ตอนที่ 8

ทางด้านฟางลี่อินที่หลังจากกลับมาจากเรือนของสามีก็เอาแต่ยิ้มอารมณ์ดีทั้งวัน นางสั่งให้โรงครัวเตรียมทำมือเย็นแสนอร่อยเอาไว้รอท่าสามีหลังจากที่เขาตื่น เย็นนี้จะได้ทานอาหารด้วยกัน

แปลงผักของฟางลี่อินเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมากว่าเก้าส่วน หลายวันมานี้ทุกคนในจวนต่างขยันขันแข็งมาก ทั้งยังรู้สึกสนุกสนานไม่น้อย พวกเขารู้สึกว่าหลายวันที่ผ่านมาตั้งแต่ท่านอ๋องพาพระชายากลับมายังจวนอ๋องแห่งนี้ ที่นี่ก็ไม่ได้เงียบเหมาอีกต่อไป พระชายาลี่อินเองก็ใจดีกับบ่าวไพร่ยิ่งนักสองสามวันแรกก็เรียกพวกเขาออกมารวมตัวกันทั้งยังแจกจ่ายเงินตำลึงให้พวกเขาคนละสองตำลึง ก่อนจะเอ่ยขอบคุณที่พวกเขาช่วยดูแลจวนอ๋องและท่านอ๋องเป็นอย่างดี แม้ว่าจวนอ๋องจะอยู่กันอย่างเรียบง่ายเช่นนี้ก็ตาม ต่อมาพระชายายังให้พี่ผิงเซียวแจกจ่ายชุดใหม่คนละสองชุดเป็นของขวัญทำเอาบ่าวไพร่ปลาบปลื้มกันถ้วนหน้า ภายในระยะเวลาเจ็ดวันจวนอ๋องแห่งนี้ก็แทบจะกลายเป็นจวนของพระชายาลี่อินไปเสียแล้ว ไม่เพียงแต่บ่าวไพร่ที่ทำงานแทบจะถวายหัวแม้แต่เจ้าฟู่ฟู่สุนัขของท่านอ๋องเองก็ทำตัวติดกับพระชายาทุกวัน

"หงิงๆ" (ฟางฟาง ข้ามาแล้ว) เจ้าฟู่ฟู่หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการเดินตามฟางลี่อินทั้งวันก็นอนหลับเป็นตายอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เมื่อมันตื่นขึ้นมาก็รีบกระดิกหางเข้าไปรายงานตัวต่อเจ้านายคนใหม่ทันที

"ฟู่ฟู่ เจ้าตื่นแล้วหรือ! ดูสิ เนื้อตัวมอมแมมเสียแล้ว" ฟางลี่อินที่แต่เดิมรังเกียจและหวาดกลัวสุนัขเป็นที่สุด หากแต่เจ้าฟู่ฟู่เองก็เหมือนจะรู้ ยามที่มันพยายามจะเข้าใกล้นางในตอนแรกก็ทำท่าทางอ่อนโยน ไม่กระโจนหรือส่งเสียงเห่าให้นางตกใจ เอาแต่หมอบคลานเข้าหานางพร้อมกับเกลือกกลิ้งไปมาราวกับออดอ้อน ฟางลี่อินเห็นถึงความตัวยักษ์ เอ้ย น่ารักของมันจึงได้ใจอ่อนยอมลูบหัวจากนั้นก็เริ่มสัมผัสมันมากขึ้นทำให้ความหวาดกลัวในใจของนางค่อยๆจางไป จนกระทั่งผ่านไปหลายวันก็เริ่มไม่หวาดกลัวเจ้าหมายักษ์ตัวนี้แล้ว 

"หงิงๆ" (ฟางฟาง อาบน้ำให้ข้าหน่อย) ฟู่ฟู่ที่ได้ยินฟางลี่อินเอ่ยเช่นนั้นก็เอาตัวเองเกลือกกลิ้งไปกับพื้นแล้วเอาหลังของมันถูๆไปกับพื้นจากนั้นก็เดินเข้าไปคาบชายกระโปรงของหญิงสาวให้ตรงไปยังลำธารน้ำใสด้านหลังสวนผัก

"เจ้าอยากอาบน้ำงั้นหรือ"

"หงิงๆ" (ใช่ๆ ฟางฟางข้าอยากอาบน้ำ อาบน้ำให้ข้าที!)

