ตอนที่ 1

"คุณหนู เย็นนี้ท่านมีนัดท่านมื้อเย็นกับฮูหยินผู้เฒ่านะเจ้าคะ หากท่านไม่รีบกลับเสียตั้งแต่ตอนนี้จะต้องไม่ทันเป็นแน่เจ้าค่ะ" ฟางลี่อินที่กำลังเดินเล่นในตลาดถึงกับชะงัก ก่อนจะหันมาหรี่ตามองไปยังสาวใช้คนสนิทของตนเอง ก่อนที่ผูเถาสาวใช้ของหญิงสาวจะแสยะยิ้มอย่างเก้อเขิน

"แหะๆ เชิญคุณหนูเดินเล่นให้สบายใจเจ้าค่ะ"

"หึ เจ้าก็น่าจะรู้ท่านย่าจะพูดเรื่องใดก็คงไม่พ้นเรื่องแต่งงาน ข้าละเบื่อหน่ายไม่อยากจะไปกินข้าวที่เรือนท่านย่าสักนิด"

"คุณหนูอย่าได้กล่าวเสียงดังสิเจ้าคะ"

"เฮ้อ! ใครใช้ให้ข้าเป็นหลานชังเล่า ท่านย่ามิได้เอ็นดูข้าเหมือนที่เอ็นดูพี่ใหญ่ ทั้งข้าเองก็ยังไม่ได้พูดจาเอาใจเก่งเช่นพี่รอง"

ฟางลี่อินคือคุณหนูสามตระกูลฟาง บิดาคืออดีตท่านแม่ทัพใหญ่ที่สิ้นใจในสนามรบ มารดาของนางเองก็สิ้นใจไปหลังจากคลอดนาง เพราะความสะเทือนใจหลังจากรู้ข่าวการจากไปของบิดา ทำให้ฟางลี่อินเป็นกำพร้าตั้งแต่เกิด แต่เพราะท่านปู่มีฐานะเป็นถึงราชครูของฝ่าบาทตระกูลฟางจึงได้รับความเมตตาไม่น้อย รวมถึงท่านป้าของนางก็มีตำแหน่งเป็นถึงฮองเฮาของแคว้นแม้ว่านางเองจะไม่สามารถมีบุตรของตนเองหากแต่ก็เลี้ยงดูองค์ชายถึงสามพระองค์ เพราะอดีตฮองเฮานั้นสิ้นใจหลังจากคลอดองค์ชายรอง ส่วนหลี่กุ้ยเฟยเองก็สุขภาพอ่อนแอหลังจากคลอดองค์ชายสามมาได้เพียงหนึ่งปีก็สิ้นใจ วังหลังไม่ซับซ้อนฝ่าบาททรงรักเดียวใจเดียวทั้งคู่เป็นคนรักกันมาตั้งแต่ท่านป้าของนางยังเป็นแม่นางน้อย ทำให้ฝ่าบาทไม่คิดทรงแต่งตั้งผู้ใดอีก ในฐานะฮองเฮาแม้ว่าจะไม่สามารถมีบุตรเป็นของตนเองหากแต่องค์ชายทั้งสามก็ถูกท่านป้าของนางเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังเยาว์จึงได้รักและเอ็นดูทั้งสามคนราวกับบุตรแท้ๆในอุทร หากแต่ก็จะมีเพียงองค์ชายสามหรือเว่ยอ๋องที่ชอบทำตัวสันโดษไม่ข้องแวะกับผู้ใด

"คุณหนูอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็รักท่านไม่น้อย"

"เอาละๆ แล้วเรื่องที่ข้าให้เจ้าไปทำได้ความว่าอย่างไรกัน"

"อีกสองสามวันจะมีคหบดีผู้หนึ่งมาดูที่ร้านค้าเจ้าค่ะ ว่าแต่คุณหนูจะขายร้านแห่งนั้นของท่านจริงๆหรือเจ้าคะ"

"แน่นอน! ข้าต้องเก็บรวบรวมสินเดิมเจ้าก็รู้ ยามแต่งไปแล้วค่อยหาซื้อเอาใหม่ก็ย่อมได้"

"แต่ว่าร้านนั้นทำกำไรดียิ่งนัก"

"เฮ้อ! จะทำเช่นไรได้เล่า เมื่อถึงยามนั้นพวกเราต้องเดินทางไปจากเมืองหลวง ร้านค้านี้ก็คงไม่ได้กลับมาดู หลงจู๊เองแม้จะไว้ใจได้หากแต่ถ้าเราไม่หมั่นมาตรวจสอบก็อาจจะเกิดการโกงขึ้นมา เรื่องเงินไม่สามารถวางใจผู้ใดได้เต็มสิบส่วน เพราะฉะนั้นขายไปเสียแล้วกอดเงินที่ขายร้านค้าได้เอาไว้ไปตั้งต้นใหม่ที่นั่นเสียดีกว่า"

