ตอนที่ 7

หลายวันที่ชายหนุ่มไม่อยู่ที่จวนอ๋อง ฟางลี่อินได้เข้ามาคอยดูแลความเป็นอยู่ทุกอย่างของจวนแห่งนี้ ก่อนที่นางจะได้รู้ว่าสามีของนางช่างเป็นคนที่ใช้ชีวิตได้อย่างเรียบง่ายเหลือเกิน เสื้อผ้าที่เขาชอบใส่นั้นก็มีเพียงไม่กี่ชุด แม้จะมีชุดที่ประณีตและถูกตัดเย็บอย่างดีส่งมาจากวังหลวงหากแต่น้อยครั้งนักที่จะถูกหยิบยกออกมาใส่ ซึ่งฟางลี่อินก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำตัวยากจนเช่นนี้ไปเพื่อสิ่งใดกัน หญิงสาวหยิบยกเสื้อผ้าแต่ละตัวของสามีออกมาก็ได้แต่ส่ายหน้ากับตัวเองเบาๆพร้อมกับคิดในใจผู้เดียวว่า

(สามีผู้น่าสงสารของข้า!)

ฟางลี่อินสั่งให้สาวใช้ของนางนำผ้าที่นำมาจากหีบสินเดิมเพื่อเอามาตัดเย็บชุดใช้ชายหนุ่มอยู่หลายชุด ส่วนขนาดตัวก็วัดจากชุดเดิมที่เขาใส่ประจำใช้เวลาไม่กี่วันก็แล้วเสร็จไปสามถึงสี่ชุด หญิงสาวสังเกตว่าชายหนุ่มนั้นไม่ค่อยชื่นชอบเสื้อผ้าที่มีลวดลายมากนักนางจึงเลือกที่จะปักลายเฉพาะบางจุดเท่านั้น 

หลายวันต่อมา

เว่ยอ๋องกลับจากต่างเมืองหลังจากไปจัดการธุระเสียหลายวัน แท้จริงแล้วเขามีกำหนดกลับจวนตั้งแต่สามวันก่อนหากแต่มีเรื่องบางอย่างติดขัดทำให้ไม่สามารถกลับได้จนกระทั่งเวลาผ่านไปกว่าเจ็ดวันจึงได้แล้วเสร็จ ในยามที่กลับมาถึงเขาก็ต้องแปลกใจเป็นอย่างมากที่ไม่ได้พบหน้าฟางลี่อิน ก่อนจะได้ยินว่าหญิงสาวสั่งให้บ่าวรับใช้ช่วยเตรียมพื้นที่ด้านหลังสุดของจวนอ๋องที่ติดกับลำธารเพื่อทำแปลงผัก

"เจ้าบอกว่าพระชายากำลังทำสิ่งใดกันนะ"

"เรียนท่านอ๋อง พระชายากำลังปลูกผักอยู่ขอรับ"

"ปลูกผัก เหตุใดนางจึงคิดปลูกผัก"

"เอ่อ..." องครักษ์อ้ำอึ้งไม่กล้ากล่าวไปตามตรงก่อนที่เขาได้แต่คิดในใจ ก็เพราะท่านทำตัวแกล้งจนมิใช่หรือนางจึงได้ลุกขึ้นมาทำตัวราวกับว่าจะเป็นผู้เลี้ยงดูสามีเช่นท่านเอง

"เล่ามา!"

"พระชายากล่าวว่า จวนอ๋องกำลังลำบากนางเพียงต้องการแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายของท่านขอรับ"

"หึหึ ช่างคิดนัก! จวนอ๋องของข้าจะยากจนได้อย่างไรกัน"เว่ยอ๋องเอ่ยขึ้น ในขณะที่องครักษ์ทั้งสองต่างมองหน้ากัน ก่อนจะคิดในใจ

(ก็เพราะท่านเองมิใช่หรือที่ต้องการให้นางเข้าใจเช่นนั้น!)

"แล้วนี่! เจ้าฟู่ฟู่ หายหัวไปที่ใดกันเหตุใดข้ากลับมาตั้งนานแล้วจึงไม่เห็น"

"เรียนท่านอ๋อง เจ้าฟู่ฟู่อยู่ที่แปลงผักท้ายจวนกับพระชายาขอรับ"

"อยู่กับฟางลี่อิน"

"ขอรับ"

"มิใช่ว่านางกลัวสุนัขหรอกหรือ" ชายหนุ่มทำสีหน้างุนงง นี่เขาพลาดสิ่งใดไปบ้างกันแน่หลังจากที่ไม่อยู่เพียงไม่กี่วันเหตุใดที่จวนจึงได้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายถึงเพียงนี้

"เอ่อ... หลังจากที่พระชายาทรงทำความคุ้นเคยกับเจ้าฟู่ฟู่อยู่หลายวัน ก็ดูเหมือนว่านางจะไม่กลัวแล้วขอรับ"

"อื้ม พวกเจ้าออกไปได้แล้ว ข้าจะพักผ่อนเสียหน่อย"

"ขอรับ"

