ตอนที่ 9

สองสามีทานสำรับเย็นพร้อมกันฟางลี่อินยังคงเอาอกเอาใจสามีเช่นเคย เว่ยอ๋องไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของหญิงสาวเพราะคิดว่าอย่างไรทั้งคู่ก็เป็นสามีภรรยากันเขาไม่ควรทำร้ายจิตใจของนางด้วยความเย็นชา ก่อนจะฝืนยิ้มให้นางทุกครั้งที่อีกฝ่ายพยายามคีบอาหารที่นางชอบให้เขาลิ้มรส ก่อนที่เขาจะคิดในใจว่าเหตุใดนางจะต้องคีบทุกอย่างที่นางชอบให้เขาลิ้มรสด้วยนะ! เหตุใดนางจึงไม่กินเสียเอง ชายหนุ่มแอบกลอกตาหลายครั้งหากแต่ก็ยังกินทุกอย่างที่นางคีบให้โดยไม่บ่น

หลังจากที่รับสำรับเย็นกันเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาที่ทั้งสองควรจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนที่เรือนของตนเอง หากแต่ฟางลี่อินมิได้ทำเช่นนั้นนางยังคงเดินตามชายหนุ่มกลับมาที่เรือนของเขา เว่ยอ๋องมองดูร่างบางของหญิงสาวด้วยแววตางุนงง ก่อนจะเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ฮูหยิน เหตุใดจึงเดินตามข้ามา หรือว่าเจ้ามีสิ่งใดจะสนทนากับข้างั้นหรือ"

"เปล่าเจ้าคะ ข้ากำลังจะกลับไปพักผ่อน" เว่ยอ๋องมองซ้ายมองขวาก่อนจะเอ่ยต่อ

"มิใช่ว่าเรือนของเจ้าอยู่ทางด้านโน้นหรอกหรือ" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

"เอ๋!" ฟางลี่อินอุทานออกมาพร้อมกับสีหน้างุนงง

"ฮูหยิน! เจ้าเป็นอันใดงั้นหรือ"

"มิใช่ว่าข้าต้องนอนห้องเดียวกับท่านหรอกหรือเจ้าคะ" ฟางลี่อินเอ่ยออกมาหน้าตาเฉยพร้อมกับทำตาโตด้วยความแปลกใจ ทำเอาชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วเป็นปม

"เอ่อ..." เว่ยอ๋องที่ได้ยินเช่นนั้นก็ราวกับถูกชกเข้าที่ท้องอย่างแรงทำให้จุกจนกล่าวสิ่งใดไม่ออก

"สามีภรรยาเหตุใดต้องแยกห้องนอนด้วยหรือเจ้าคะ" ฟางลี่อินไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจ หากแต่นางตีมึนเพียงเท่านั้น

"เจ้า... ต้องการนอนห้องเดียวกันกับข้า" ชายหนุ่มเอ่ยทบทวนความต้องการของหญิงสาวอย่างช้าๆ พร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"เจ้าค่ะ"

"คือข้า... ข้า" ชายหนุ่มตั้งใจจะปฏิเสธนางหากแต่ไม่รู้ว่าเขาควรจะเอ่ยคำพูดเช่นไรกับนางดีที่จะไม่ให้หญิงสาวเสียหน้า ฟางลี่อินเองก็พอดูออกนางคิดเอาไว้แล้วว่าสามีของนางจะต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน เพียงแต่นางแค่อยากจะลองตีมึนดูสักครั้งและเมื่อเห็นท่าทางอึดอัดใจของเขาหญิงสาวก็เข้าใจได้ในทันที ก่อนจะแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนออกมา

ฮ่าๆ ฮ่าๆ

"เหล่ากง! ข้าเพียงกลั่นแกล้งท่านเล่นเท่านั้น เอาละ...ข้ากลับเรือนของข้าดีกว่า ถ้าเช่นนั้นคืนนี้ ฝันดีนะเจ้าคะ" พูดจบฟางลี่อินก็โน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายแต่เพราะเว่ยอ๋องรูปร่างสูงใหญ่ทำให้นางต้องเขย่งฝ่าเท้าขึ้นก่อนจะแนบริมฝีปากจุมพิตที่แก้มของเขาเป็นการบอกลาฝันดีในแบบของนาง ทำเอาชายหนุ่มที่ยังไม่ทันตั้งตัวถึงกับตัวแข็งทื่อแต่เมื่อตั้งสติได้และคิดจะว่ากล่าวนาง หญิงสาวก็เผ่นแน่บไปไกลเสียแล้ว

"จะ เจ้า..." ในยามนั้นมือหนาก็ยกขึ้นลูบที่แก้มก่อนจะสัมผัสได้ถึงร่องรอยความอุ่นซ่านของหญิงสาวยังคงไม่จางหาย