"คุณหนูกล่าวมามีเหตุผลยิ่งนักเจ้าค่ะ คุณหนูของบ่าวช่างมีความคิดล้ำเลิศนัก"

"เอาละๆเลิกอวยข้าเถิด ว่าแต่แล้วร้านอื่นเล่า"

"บ่าวจะรีบจัดการให้ครบเจ้าค่ะ คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วงบ่าวจะเอาเงินมารวมสินเดิมให้คุณหนูให้ได้มากที่สุดเลยเจ้าค่ะ"

"ดีมาก! เจ้าอย่าลืมสอบถามหลงจู๊เหล่านั้นว่ามีผู้ใดยินดีติดตามข้าไปที่ซานตงบ้าง"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

ฟางลี่อินที่อยู่ในชุดบุรุษมิรู้เลยว่าการสนทนาของนางอยู่ในความสนใจของคนผู้หนึ่งมาโดยตลอด หลังจากพูดคุยกับสาวใช้ส่วนตัวที่ในขณะนี้อยู่ในชุดบุรุษเช่นกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะหายเข้าไปยังตรอกเล็กๆแห่งหนึ่ง ประตูเรือนถูกเปิดออกก่อนจะถูกปิดลงอย่างมิดชิด

ชายหนุ่มหยุดมองดูเรือนหลังเล็กที่หน้าเรือนมีต้นไป๋หลันฮวาอยู่หน้าเรือน ก่อนจะยกยิ้มจางแล้วเร้นกายหายไป ฟางลี่อินและสาวใช้ใช้เวลาเพียงครู่ก่อนจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดของสตรีแล้วออกจากเรือนมา แล้วตรงกลับจวนตระกูลฟาง หญิงสาวเลือกใช้เส้นทางด้านข้างจวนที่ไม่ค่อยมีคนใช้งานแล้วค่อยๆย่องกลับเรือนของตนเองที่อยู่ไม่ไกลจากประตูข้าง  หากแต่ในยามที่ก้าวเท้าผ่านประตูมาได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนกำลังยืนรอนางอยู่ก่อนแล้ว

เฮือกกก

"ทะ ท่านย่า" ฟางลี่อินยืนมองตาโต นางไม่คิดว่าท่านย่าจะมายืนรอนางเช่นนี้ ไม่เพียงเท่านั้นในมือของหญิงชรายังมีไม้เรียวที่เหลาจนเรียวบาง ไม่บอกก็รู้ว่ายามที่ถูกฟาดลงบนน่องของนางจะเจ็บแสบเพียงใด

"ทะ ท่านย่ามาทำอันใดที่นี่หรือเจ้าคะ" หญิงสาวใช้เสียงเล็กเสียงน้อยเอ่ยถามหญิงชราด้วยใจที่หวาดหวั่นแต่ไม่อาจแสดงออกมาให้หญิงชราได้รู้เป็นอันขาด

"ลี่อิน! เจ้าแอบไปเที่ยวเล่นข้างนอกอีกแล้วหรือ อีกไม่กี่วันก็จะแต่งงานแล้วเหตุใดจึงได้ดื้อรั้นทำตัวเป็นเด็กเล็กๆเช่นนี้"

"ท่านย่า! ข้าก็เพียงอยากจะซื้อข้างของจำเป็นเท่านั้นเองเจ้าค่ะ ข้าต้องเดินทางไปในที่กันดารเช่นนั้น แม้กระทั่งแป้งผัดหน้าก็มิรู้ว่าจะมีขายหรือไม่" ฟางลี่อินแสร้งทำเสียงเศร้า ในคราแรกหญิงชราที่ได้รับรายงานว่าหลานสาวคนเล็กสร้างเรื่องด้วยการแอบหนีไปเที่ยวนอกจวน ก็ทำเอานางโมโหจนควันออกหู หากแต่เมื่อได้ยินว่าหลานสาวจะต้องเดินทางจากไปไกลก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ ความตั้งใจเดิมที่คิดจะลงโทษนางจึงได้ละเว้นเอาไว้ก่อน

"ท่านย่า อย่าได้ลงโทษน้องเล็กเลยเจ้าค่ะ" ฟางลี่มี่คุณหนูใหญ่ตระกูลฟางเอ่ยคำขอร้องแทนน้องสาว ก่อนจะขยิบตาให้ฟางลี่อินรีบกลับเรือนของนางไป