เว่ยอ๋องสาวเท้าก้าวออกจากห้องตำราเพื่อกลับไปพักผ่อนยังห้องนอนของเขา ภายในห้องล้วนตกแต่งอย่างเรียบง่ายชายหนุ่มมองไปรอบๆ ตามความเคยชินทุกๆอย่างล้วนอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง แต่แล้วเขากลับสะดุดกับข้าวของบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง และเมื่อหยิบขึ้นมาคลี่ดูก็ทำให้เขาต้องแปลกใจ เมื่อพบว่ามันคือเสื้อผ้าชุดใหม่หลายชุดที่ถูกตัดเย็บเป็นอย่างดี ชายหนุ่มไม่ได้คิดมากเขาเพียงคิดว่าเป็นฝีมือของผิงเซียวที่จัดการมา มิได้เอะใจว่าทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของฟางลี่อินผู้เป็นภรรยาแม้แต่น้อย ก่อนจะละความสนใจแล้วเดินหายเข้าไปหลังฉากกันเพื่อชำระล้างร่างกายให้สบายตัวเสียหน่อย หลายวันมานี้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยจริงๆ

หลังจากที่เขตซานตงนั้นเริ่มเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นขุนนางในพื้นที่ก็จ้องแต่จะกระทำการทุจริตทำให้ตลอดหลายวันมานี้ชายหนุ่มต้องลงไปจัดการด้วยตนเอง ซึ่งกว่าจะแล้วเสร็จก็กินเวลาไปหลายวันแล้ว และเมื่อนึกถึงว่าปล่อยใครบางคนทิ้งไว้ที่จวนก็กลัวว่านางจะเหงาแต่ที่ไหนได้ดูเหมือนว่านางจะไม่เหงาแม้แต่น้อย

ทางด้านฟางลี่อินที่กำลังขยันขันแข็งอยู่กับแปลงผักเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินบ่าวรับใช้รายงานว่าสามีของนางกลับมาแล้ว

"เรียนพระชายา ท่านอ๋องกลับมาแล้วขอรับ"

"ท่านอ๋องกลับมาแล้วงั้นหรือ"

"ขอรับ"

ดวงตาของฟางลี่อินส่องประกายเมื่อได้ยินว่าสามีของนางกลับมาแล้ว หากแต่ยังไม่ทันที่บ่าวรับใช้จะเอ่ยต่อนางก็เดินตัวปลิวตรงไปที่เรือนของสามีเสียแล้ว

"ในตอนนี้ ทะ..." ท่านอ๋องกำลังพักผ่อนอยู่ขอรับ เป็นประโยคที่บ่าวรับใช้พยายามจะบอกกล่าวแก่หญิงสาวหากแต่ว่าคนฟังกลับไม่อยู่เสียแล้ว 

ผูเถาที่เห็นสีหน้าเลิ่กลั่กของบ่าวรับใช้ผู้นั้นก็หัวเราะออกมา ก่อนจะเอ่ยปลอบใจอีกฝ่าย

"เจ้าไม่ต้องแปลกใจหรอก พระชายาทรงคิดถึงท่านอ๋องยิ่งนัก"

"ขอรับพี่ผูเถา" บ่าวรับใช้ได้แต่เกาหัวตัวเองแล้วกลับมาทำหน้าที่ปรับดินในแปลงผักต่อ

ฟางลี่อินเดินตรงไปยังเรือนทางด้านทิศตะวันออกซึ่งเป็นเรือนของเว่ยอ๋อง เป็นเพราะเขาไม่อยู่เสียหลายวันทำให้นางคิดถึงใบหน้าอันหล่อเหล่านั้นแทบแย่แล้ว อย่างไรวันนี้ก็ต้องเติมพลังด้วยการมองหน้าของเขาให้มากๆ เมื่อเห็นองครักษ์คนสนิทของสามีนางก็เอ่ยทักด้วยความอารมณ์ดี

"ท่านอ๋องอยู่ด้านในใช่หรือไม่"

"ขอรับ แต่..." ยังไม่ทันได้เอ่ยต่อไปว่าท่านอ๋องกำลังอาบน้ำอยู่ ฟางลี่อินก็เปิดประตูเข้าห้องมาในทันที

ปัง!

"เหล่ากง!"

เสียงเปิดประตูทำให้คนด้านในตกใจไม่น้อย เดิมทีเขาได้ยินเสียงนางเดินมาแต่ไกลแล้วแต่ชายหนุ่มไม่คิดว่าหญิงสาวจะโผล่เข้ามาเลยเช่นนี้ อย่างน้อยนางก็ควรเคาะประตูก่อนมิใช่หรือ

ไม่ต่างกันคนด้านนอกที่ทะเล่อทะล่าเปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะก่อนเช่นนางก็ต้องตกใจเช่นกันเมื่อสามีที่พึ่งอาบน้ำเสร็จกำลังอยู่ในชุดที่หวาบหวิวชวนให้ใจสั่น แผงอกเปล่าเปลือย กล้ามหน้าท้องเนื้อแน่นเป็นลอน มีน้ำเกาะอยู่ทำเอาฟางลี่อินถึงกับมือไม้สั่น หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตกใจก่อนจะยกมือขึ้นปิดตาหากแต่นิ้วมือไม่รักดีนี้ก็แทบปิดไม่มิดก่อนนางจะลอบมองผ่านร่องนิ้วที่ถ่างกว้าง

