ตอน 14 อาย

"นิทำมันตื่นขึ้นมาเองนะ รับผิดชอบพี่ด้วยละกัน"

"พี่ดินอยากเหรอคะ?" เสียงหวานสอบถาม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจดจ้องมองใบหน้าหล่อละมุน ท่าทางท้าทาย

"แล้วใครล่ะ..ทำให้พี่เป็นแบบนี้?"

"อืมม แล้วพี่ดินอยากอะไรเหรอคะ..ถ้าไม่พูดออกมา นิก็ไม่รู้หรอกนะ" คนสวยเล่นลิ้น ยันกายลุกขึ้นเผชิญหน้ากับคนตัวสูง ช้อนสายตามองใบหน้าคมที่กำลังแดงปลั่ง ในใจนึกหัวเราะคิกคัก..บดินทร์ช่างเป็นผู้ชายน่ารักซะจริง

"พี่อยากครับ..อยากทำกับนิ"

"ทำอะไรคะ? "

"นิก็รู้"

"ไม่รู้ค่ะ นิไม่รู้อะไรทั้งนั้น ถ้าพี่ดินไม่พูด"

"พี่อยากมีเซ็กซ์กับผู้หญิงคนนี้!" ว่าแล้ว จึงจิ้มนิ้วใส่เธอ

"รับทราบแล้วเจ้าค่ะ! นายท่าน” สิ้นคำพูด เข่ามนคุกลงกับพื้นกระเบื้องสาก เอื้อมมือไปปลดกระดุมกางเกง แล้วเลื่อนมันลงช้า ๆ เผยให้เห็นสิ่งสงวนที่ชอบหนักชอบหนา

เพียงแค่มือนุ่มนิ่มลูบสัมผัสบริเวณส่วนหัว แล้ววนนิ้วเรียวคลึงเคล้าเบา ๆ กลับเป็นการกระทำที่สุดแสนจะทรมาน ราวกับว่าคนใต้ร่างนั้นต้องการทำให้เขาคลั่งตายเสียให้ได้

ทว่ายัยคนขี้แกล้งยังไม่พอใจ กำสิ่งนั้นแล้วรูดรึงช้า ๆ ขึ้นลง ขึ้นลง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เล่นเอาคนโดนกระทำต้องยืนตัวเกร็ง กัดริมฝีปาก สะกดกลั้นเสียงคำรามเอาไว้ในคอ

"อีกนิดครับ นิดเดียว อ่าา..เร็วกว่านี้ หนูต้องทำให้เร็วกว่านี้อีก" ปากพร่ำเพ้อสั่งตามสมองคิด ภาพในหัวเบลอไปหมด..อันเนื่องมาจากสำลักความสุขที่ถูกมอบให้ คิดไม่ถึงว่าการที่ถูกเธอทำ มันจะแตกต่างจากมือของตัวเอง อย่างสิ้นเชิง

ยิ่งแกนกายแข็งขืน..มากเท่าไหร่ ความรู้สึกโหยหาสัมผัสแสนอ่อนนุ่มในตัวเธอยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ท้ายที่สุดความต้องการที่มีมากล้น ทำให้เขาตัดสินใจปลดปล่อยตัวเองออกจากพันธนาการ จับร่างนวลนางที่ปรารถนาให้ลุกขึ้นยืน เอื้อมมือเลิกผ้าซิ่นจนถึงโคนขาอ่อน ดันกายงามชิดติดกำแพง พูดด้วยสั่นเครือเล็กน้อย "บนพื้นมันสกปรกนะ โอบคอพี่ไว้สิ"

"พี่ดินอุ้มนิไหวเหรอ..ถึงจะทำท่านี้"

"มาลองดูกัน" สิ้นเสียง ขาเนียนถูกจับให้มาเกี่ยวเอวไว้ข้างหนึ่ง เพื่อให้ตนได้สอดใส่ตัวตนเข้าไปง่าย ๆ

นัยน์ตาอ่อนโยนหรี่ลงเล็กน้อย แอบลอบมองดวงหน้างดงามอันเต็มไปด้วยเสน่ห์แสนยั่วยวน บัดนี้กำลังบิดเหยเกจากแรงเสียงครูด แสนรัญจวนที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในตัว

“อ๊ะ!” เสียงอุทานตกใจเล็ดลอดออกมาเบา ๆ เมื่ออยู่ดี ๆ บดินทร์จับขาอีกข้างที่ยันพื้นไว้มาเกี่ยวเอวตนไว้

จนร่างบอบบางลอยเหนือพื้น มีแหล่งให้เกาะพักพิงคือกายกำยำ และระหว่างกลางเรือนร่าง ซึ่งกำลังถูกสอดประสานกันไว้ลึกสุดใจ