"เจ้ารีบไปพักผ่อนเถิด ต่อจากนี้ก็อยู่ในเรือนดีๆอย่าได้ดื้อรั้นจนท่านย่าโมโหอีก หากเจ้าต้องการสิ่งใดก็ให้สาวใช้ไปหาซื้อมาให้แทน" ฟางลี่ถิง คุณหนูรองตระกูลฟางกล่าวกับน้องสาวพร้อมกับรีบให้นางกลับเรือนไปเสียในขณะที่ท่านย่ายังไม่คิดลงมือกับนางจริงจัง ฟางลี่อินที่เห็นว่าพี่สาวทั้งสองพยายามออกรับแทนจึงได้ส่งสายตาซาบซึ้งใจไปยังคนทั้งคู่ก่อนจะคารวะท่านย่าแล้วรีบเดินกลับเรือนของนางไปในทันที

"ท่านย่าอย่าได้โกรธน้องเล็กเลยเจ้าค่ะ นางก็ซุกซนเช่นนี้"

"หึ พวกเจ้าก็ดีแต่ให้ท้ายนางปีนี้นางอายุสิบหกแล้ว เจ้ารองสิบแปด เจ้าใหญ่สิบเก้า พวกเจ้าแต่งงานออกเรือนไปพร้อมกัน เจ้าสองคนย่าไม่ห่วงแต่เจ้าสามน่ะหาได้เหมือนพวกเจ้าไม่ นางกระโดกกระเดกเช่นนั้นยามเมื่อแต่งออกไปจะเป็นเช่นไร กิริยาไม่เหมือนสตรีจะรู้จักเอาใจผู้ใดหรือไม่ หากว่าเว่ยอ๋องรับอนุภรรยาเล่า นางจะรู้จักรับมือกับสตรีเรือนหลังที่ร้ายกาจเหล่านั้นหรือ" ฟางลี่มี่และฟางลี่ถิงที่ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวเช่นนั้นก็รู้สึกอดเป็นห่วงน้องสาวมิได้

ตัวพวกนางทั้งสองนั้นมีใจรักใครเป็นคู่หยวนหยางกับว่าที่สามีมาตั้งแต่แรก มีเพียงน้องสาวที่มิได้สนิทคุ้นเคยกับเว่ยอ๋อง เพราะอีกฝ่ายขออนุญาตไปปกครองเขตการปกครองของตนเองตั้งแต่อายุสิบแปด เพราะมีใจรักความสันโดษและมีชีวิตอันเรียบง่ายตลอดสองปีมานี้ก็เดินทางมายังเมืองหลวงเพียงปีละครั้ง ชีวิตที่เรียบง่ายนั้นก็ทำให้มีข่าวลือว่าเขานั้นเป็นท่านอ๋องที่ยากจนที่สุดในบรรดาโอรสทั้งสาม

แคว้นจิ้นถือกำเนิดแคว้นมาได้ราวห้าสิบปี ตลอดมาก็สงบสุขมีเพียงสงครามเล็กๆน้อยๆไม่หนักหนา ประชาชนล้วนอยู่ดีกินดีเพียงแต่ในบางพื้นที่ก็ยากจนข้นแค้นไม่น้อย ยกตัวอย่างเช่น ซานตงภายใต้การปกครองของเว่ยอ๋องที่มีข่าวลือว่าแร้นแค้นยิ่งนัก แต่ไม่กี่ปีที่ผ่านมาก็ดูเหมือนจะดีขึ้นไม่น้อยด้วยฝีมือการดูแลของเว่ยอ๋อง

ทางด้านฟางลี่อินที่กลับมาถึงเรือนก็ได้แต่ถอนหายใจ ในตอนแรกนางคิดว่าน่องของนางจะลายเป็นหนังเสือเสียแล้ว เพียงแต่นึกถึงไม้เรียวในมือท่านย่าก็ยังอดอกสั่นขวัญหายมิได้ โชคดีนักที่นางหยิบยกเรื่องนั้นขึ้นมากล่าวทำให้หญิงชราเห็นในางขึ้นมาหลายส่วน จึงได้รอดพ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้มาได้

"คุณหนู เช่นนั้นพรุ่งนี้ให้บ่าวจัดการให้ท่านเถิดเจ้าค่ะ"

"ได้! เช่นนั้นพรุ่งนี้ให้เจ้าไปจัดการก็แล้วกัน ส่วนเรื่องข้าวของเจ้าเก็บเรียบร้อยดีแล้วใช่หรือไม่"

"เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"

"ดีๆ เช่นนั้นพรุ่งนี้พักก่อน หากถูกจับได้อีกน่องของข้าคงไม่รอดแน่"

"เจ้าค่ะ คุณหนูโปรดวางใจบ่าวจะจัดการให้ท่านเองเจ้าค่ะ"

"อื้ม เช่นนั้นวันนี้เจ้าให้คนไปเตรียมน้ำร้อนเถิด ข้าอยากแช่น้ำร้อนให้หายตกใจเสียหน่อย!" 