"พระชายาให้บ่าวอาบน้ำให้ฟู่ฟู่เองเถิดขอรับ" บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น เจ้าฟู่ฟู่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พอใจ มันเห่าบ่าวรับใช้ผู้นั้นสองทีแล้ววิ่งวนไปมาก่อนจะเอาตัวเข้าไปถูกไถกับหญิงสาวอย่างออดอ้อน 

"หึ เจ้าฟู่ฟู่ มากแผนการเกินไปแล้ว หวังจะให้พระชายาอาบน้ำให้" ผูเถาเอ่ยขึ้นอย่างหมั่นไส้ ทำเอาบ่าวรับใช้ต่างพากันหัวเราะอย่างเห็นด้วยในความมากแผนการของเจ้าฟู่ฟู่

"เอาละๆ ไปกันข้าจะอาบน้ำให้เจ้าเอง แต่เจ้าตัวโตเช่นนี้คงต้องใช้เวลานานเป็นแน่!"

"หงิงๆ" (ฟางฟางไปกัน ฟางฟางเร็วเข้า) ฟู่ฟู่วิ่งนำหน้าหญิงสาวไปยังลำธารพร้อมกับเห่าหนึ่งครั้งแล้วก็วิ่งมาหยุดที่หน้าหญิงสาวก่อนจะวิ่งกลับไปที่ลำธารราวกับกำลังเร่งให้ฟางลี่อินเดินเร็วๆ

"เจ้าช่างเอาแต่ใจนัก เหมือนผู้ใดกัน! เหมือนเจ้าของเจ้าใช่หรือไม่" ฟางลี่อินเอ่ยพร้อมกับหัวเราะ นางนึกไปถึงชายตัวโตเช่นสามีที่คิดสิ่งใดมักจะวางแผนเอาไว้ในใจ หากแต่ก็มีความเอาแต่ใจให้เห็นอย่างชัดเจนในหลายๆครั้งราวกับเด็กๆ ช่างเหมือนเจ้าฟู่ฟู่ คนที่ดูง่ายๆแต่ไม่ง่าย คำนี้น่าจะเหมาะกับเจ้าฟู่ฟู่และเว่ยอ๋องยิ่งนัก

จิ้นฝานที่นั่งอ่านตำราจนเห็นว่าเริ่มเย็นแล้วจึงได้เดินออกมาข้างนอก พร้อมกับมองหาไปเรื่อยก่อนที่องครักษ์คนสนิทจะรายงาน

"พระชายาอยู่ท้ายจวนขอรับ บ่าวไพร่เองก็อยู่กันที่นั่นเป็นส่วนใหญ่ขอรับ"

"ข้าไม่ได้อยากรู้เสียหน่อยว่านางอยู่ที่ใด" เว่ยอ๋องเอ่ยขึ้นก่อนจะมองเมินไปทางท้ายจวนแล้วสาวเท้าก้าวไปทางนั้น 

"ท่านอ๋องจะไปที่ใดหรือขอรับ"

"ข้า จะไปดูเสียหน่อยว่าฟางลี่อินพังจวนของข้าไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะสาวเท้าต่อไปอย่างไมรอช้า ใช้เวลาราวครึ่งเค่อก็เดินมาถึงบริเวณแปลงผักอันกว้างขวางของหญิงสาว พื้นที่ถูกจัดสรรเป็นอย่างดี ผักแต่ละชนิดแต่ละแปลงมีป้ายปักบอกอยู่ ในขณะเดียวกันเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะของหญิงสาวพร้อมกับสาวใช้ดังมาจากลำธาร

"เกิดสิ่งใดขึ้นน่ะ" ชายหนุ่มเอ่ยถามองครักษ์ ก่อนที่อีกฝ่ายจะหายไปแล้วกลับมารายงาน

"พระชายาลี่อินกำลังอาบน้ำให้เจ้าฟู่ฟู่อยู่ ขอรับ"

"อาบน้ำให้เจ้าฟู่ฟู่งั้นหรือ" ชายหนุ่มขมวดคิ้วนี่เจ้าหมายักษ์เองก็กลายเป็นทาสผู้ภักดีของฟางลี่อินไปแล้วงั้นหรือ หึหึ ทั้งหมาทั้งคนในจวนกลายเป็นคนของนางกันหมดแล้ว อีกหน่อยก็คงจะเปลี่ยนชื่อจวนเว่ยอ๋องเป็นจวนพระชายาเว่ยอ๋องแล้วล่ะ!

