ตอนที่ 4

"เช่นนั้นท่านก็พักผ่อนดีหรือไม่ ข้าจะช่วยดูแลท่านเอง!"

"เอ่อ... ได้"

"ท่านขึ้นไปนอนบนเตียงได้เลย ข้าจะเป็นผู้ดับตะเกียงเอง"

"เอ่อ... รบกวนเจ้าแล้ว"

"มิกล้าๆ ท่านคือเหล่ากงของข้า ข้าจะไม่ดูแลท่านได้อย่างไรเจ้าคะ" จิ้นฝานที่ได้ยินหญิงสาวเอ่ยเรียกเขาว่าเหล่ากง (แปลว่าสามี) อย่างไม่เขินอายแต่กลับกลายเป็นเขาเองที่รู้สึกใบหน้าเห่อร้อนแทนนางเสียได้

"เอ่อ อืม...ขอบคุณเจ้ามาก"

"เจ้าค่ะ"

ฟางลี่อินดับเทียนก่อนจะปีนขึ้นเตียงไปอีกฝั่งด้านใน โดยที่ชายหนุ่มนอนด้านนอกหญิงสาวมีความรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเกร็งๆ นางยกยิ้มอย่างรู้สึกสนุก จะว่าไปแล้วชายหนุ่มก็ดูสุภาพไม่น้อยในคืนแรกนอกจากจะไม่คิดฝืนใจนางแล้วยังแกล้งป่วยอีก เหล่ากงของนางช่างน่าเอ็นดูเสียจริง ฟางลี่อินนอนตะแคงข้างค้ำศีรษะมองดูชายหนุ่ม นางก็อยากจะรู้นักว่าเขาจะทำเช่นไรต่อไป

ทางด้านจิ้นฝานที่ถูกหญิงสาวนอนมองหน้าอยู่ก็ทำสิ่งใดไม่ถูก ทำได้เพียงนอนนิ่งๆไม่ไหวติง แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อฟางลี่อินจงใจโน้มตัวเข้ามาใกล้ก่อนที่หญิงสาวจะก้มหน้าลงจุมพิตที่แก้มของเขาอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มได้แต่ตัวแข็งทื่อเขาไม่คิดว่าคุณหนูสามที่เกิดในตระกูลชั้นสูงจะมีกิริยาไม่สำรวมถึงเพียงนี้ ชายหนุ่มรู้สึกโกรธไม่น้อยที่ถูกหลอกกินเต้าหู้หากแต่ในเวลาต่อมาที่ได้ยินหญิงสาวเอ่ยขึ้นเขาก็เริ่มเข้าใจ

"เหล่ากง ฝันดีเจ้าค่ะ" 

สำหรับนางเขาคือสามีของนาง สำหรับเขานางก็คือภรรยาร่วมผูกผมไม่ผิดนักหากนางจะมีท่าทีรุ่มร่ามกับเขา แต่เป็นเขาเองที่ไม่ได้เปิดใจให้นางมากนัก แม้จะไม่ได้รังเกียจอันใดหากแต่ก็ยังไม่ได้มีความรู้สึกเช่นที่สามีภรรยาพึงจะมีร่วมกัน นับได้ว่าทั้งคู่นั้นล้วนเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน ไม่เคยพบกัน ไม่เคยได้พูดคุยศึกษานิสัยใจคอหากแต่ก็ถูกผู้ใหญ่ของทั้งสองฝั่งมองเห็นว่าเหมาะสมและตบแต่งตามคำสั่งของผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูล

เรื่องเช่นนี้ปกติแล้วฝ่ายหญิงจะเป็นฝ่ายปรับตัวได้ช้านัก หากแต่ภรรยาของเขากลับปรับตัวได้อย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเรียกขานเขาว่าเหล่ากงได้อย่างเต็มปากไม่มีท่าทีเอียงอายแม้แต่น้อย ทำให้ชายหนุ่มนึกไปถึงคำพูดในค่ำคืนนั้นของนาง ที่กล่าวว่านางว่าสามีของนางมีใบหน้าที่หล่อเหลาก็นับว่านางมิได้ขาดทุนสักนิด เช่นนี้มิเท่ากับว่านางเป็นสตรีที่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกหรอกหรือ

เช้าวันต่อมา

อาจเป็นเพราะจิ้นฝานคิดหวาดระแวงหญิงสาวที่นอนข้างๆมากเกินไปจนเขาไม่สามารถข่มตาหลับไปลงในเวลาอันรวดเร็ว กว่าจะได้หลับก็ใช้เวลาเกือบสว่างแล้วทำให้เช้าวันนี้ชายหนุ่มรู้สึกตัวตื่นช้ากว่าปกติ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าฟางลี่อินไม่อยู่เสียแล้วในขณะที่กำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปทำภารกิจส่วนตัว ร่างบางของหญิงสาวก็เปิดประตูเข้ามาพอดี รอยยิ้มสดใสของนางทำให้เขาชะงักครู่หนึ่ง