ทางด้านฟางลี่อินที่รีบหนีออกมาได้ไกลพอสมควรก่อนจะวิ่งไปหลบอยู่หลังต้นไม้ พร้อมกับมองซ้ายแลขวาให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ติดตามมาด่านางก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะยกมือขวาขึ้นกุมที่หน้าอกซ้ายทั้งยังสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รุนแรงมากกว่าปกติ พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นกอบกุมที่ใบหน้าแล้วยกยิ้มอย่างมีความสุข เอาละวันนี้นางหลอกกินเต้าหู้สามีได้แล้ว เช่นนั้นก็คงหลับฝันดีแล้ว คิดเช่นนั้นฟางลี่อินก็เดินฮัมเพลงช้าๆกลับเรือนของนางด้วยความอิ่มเอมหัวใจ

ในค่ำคืนนี้ยังคงเป็นฟางลี่อินที่นอนหลับอย่างสุขสบาย ต่างจากชายหนุ่มที่นอนมองเพดานห้องด้วยดวงตาที่ค้างเติ่ง ความคิดเอาแต่วนเวียนคิดถึงสัมผัสของหญิงสาวตลอดทั้งคืน

เช้าวันต่อมา

เพราะเหตุการณ์เมื่อวานนี้ทำให้เว่ยอ๋องไม่กล้าสู้หน้าฟางลี่อิน ในยามเช้าหญิงสาวมาหาเขาแต่เช้าหากแต่เมื่อได้ยินเสียงเรียกของนางก็ทำให้เขาแทบสะดุ้ง

"เหล่ากง! ท่านตื่นแล้วหรือ..." ฟางลี่อินยังพูดไม่ทันจบคำชายหนุ่มก็เดินตัวปลิวเข้าห้องตำราไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสั่งองครักษ์ว่าวันนี้มีภารกิจสำคัญไม่อนุญาตให้ใครเข้าพบ ก่อนที่นางจะเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"ได้! เหล่ากง เดี๋ยวข้ามาหาท่านใหม่นะเจ้าคะ" พูดจบนางก็เดินอารมณ์ดีกลับเรือนไปในทันที

ยามอู่ (11.00น.-12.59น.)

ฟางลี่อินก็กลับมาอีก ในขณะนั้นชายหนุ่มก็ออกมาจากห้องตำราพอดี เมื่อหญิงสาวพบหน้าสามีก็ยกมือขึ้นโบกไม้โบกมืออย่างดีใจที่เห็นเขาทำงานเสร็จแล้ว

"เหล่ากง! ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ" ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางทั้งหลาย พวกเขาต่างพากันอมยิ้ม ที่แท้พระชายาก็งดงามถึงเพียงนี้มิน่าเล่ายามที่ปรึกษาหารือกัน ท่านอ๋องจึงดูไม่ค่อยมีสมาธิเท่าที่ควร ที่แท้ก็คิดถึงพระชายาอยู่นี่เอง พวกเขาต่างคำนับหญิงสาวอย่างนอบน้อม

"คารวะพระชายา ยินดีกับท่านอ๋องด้วยพ่ะย่ะค่ะ พระชายาช่างงดงามยิ่งนัก"

"คารวะทุกท่านเจ้าค่ะ"

"มิกล้าๆ เชิญพระชายากับท่านอ๋อง พวกกระหม่อมไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของท่านทั้งสองแล้ว"

"เอ่อ... ทุกท่านเดินทางปลอดภัย" เว่ยอ๋องได้แต่เอ่ยลาเหล่าขุนนาง

"กระหม่อมทูลลา" ทั้งสองฝ่ายต่างคารวะซึ่งกันและกัน ท่ามกลางรอยยิ้มของเหล่าขุนนาง ไม่เพียงเท่านั้นหากแต่คนที่ยิ้มกว้างที่สุดเห็นจะเป็นฟางลี่อินที่ถูกชมว่างดงามเป็นครั้งแรก ก็ในยามที่อยู่ตระกูลฟางพี่สาวทั้งสองของนางงดงามเป็นเลิศทำให้สตรีเช่นนางดูธรรมดาที่สุด แต่ในยามนี้มีเพียงนางผู้เดียวฟางลี่อินจึงดูเหมือนงดงามยิ่ง หลังจากที่คนเหล่านั้นกลับไปแล้วหญิงสาวยังหันกลับมาเอ่ยกับสามีอย่างภูมิใจหนักหนา

"เหล่ากง! ข้างดงามหรือไม่" ฟางลี่อินใช้สองมือกุมที่ใบหน้าของนางแย้มยิ้มในท่วงท่าที่คิดว่าตนเองงดงามที่สุดแล้วหันไปเอ่ยถามสามีอย่างมั่นใจ