"เจ้าค่ะ" ผูเถาได้แต่ส่ายหน้าคุณหนูของนางปาก็บอกว่าไม่กลัวฮูหยินผู้เฒ่า หากยามเผชิญหน้ากับหญิงชราก็กลายเป็นเด็กน้อยผู้หนึ่งเท่านั้น หากจะกล่าวไปแล้วแม้ว่าคุณหนูของนางจะไม่ได้รับความเอ็นดูเท่ากับคุณหนูใหญ่และคุณหนูรอง แต่คุณหนูสามของนางกลับได้รับการตามใจจากทุกคนมากที่สุดอาจเพราะคุณหนูสามขาดมารดาตั้งแต่ยังเล็กกว่าใครนัก และเพราะความดื้อรั้นไม่ค่อยเชื่อฟังทั้งยังไม่ค่อยมีความเป็นกุลสตรียิ่งทำให้คุณหนูสามไม่ค่อยเป็นที่เอ็นดูของคนในจวน ข้าวของที่ได้ก็ดูเหมือนจะลดหลั่นน้อยลงจากคุณหนูทั้งสอง 

ฟางลี่อินนอนแช่น้ำร้อนอยู่ในเรือน หญิงสาวมองเหม่อไปบนเพดานห้องก่อนจะนึกไปถึงว่าที่สามีของนาง นางให้คนไปสืบความเรื่องชายหนุ่มมาไม่น้อยก่อนจะได้รับรายงานว่าอีกฝ่ายมิค่อยเป็นที่รักมากนัก ทั้งยังยากจนที่สุดในบรรดาโอรสทั้งสามของฝ่าบาท ฟางลี่อินคิดเลื่อนลอยไปเรื่อยนี่เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้นางต้องขายร้านค้าทั้งสิบร้านของนางทิ้งไป นอกจากจะกลัวว่าตนเองอาจจะไม่ค่อยได้กลับมายังเมืองหลวงแล้ว ยังกลัวว่าตนเองจะไม่มีเงินมากพอให้เริ่มต้นชีวิตใหม่

มีหลายคนที่เคยเดินทางไปยังซานตงกล่าวว่าแม้ว่าที่นั่นจะมีพื้นที่ติดทะเลหากแต่ก็ไม่เจริญรุ่งเรืองนักอาจเพราะเป็นพื้นที่บุกเบิกใหม่จำนวนประชากรก็ยังน้อยแม้ว่าตลอดสองปีที่ผ่านมาจำนวนประชากรในพื้นที่จะเพิ่มมากขึ้นแล้วก็ตาม หากแต่ก็ยังมีหลายพื้นที่ที่แร้นแค้นยากไร้รอการพัฒนาไม่น้อย

หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าของว่าที่สามีหรือก็ไม่เคยเห็น ทั้งยังมีข่าวลือว่าเขายากจนถึงเพียงนั้น เฮ้อ! เหตุใดชีวิตของนางจึงได้รันทดนักน่ะ!

"เฮ้อ! จะยากจนหรือข้าก็ไม่ว่าหรอกนะ ขอเพียงท่านมีใบหน้าหล่อเหลาก็นับว่าการแต่งงานครั้งนี้ข้าก็ยังคงได้กำไรอยู่ไม่น้อย หลี่กุ้ยเฟยเองก็งดงามเช่นนั้นเขาเองก็คงไม่ขี้ริ้วกระมัง แต่ฝ่าบาทมิได้หล่อเหลาปานนั้น อุ้ย!" ฟางลี่อินมองซ้ายมองขวายามเมื่อนึกได้ว่าหัวนางอาจหลุดจากบ่าหากมีคนได้ยิน

"หากใบหน้าเขาเหมือนกับฝ่าบาทเล่า! ข้ามิขาดทุนทั้งขึ้นทั้งล่องหรอกหรือ! น่าเศร้านัก"

ในขณะที่นางกำลังเป็นกังวลกับใบหน้าของว่าที่สามีอยู่นั้น ใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังบานหน้าต่างก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกกับความคิดของนาง ก่อนที่เขาจะนึกในใจ

(นี่ชีวิตของนางจะมีเพียงคำว่าขาดทุนกับกำไรเท่านั้นหรอกหรือ ช่างเป็นสตรีที่ขี้งกยิ่งนัก!)