"จะเจ้า! หันหลังไปเดี๋ยวนี้นะ" ฟางลี่อินทำปากจู๋อย่างรู้สึกเสียดาย ก่อนจะหันหลังอย่างเชื่องช้า

"เหล่ากง ท่านหิวหรือไม่ อ๊ะ! ข้าตัดเสื้อผ้าให้ท่านสองสามชุดแต่ไม่แน่ใจว่าท่านจะใส่ได้พอดีหรือไม่ อย่างไรแล้วท่านช่วยสวมให้ข้าดูได้หรือไม่เจ้าคะ หากว่าไม่พอดีข้าจะได้นำไปแก้" ฟางลี่อินไม่ได้รอให้ชายหนุ่มอนุญาตนางก็หันหลังกลับมาพร้อมกับตรงไปที่ชุดดังกล่าวแล้วนำมาเพื่อจะช่วยเขาสวมมันกับมือ 

"ไม่ต้อง! ขะ ข้าสวมเอง เจ้าไม่ต้องลำบาก"

"เหล่ากง ข้าไม่ลำบาก เพื่อท่านไม่ลำบากสักนิด"

ฟางลี่อินช่วยเขาแต่งตัวอย่างชำนาญ หญิงสาวลอบมองแผงอกของเขาหลายครั้งทั้งยังจินตนาการไปถึงภาพที่เห็นเมื่อครู่นี้ ภาพยังคงชัดเจนติดตาอยู่เลย ช่างดียิ่งนัก! นางไม่นึกเลยว่านอกจากใบหน้าที่หล่อเหลาแล้ว สามีของนางช่างมีดีอีกมากจริงๆ หญิงสาวได้แต่ลอบยิ้มกับตัวเองพร้อมกับคิดในใจว่า คุ้มค่ามากจริงๆที่แต่งงาน!

เสื้อผ้าที่นางตัดทุกตัวชายหนุ่มล้วนสวมใส่ได้อย่างพอดี ฟางลี่อินยกยิ้มอย่างภูมิใจเพราะผ้าที่นางเลือกใช้เป็นผ้าอย่างดีราคาแพงทั้งยังสวมใส่สบายเป็นอย่างมาก ถึงอย่างไรสามีของนางก็เป็นถึงเว่ยอ๋องจะปล่อยให้ผู้อื่นมาดูถูกสามีของนางได้อย่างไร 

การเลี้ยงดูบุรุษงามย่อมต้องมีราคาที่ต้องจ่าย แต่ไม่เป็นไรนางร่ำรวยอยู่แล้วสามีผู้เดียวเลี้ยงดูได้สบายๆ

"เหล่ากง ท่านใส่ได้พอดีทุกชุดเลย หล่อเหลายิ่งนักเจ้าค่ะ" ฟางลี่อินส่งยิ้มให้เขา รอยยิ้มของหญิงสาวทำให้เว่ยอ๋องเผลอมองตามอยู่หลายครั้งก่อนที่ชายหนุ่มจะแสร้งกระแอมไอแล้วเอ่ยขอบคุณอีกฝ่าย

"ลำบากฮูหยินแล้ว"

"ไม่เลย! ข้ายินดีเจ้าค่ะ ท่านหิวหรือไม่"

"ข้ากินมาแล้ว"

"เช่นนั้น... ท่านจะพักผ่อนใช่หรือไม่"

"อื้ม คิดว่าจะหลับสักตื่น"

"เช่นนั้น... ท่านพักผ่อนเถิด ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว" ฟางลี่อินเอ่ยก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ในขณะที่สายตาของเขายังคงมองตามร่างบางของภรรยาจนกระทั่งสุดสายตา

ชายหนุ่มก้มลงมองดูเสื้อผ้าที่หญิงสาวกล่าวว่านางเป็นคนตัดเย็บให้เขาเองกับมือ ดูก็รู้ว่าผ้านี้มีราคามากเพียงใดของดีมีราคาเช่นนี้นางก็ยังใจดีนำออกมาจากสินเดิมแล้วตัดเย็บชุดให้กับเขาเสียหลายชุดโดยไม่เสียดาย ช่างเป็นภรรยาที่ใจกว้างเสียจริง แต่... อย่างไรก็ต้องขอบคุณนางละนะ ชุดเหล่านี้ตัดเย็บออกมาได้ดูดีไม่น้อยเลยทีเดียว ชายหนุ่มคิดในใจพร้อมกับยกยิ้มกับตนเองเบาๆ

"ถ้าหากข้าใส่นอน ชุดก็คงจะยับเสียเปล่าๆ เช่นนั้นเปลี่ยนเป็นนั่งอ่านตำราแทนก็แล้วกัน" กล่าวจบเขาก็เดินตรงไปยังห้องตำราก่อนที่จะนั่งลงในห้องนั้นจนกระทั่งเย็น