"สิ่งใดทำให้เจ้าคิดเช่นนั้นกัน!" ชายหนุ่มที่เห็นสีหน้าภูมิใจของหญิงสาวก็นึกอยากกลั่นแกล้งนางขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามนางกลับไป นอกจากฟางลี่อินจะไม่โกรธแล้วยังกล่าวต่อ

"ก็พวกเขากล่าวเมื่อครู่นี้อย่างไรเล่า ท่านก็ได้ยินไม่ใช่หรือ" พูดจบฟางลี่อินก็กะพริบตาขึ้นลงเร็วๆราวกับกำลังพยายามสวย

"หึ พวกเขาก็เพียงกล่าวไปเช่นนั้นเอง"

"แต่ข้าว่าไม่จริงหรอก ข้าก็ว่าข้าก็งามอยู่นะเจ้าคะ" ฟางลี่อินเอ่ยออกมาอย่างไม่อายปาก ทำเอาชายหนุ่มถึงกับส่ายหน้ากับความมั่นใจของนาง

"อืม เจ้าก็คงจะงดงามอยู่เพราะที่จวนแห่งนี้มีเจ้าเพียงผู้เดียวนี่น่ะ" ชายหนุ่มกล่าวจบก็เดินจากไป ก่อนจะทิ้งให้หญิงสาวยืนงงอยู่เพียงลำพัง

"นี่เหล่ากงชมข้างั้นหรือ ผูเถาท่านอ๋องชมข้าใช่หรือไม่" ฟางลี่อินหันไปถามสาวใช้คนสนิท ผูเถาที่ยืนอยู่เงียบๆมานานถึงกับแอบหลั่งน้ำตา นางควรจะตอบนายสาวว่าอย่างไรดี ท่านอ๋องเองก็ช่างสรรหาเรื่องราวนัก! จะชมคุณหนูของนางตรงๆเลยมิได้หรืออย่างไรกัน

"เจ้าค่ะ งามมากเจ้าค่ะ"

"เจ้าปากหวานนัก! ไป ไปกินข้าวกัน"

"..." ผูเถาเองก็หมดคำจะกล่าวกับนายสาวของนาง

"เหล่ากง! รอข้าด้วยเจ้าค่ะ" ก่อนที่ฟางลี่อินจะหันมาสนใจสามีของนางอีกครั้ง 

หลังจากที่ทานสำรับเที่ยงกันเสร็จ ชายหนุ่มก็กลับไปทำงานของเขาอีกครั้ง หญิงสาวได้แต่มองตามร่างสูงของสามีหายลับไปในห้องตำรา นางเองก็กลับไปดูแลสวนผักของนางและในทุกๆวันก็เป็นเช่นนี้เสมอ จนกระทั่งสวนผักของหญิงสาวเริ่มเติบโตและเริ่มเข้าสู่การเก็บเกี่ยว ผักที่งดงามถูกเก็บเกี่ยวอย่างดีพร้อมกับจัดส่งไปยังจวนของขุนนางในท้องที่ทุกจวนตามคำสั่งของหญิงสาว หลังจากแจกจ่ายไปจนครบแล้วก็ยังคงเหลือผักอีกมาก ฟางลี่อินคิดที่จะมีร้านผักเป็นของตัวเอง หากแต่นางยังไม่เคยออกไปสำรวจตลาดในเมืองเลยสักครั้งตั้งแต่มาที่ซานตงแห่งนี้ฟางลี่อินยังไม่เคยออกจากจวนอ๋องเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะในทุกๆวันนอกจากดูแลแปลงผักแล้วหญิงสาวก็เอาแต่ตามติดชีวิตสามี ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเขาก็มักจะทำตัวยุ่งแทบจะตลอดเวลา

ในเช้าวันหนึ่งที่หญิงสาวทานสำรับเช้าเสร็จก็ได้เอ่ยกับผิงเซียว

"ผิงเซียว เจ้าช่วยพาข้าออกไปตลาดได้หรือไม่"

"พระชายาต้องการสิ่งใดหรือเจ้าคะ ให้บ่าวไปจัดการให้ดีหรือไม่" ฟางลี่อินส่ายหน้า นางอยากจะไปด้วยตนเองมากกว่า

"ข้าอยากไปด้วยตนเอง ได้หรือไม่"

"ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวบ่าวจะไปเรียนท่านอ๋องให้ท่านเอง"

"อื้ม ไปกันเลยได้หรือไม่"

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นพระชายาทรงรอบ่าวสักครู่เถิด บ่าวจะไปแจ้งคนบังคับม้า"

"ได้ เจ้าไปเถิด"