ามีมากนัก สามีเพียคนเดียวข้าย่อมดูแลได้เป็นอย่างดี ข้าผู้เป็นภรรยาย่อมไม่อาจปล่อยให้สามีของข้าอดมื้อกินมื้อได้อย่างแน่นอน"ทั้งผูเถาและผิงเซียวที่ได้ยินเช่นนั้นก็แทบจะสำลักออกมาหากไม่กลั้นเอาไว้เสียก่อน

ทางด้านเว่ยอ๋อง

องครักษ์ที่ชายหนุ่มจัดไว้เพื่อดูแลความปลอยภัยของฟางลี่อินเข้ามารายงานในสิ่งที่หญิงสาวได้สนทนากับผิงเซียวโดยละเอียด ในขณะที่ฟังอยู่ชายหนุ่มก็สำลักน้ำชาที่กำลังดื่มออกมาในทันที เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายที่ผู้เป็นภรรยาของเขาได้กล่าวออกมา

แค่กๆๆ

"ท่านอ๋อง ทรงเป็นอันใดหรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ" ผู้องครักษ์คนสนิทเอ่ยขึ้นอย่างห่วงใย เขาเองก็ทั้งขำทั้งรู้สึกว่าฝ่าบาททรงเลือกพระชายาได้ถูกคนยิ่งนัก 

"ข้าไม่เป็นไร หึ นางช่างเป็นสตรีที่..."เว่ยอ๋องได้แต่ขบกรามแน่นพร้อมกับใช้มือหนาข้างหนึ่งกุมที่ขมับอย่างช่วยไม่ได้ เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าเสด็จพ่อกำลังกลั่นแกล้งเขากัน นี่พระองค์ทรงตั้งใจหาภรรยาให้เขาแน่หรือ! ข่าวลือที่ว่าคุณหนูสามคือตัวปัญหาแห่งตระกูลฟางนั้นไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย นี่เขาแต่งนางมาได้เพียงไม่นานก็รู้สึกว่าตนเองแก่ชราลงไปหลายปียิ่งนัก...