"ข้าจะไปดูเสียหน่อย" พูดจบชายหนุ่มก็สาวเท้าว่องไวจนมาหยุดอยู่ที่ลำธาร เสียงหัวเราะราวกับสนุกสนานมากมายแต่ดูเหมือนคนที่มีความสุขที่สุดจะเป็นเจ้าฟู่ฟู่เสียมากกว่า เว่ยอ๋องเห็นใบหน้าที่อิ่มเอิบของเจ้าฟู่ฟู่ก็นึกหมั่นไส้ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ 

ฟางลี่อินที่กำลังก้มๆเงยๆอาบน้ำถูตัวให้เจ้าฟู่ฟู่เงยหน้าขึ้นก็พบร่างสูงของสามียืนอยู่ริมลำธารใบหน้าของเขายกยิ้มที่มุมปาก หญิงสาวจึงได้โบกมือให้กับเขาพร้อมกับเอ่ยเรียกชายหนุ่มเสียงดังทำเอาเว่ยอ๋องถึงกับเสียอาการเมื่อเห็นร่างกายที่เปียกโชกทำให้เผยถึงสัดส่วนเว้าโค้งอย่างชัดเจน โดยเฉพาะส่วนบนที่เคลื่อนขยับไปมาตามแรงโบกสะบัดของท่อนแขนเสลา

"เหล่ากง!"

"อะแฮ่ม! เหตุใดเรื่องเช่นนี้จึงไม่ให้บ่าวไพร่จัดการไปเสียเล่า แช่น้ำนานๆเดี๋ยวเจ้าเองก็ไม่สบายไปหรอก"

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ใกล้เสร็จแล้ว"

"คุณหนูให้บ่าวจัดการต่อเถิดเจ้าค่ะ ตัวท่านเปียกปอนไปหมดแล้ว รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิดเจ้าค่ะเดี๋ยวจะไม่สบาย"

"ได้! เช่นนั้นก็ฝากเจ้าด้วย"

"เจ้าค่ะ" ผูเถารับหน้าที่ดูแลเจ้าฟู่ฟู่ต่อ ก่อนที่ฟางลี่อินจะก้าวขึ้นจากลำธารและเมื่อเห็นร่างที่เปียกโชกชัดเจน ชายหนุ่มก็ได้แต่เบือนหน้าหนีในขณะที่ใบหูของเขาแดงเรื่อ เขาถอดเสื้อคลุมของเขามาสวมทับร่างบางของภรรยาจนมิดชิด พร้อมกับบ่นนางเสียหลายคำ

"ตัวเจ้าเปียกไปหมดแล้ว เหตุใดจึงต้องชอบก่อเรื่องวุ่นวายอยู่เรื่อย" ชายหนุ่มขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่เข้าใจ หากแต่ฟางลี่อินไม่ถือสาเพราะนางชอบใบหน้านี้ของสามียิ่งนักไม่ว่าจะยามหงุดหงิด หรือใบหน้าที่เรียบนิ่งไร้รอยยิ้ม เขาก็ยังคงดูดีจนนางรู้สึกโกรธไม่ลงเลย

"เหล่ากง อย่าบ่นข้าอีกเลยเจ้าค่ะ" ฟางลี่อินเดินเข้าไปกอดท่อนแขนแข็งแรงของสามีพร้อมกับเอาใบหน้าของนางถูกไถท่อนแขนของเขา ทำเช่นนี้ช่างเหมือนกับเจ้าฟู่ฟู่ยามที่กำลังออดอ้อนขอของกินยิ่งนัก ท่าทางเช่นนั้นของฟางลี่ินทำเอาเว่ยอ๋องถึงกับตัวแข็งเขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของบางอย่างที่เสียดสีกับท่อนแทนของเขาอย่างจงใจ หากแต่ก็ไม่ได้ใจร้ายพอที่จะผลักไสนางออกไปเสียได้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

"เอาละ! เจ้ารีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว เดี๋ยวจะได้ทานมื้อเย็นด้วยกัน"

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นท่านรอข้า ข้าจะรีบไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย" พูดจบฟางลี่อินก็เดินตัวปลิวกลับไปที่เรือนของนางทันที โดยที่มีผิงเซียวเดินตามร่างบางไปติดๆ

เว่ยอ๋องที่เห็นท่าทางกระโดกกระเดกของหญิงสาวก็ได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะยกยิ้มอย่างอ่อนใจเบาๆ พลางคิดในใจ

นี่นางเป็นบุตรสาวจากตระกูลชนชั้นสูงจริงๆใช่หรือไม่เหตุใดจึงได้.... เฮ้อ! ช่างเถิดๆ ที่นี่อยู่ไกลจากเมืองหลวงมากนักหากนางจะไม่มีกิริยาเช่นสตรีชนชั้นสูงก็ช่างเถิด ขอเพียงอยู่อย่างมีความสุขก็พอแล้ว