ตอนที่ 2

"คารวะท่านอ๋อง ทรงกลับมาแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ"

"อืม" ถังเสียนองครักษ์คนสนิทลอบมองชายหนุ่มก่อนจะอมยิ้ม

"คุณหนูสามเป็นอย่างไรบ้าง พ่ะย่ะค่ะ งดงามมากหรือไม่ ข้าน้อยได้ยินว่าคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองเป็นยอดพธูของแคว้นจิ้น คุณหนูสามเองก็คงงดงามไม่ต่างจากพี่สาวทั้งสองกระมัง"

"หึ! เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว จะว่าไปนางนับว่างดงามน้อยที่สุด" ชายหนุ่มกล่าวออกไปก่อนที่สายตาจะจับจ้องอยู่ที่รายงานบนโต๊ะ

"งดงามน้อยที่สุด หมายความว่างดงามใช่หรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ"

"หึเจ้านี่อย่างไร หากอยากจะรู้เหตุใดเจ้าจึงไม่ไปดูเองเสียเล่า"

"ข้าน้อยมิกล้า! พ่ะย่ะค่ะ"

"หึ งดงามหรือไม่หาได้สำคัญ แต่สิ่งสำคัญคือนางช่างเป็นสตรีหน้าเงินยิ่งนัก" เมื่อชายหนุ่มนึกถึงคำพูดของฟางลี่อินก็ทำให้เขารู้สึกหัวจะปวดขึ้นมาในทันที นอกจากจะหน้าเงินแล้วนางยังแอบคิดไม่ดีไม่ร้ายกับเขาอีก เหตุใดตระกูลฟางจึงได้มีหลานสาวที่มีกิริยาไม่เรียบร้อยเช่นนางได้ ทั้ง ๆที่พี่สาวทั้งสองนั้นงดงามมากแท้ๆ แต่นางกลับ...เฮ้อ! 

"คารวะท่านอ๋อง" องครักษ์ผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในห้องก่อนจะทำความเคารพชายหนุ่ม พร้อมกับเดินเข้ามากระซิบบางอย่างที่ข้างหู

"จัดการให้เรียบร้อย"

"ข้าน้อยทราบแล้ว พ่ะย่ะค่ะ"

"ออกไปได้"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"ท่านอ๋องยังคงให้คนตามหาสตรีผู้นั้นอยู่หรือ พ่ะย่ะค่ะ"

"อื้ม แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามหาไม่พบเสียที หรือว่านางอาจจะไม่ได้อยู่ที่นั่นหากแต่เป็นคนที่อื่นกันแน่!"

"แต่นี่ก็ผ่านมาสองปีแล้วนะ พ่ะย่ะค่ะ"

"นั่นนะสิ! นานถึงเพียงนี้แล้ว ป่านนี้นางก็คงจะแต่งงานออกเรือนไปแล้วกระมัง"

"ยามนั้นหากได้เห็นใบหน้าของนางชัดๆก็อาจจะตามหาได้ง่ายขึ้น เสียดายยิ่งนักมิเช่นนั้นพระองค์ไม่ต้องแต่งงานกับคุณหนูสาม..." ถังเสียน กล่าวออกมาอย่างไม่ระวังก่อนจะเงียบเสียงลง แล้วลอบมองเจ้านายอย่างหวั่นเกรงหากแต่ก็พบเพียงดวงตาที่มองเหม่อเช่นเดิม ใจหนึ่งก็รู้สึกสงสารเจ้านายของเขา ใจหนึ่งก็นึกเห็นใจคุณหนูสามที่ได้ตบแต่งกับท่านอ๋องของเขาหากแต่หญิงสาวจะรู้หรือไม่ว่านางคงได้เพียงแค่ร่างกายเพราะจิตใจของเว่ยอ๋องนั้นได้มอบให้สตรีอื่นไปแล้วนั่นเอง

"เจ้าอย่าได้กล่าวเช่นนี้อีก"

"ข้าน้อยทราบแล้ว พ่ะย่ะค่ะ"

"ถึงอย่างไรนางก็เป็นภรรยาของข้า แม้ไม่รักแต่ข้าก็ต้องดูแลนางให้ดีที่สุด ท่านราชครูเองก็นับว่าเป็นอาจารย์ผู้หนึ่งของข้าทั้งยังเป็นขุนนางที่ดี อย่างไรก็ไม่ควรทำให้เขาผิดหวัง"