"เหล่ากง ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ" หญิงสาวหันมาเอ่ยกับเขาก่อนจะสั่งให้สาวใช้ยกอ่างน้ำเข้ามา นางหยิบจับสิ่งของอย่างคล่องมือราวกับเป็นกิจวัตรประจำวัน จิ้นฝานพึ่งได้สังเกตว่ามือของภรรยาเขานั้นงดงามมาก นิ้วของนางเรียงตัวกันเล็บของนางเองแม้จะสั้นหากก็ถูกตกแต่งไว้อย่างประณีตทุกส่วนล้วนราวกับได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถันเรียกได้ว่าแทบจะหาจุดบกพร่องไม่พบเลยก็ว่าได้ หากไม่ติดตรงที่ว่านางเป็นคนมีลักษณะนิสัยที่เปิดเผยมากเกินไปเสียหน่อย

"ขอบคุณฮูหยิน"

"เหล่ากง ท่านเป็นถึงเว่ยอ๋องข้าแต่งกับท่าน ผู้คนก็ต้องเรียกข้าว่าพระชายาใช่หรือไม่เจ้าคะ"

"ถูกต้องแล้ว" จิ้นฝานพยักหน้า

"แต่ข้าชอบให้ท่านเรียกข้าว่าฮูหยิน ส่วนข้าขอเรียกท่านว่าเหล่ากงเช่นนี้ได้หรือไม่"

"เอ่อ ได้แล้วแต่ฮูหยินเลย"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ" ฟางลี่อินเอ่ยขอบคุณก่อนจะเข้าไปนั่งข้างๆชายหนุ่มพร้อมกับกอดท่อนแขนแข็งแรงของเขาพร้อมกับนำใบหน้าของหน้าถูกไถที่ท่อนแขนของเขาอย่างออดอ้อน จิ้นฝานทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ๆอีกฝ่ายก็เข้ามาอ้อนเขาเช่นนี้แม้จะแต่งงานกันแล้วแต่เขาและนางไม่ได้สนิทสนมกันถึงขนาดนั้นมิใช่หรือ ในขณะเดียวกันชายหนุ่มก็รับรู้ได้ถึงความนุ่มนิ่มของบางอย่างที่กำลังเบียดเสียดอยู่ที่ท่อนแขนของเขา ทำให้เขาตัวแข็งทื่อขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ โชคดีที่หญิงสาวเอ่ยว่าจะไปเตรียมมื้อเช้าให้กับเขา ชายหนุ่มถึงได้รอดพ้นจากสถานการณ์เช่นนั้นมาได้

"เหล่ากง ข้าจะไปสั่งให้สาวใช้เตรียมสำรับให้ท่านเจ้าค่ะ"

"ได้ เจ้าไปเถิด"

เมื่อพ้นร่างของภรรยา ชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆขององครักษ์คนสนิท ก่อนที่เขาจะตวัดหางตาไปถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างโกรธเกรี้ยว นี่นางหลอกกินเต้าหู้ข้าอีกแล้วงั้นหรือ! เขาได้แต่คิดในใจหากแต่ไม่กล้าเอ่ยออกมา

"ท่านอ๋อง พ่ะย่ะค่ะ พระชายาช่างน่าสนใจยิ่งนัก"

"หึ น่าสนใจกับผี! นางคิดจะกลั่นแกล้งข้านะสิไม่ว่า"

"พระชายาอาจจะหลงใหลในเสน่ห์ของท่านก็เป็นได้"

"จะจริงหรือไม่ อยู่ๆกันไปเดี๋ยวก็รู้เอง" ชายหนุ่มลุกขึ้นก่อนจะหายเข้าไปหลังฉากกั้นก่อนจะออกมาสวมเสื้อผ้า ซึ่งชุดดังกล่าวก็เป็นชุดที่ฟางลี่อินจัดเตรียมไว้ให้แก่เขา ชายหนุ่มขมวดคิ้วเป็นปมเล็กน้อยเพราะเขาจดจำได้ว่าสีนี้เป็นสีที่คล้ายกับชุดของฟางลี่อินที่นางสวมเมื่อเช้า นี่ก็ไม่ใช่ว่านางจงใจให้เขาสวมชุดสีเดียวกันกับนางหรอกนะ!

"เจ้าไปนำชุดใหม่มาให้ข้า"

"เอ่อ... พระชายากำชับให้ท่านสวมชุดนี้เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ เพราะวันนี้พระองค์จะต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาท" จิ้นฝานถอนหายใจออกมาพร้อมกับนึกในใจว่าเขาตัดสินใจถูกต้องแล้วใช่หรือไม่ที่แต่งงานกับนาง

ทางด้านฟางลี่อิน

"คุณหนูเหตุใดท่านต้องกลั่นแกล้งท่านอ๋องด้วยเล่าเจ้าคะ"

"ข้าเปล่าเสียหน่อย เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว" หญิงสาวเอ่ยกับสาวใช้คนสนิทหากแต่เมื่อผูเถาได้ยินน้ำเสียงของนายสาวก็รู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังสนุกมากเพียงใด

"คุณหนูโกหกไม่เนียนเลยเจ้าค่ะ"