"ข้าน้อยทราบแล้ว" ถังเสียนได้แต่กล่าวไว้อาลัยแทนฟางลี่อิน แท้จริงแล้วคุณหนูฟางผู้นั้นช่างโชคร้ายนัก ได้แต่งกับราชนิกุลแล้วอย่างไร สามีไร้ใจภรรยาย่อมไร้ค่า เช่นนั้นมิสู้แต่งกับคนธรรมดาที่มีรักจริงมิดีกว่าหรือ แต่เขาเป็นเพียงองครักษ์มิอาจกล่าวสิ่งใดให้มากความได้และท่านอ๋องเองก็มิอาจขัดราชโองการของฝ่าบาทได้เช่นกัน ชายหนุ่มพยายามนึกว่าหากวันหนึ่งท่านอ๋องตามหาสตรีผู้นั้นพบแล้วคุณหนูฟางจะทำเช่นไรกัน ก็คงจะเป็นดั่งรักสามเส้าเราสามคนแต่เจ็บคนเดียวเป็นแน่! แค่คิดก็หัวจะปวดแล้วเขาได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้ท่านอ๋องตามหาสตรีผู้นั้นพบเลยในชาตินี้ หรือไม่ก็ให้นางแต่งงานออกเรือนไปเสียจะได้สิ้นสุดวาสนาด้ายแดงกันในชาตินี้ไม่มีผู้ใดต้องเจ็บปวด

ทางด้านฟางลี่อินที่กำลังนั่งดีดลูกคิดอย่างเคร่งเครียดอยู่นั้นก็จามอีกมาติดๆกันหลายครั้ง

ฮัดชิ้ววว

"คุณหนูพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว"

"อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

ฮัดชิ้ววว

"โถ่ว คุณหนูเจ้าค่ะ"

"ข้าว่าต้องมีใครบางคนคิดถึงข้าเป็นแน่!" ฟางลี่อินกล่าวอย่างอารมณ์ดี ผูเถาสาวใช้คนสนิทได้แต่ถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา คุณหนูของนางจะว่างดงามก็งดงามอยู่หรอกหากแต่เพี้ยนไปนิด ขี้งกไปหน่อย หน้าเงินเล็กน้อย สรุปแล้วก็คืองดงามแต่หน้าเงินนั่นแหละ! ตอนเด็กๆผูเถาจดจำได้ว่าคุณหนูของนางนั้นอ่อนแอและขี้โรคยิ่งนัก นางเคยถูกคนที่สำนักศึกษากลั่นแกล้งจนกระทั่งตกลงไปในสระน้ำแล้วสลบไปถึงสามวัน ในตอนแรกหมอหลวงกล่าวว่านางอาจจะไม่รอดแล้วหากแต่อยู่ดีๆคุณหนูของนางก็ฟื้นขึ้นมา  ก่อนจะชอบกล่าววาจาแปลกๆเป็นเช่นนั้นอยู่นานหลายเดือนกว่าสติจะเข้าที่เข้าทาง จนมีข่าวลือว่าคุณหนูสามตระกูลฟางตกน้ำจนสติวิปลาสไปแล้ว 

หากจำไม่ผิดในตอนนั้นคุณหนูพึ่งจะอายุเพียงสิบสองปีเท่านั้นเองแต่หลังจากนั้นราวครึ่งปีคุณหนูของนางก็มีท่าทีแปลกประหลาดมากขึ้น อย่างเช่น นับเงินทองเสียคล่องมือ ใช้ลูกคิดและคำนวณตัวเลขได้ราวกับตาเห็นรวดเร็วว่องไวอย่างกับลิง เอ้ย! นางหมายถึงเทพเซียนน่ะนะ ทั้งยังคิดทำการค้าอีก ในตอนแรกผูเถาเองก็แทบอยากจะร้องไห้เหตุใดคุณหนูของนางจึงได้เปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ แต่พอนานวันเข้าก็พบว่าคุณหนูช่างเก่งกาจสามารถยิ่งนัก หากจะนับรวมถึงความสามารถนี้คุณหนูของนางย่อมเป็นหนึ่งไม่มีสอง ร้านค้าทุกร้านล้วนทำกำไรได้มากมายนักในแต่ละเดือน นึกถึงตอนที่คุณหนูตัดสินใจขายร้านค้าเพื่อมาเป็นสินเดิมผูเถาเองก็นึกเสียดายไม่น้อยทีเดียว ก็คุณหนูของนางอุส่าสร้างพวกมันมาเองกับมือนี่นา

"คุณหนูเจ้าคะ พักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ"

"เอาละ! เสร็จแล้ว บัญชีเหล่านี้ยามที่เจ้าพบกับเจ้าของใหม่ที่มาซื้อกิจการของข้าเจ้าก็มอบให้เขาไปด้วยก็แล้วกัน อีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องเสียเวลานั่งคำนวณรายได้ที่ผ่านมา ยามนั้นกิจการจะได้ดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น ถึงอย่างไรเสียข้าก็เป็นคนทำให้ร้านค้าเหล่านั้นมาถึงจุดนี้ได้นับว่าไม่ง่ายนักและข้าเองก็ยังต้องการให้มันเจริญรุ่งเรืองสืบไป แม้จะไม่ได้อยู่ในมือของข้าแล้วก็ตาม"

"เจ้าค่ะ บ่าวจะจัดการให้ท่านเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ"

"เจ้าเองก็ไปพักผ่อนได้แล้ว ไม่ต้องอยู่รอข้าหรอก"

"ได้อย่างไรเจ้าคะ" ผูเถาเอ่ยแย้ง

"เหตุใดจะไม่ได้ ข้าโตแล้วทำเองได้ เจ้าไปนอนเถิด"

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวไปแล้วนะเจ้าคะ"

"อื้ม ไปเสียที" ฟางลี่อินกล่าวอย่างรำคาญใจ

"คุณหนู! ท่านคงไม่แอบนั่งทำงานต่อกระมัง เอาไม่ดีกว่า... บ่าวจะอยู่รอจนกว่าท่านจะหลับแล้วค่อยกลับไปนอน"

"เอ๊ะ! เจ้าเห็นข้าเป็นคนโป้ปดหรืออย่างไร" ผูเถาหรี่ตาคุณหนูของนางมิใช่คนโป้ปดแต่เป็นสตรีขี้งกต่างหาก

"อันใดกัน! เจ้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร เจ้ากำลังด่าว่าข้าเป็นสตรีขี้งกใช่หรือไม่" ฟางลี่อินกล่าวขึ้นอย่างรู้ทัน

"เปล่าน่ะเจ้าคะ!" ผูเถาเอ่ยเสียงสูงดูไม่น่าเชื่อถือ

"เหอะ! แล้วเหตุใดต้องเสียงสูง เอาละๆข้าจะนอนจริงๆแล้ว ง่วงมาก" ฟางลี่อินยกมือขึ้นปิดปากก่อนจะส่งเสียงหาวออกมา ดวงตาของนางก็หรี่มองสาวใช้ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายเองก็จดจ้องนางอยู่ ก่อนที่นางจนใจจะกล่าวแล้วสาวเท้าตรงไปยังเตียงกว้าง พร้อมกับล้มตัวลงนอนโดยที่มีสาวใช้คอยห่มผ้าให้อีกที ผูเถาที่ต้องการความมั่นใจหลังจากทิ้งเวลาผ่านไปราวเค่อ จึงได้ชะโงกหน้าไปมองดูก่อนจะพบว่านายสาวหลับแล้วจึงได้ลงมือดับเทียนแล้วก้าวเท้าออกจากห้องนอนไปพร้อมกับปิดประตูจนแน่น

ส่วนฟางลี่อินเองที่หลังจากได้ยินฝีเท้าของสาวใช้เดินจากไปแล้ว นางจึงได้ลืมตาขึ้นพร้อมกับนอนหงายมือทั้งสองข้างประสานกันที่หน้าท้องแบนราบ ดวงตามองเหม่อขึ้นไปบนเพดานอย่างครุ่นคิด

ตามจริงลี่อินเองไม่ได้ครุ่นคิดไปถึงเรื่องแต่งงาน นางคิดเพียงว่าอยากจะอยู่เป็นโสดเช่นนี้ไปเรื่อย ๆเผื่อว่าวันหนึ่งอาจจะพบคนที่ถูกใจ แต่ที่ไหนได้สุดท้ายกลับต้องมาลงเอยกับคนที่ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหน้าตากันเช่นนี้! เหตุใดชีวิตในยุคนี้จึงได้ยุ่งยากนักหากไม่นับว่าคนที่จวนเองก็ดีต่อนางมากนัก นางอาจจะคิดเนรคุณหนีงานแต่งไปเสียเลย แต่หากว่านางทำเช่นนั้นตระกูลฟางก็อาจจะหัวหลุดจากบ่ากันทั้งตระกูลเช่นนี้คำว่าอกตัญญูก็อาจจะน้อยเกินไป นางอาจจะต้องตกนรกอเวจีปอยเปตแปดแสนล้านภพแปดแสนล้านชาติก็เป็นได้ เอาเถิดขอเพียงเขามีใบหน้าที่ไม่ขี้ริ้วก็นับว่าดีมากแล้วในความคิดของนาง เพราะฟางลี่อินสนับสนุนให้สตรีมีสามีหล่อเหลาแม้กินไม่ได้แต่มันชุ่มชื่นหัวใจ