"ห้ามทำนิตกนะคะ"

ไม่มีเสียงตอบรับหรืออธิบาย เขาอุ้มเธอเดินอย่างกับกล่อมเด็กน้อยนอนหลับ..ทว่านัยน์ตากลมโตจะปิดได้อย่างไร ในเมื่อช่วงล่าง ถูกกายแกร่งตอกอัด เข้าสู่กลีบสวยสีหวาน กระแทกกระทั้นอยู่แบบนั้น ไม่มีท่าทีเหนื่อยอ่อน

ยิ่งห่าฝนกระหน่ำลงมาเสียงดังมากเท่าไหร่ เสียงแผ่วหวานระคนเสียงเนื้อกระทบกันก็ร่วมปะปนครวญครางปานใจจะขาด มากยิ่งขึ้นเท่านั้น

"พี่ดินขาา..ได้โปรด" นิรณาอ้อนวอนน้ำเสียงกระเส่า พร่ำขอให้เขาส่งตัวเองขึ้นสวรรค์ ใช้นัยน์ตาฉ่ำหวานพยายามปรือตาขึ้นมองใบหน้าหล่อ ฉายแววเว้าวอนดูน่าสงสาร

"อะไรครับ..ถ้านิไม่พูด พี่ก็ไม่รู้หรอกนะ" พอได้ยินคำถาม ทำเอาใบหน้าเนียนแดงเรื่อ เป็นลูกตำลึงสุก

คำว่า อาย ๆ อาย โผล่ขึ้นมาเต็มสมอง อยากจะกระโดดลงไป ขุดหลุมมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด ซ้ำยังคิดไม่ถึงว่าจะถูกผลการกระทำย้อนกลับมาเล่นงานตัวเอง

เร่งตอบรับกลับไปเสียงอ้อมแอ้ม

"ได้โปรด..ช่วยทำให้นิเสร็จสักทีเถอะค่ะ" พูดจบ คนสวยรีบซุกหน้าลงกับแผงอก เริ่มรู้สึกอาย จนไม่รู้จะทำยังไงดี

เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการ บดินทร์คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

รวบรวมเรี่ยวแรงถาโถมกระหน่ำเป็นครั้งสุดท้าย ใส่ตัวตนกลับเข้าไปไม่ยั้ง จนร่างบางผวาเฮือก รีบกอดรัดเรือนกายหนาแน่นยิ่งกว่าเดิม แล้วสองหนุ่มสาวต่างพากันร่วมใจตอบรับจังหวะรักด้วยความเร่าร้อน ครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่สนสิ่งใด ท้ายที่สุดจุดหมายปลายทางแห่งความฝันก็มาอยู่ตรงหน้า ร่างบอบบางบิดเร่าสั่นสะท้าน อกอวบกระเพื่อม เสียดสีกับแผงอกแน่น ๆ ร่างกายเกร็งกระตุก ปลดปล่อยเสียงหวานให้กรีดร้องออกมาด้วยความสุขสม

รับเอาความอุ่นซ่านที่พุ่งเข้ามาในตัว กักเก็บไว้ หมดแรงหอบอยู่บนตัวเขา

ฝ่ายคนที่ใช้พลังทั้งหมดไปกับการทำให้นิรณาพอใจ ถึงกับทรงตัวแทบไม่ไหว เข่าทรุดลงกับพื้น

แต่ก็ไม่วายจะจับดวงหน้างาม เชยคางมองมาที่ตัวเอง พร้อมกดจุมพิตลงไปแผ่วเบา..รับเอาความหวานละมุน

แล้วมือหนา จึงจับผ้าซิ่นลงมาตามเดิม อุ้มเธอมาวางไว้บนแคร่ ก่อนจะเอื้อมมือปิดปากหาวไปหนึ่งรอบ

"พี่ดินขาา ถ้าง่วงนอนขนาดนั้นก็หนุนตักนิเถอะ..ฝนหยุดตกเมื่อไหร่ นิจะเรียก" นกฮูกสาวให้คำมั่น

เธอนั้นเป็นพวกกลางคืนไม่หลับกลางวันไม่นอน เน้นเข้านอน ตอนเช้ามืด แล้วไปทำงาน ช่วงเช้าตรู่

"ถามหน่อยสิ..ทำไมนิถึงอยากลองคบกับพี่ล่ะ?" คนนอนตักถามอย่างสงสัย นิรณาก็เป็นผู้หญิงที่หน้าตาสะสวย และควรจะไปคบกับพวกรุ่นราวคราวเดียวกันเสียมากกว่า

เล่นเอาอีกฝ่ายสะอึก พูดจาไม่ออก..จะบอกออกไปได้ยังไงว่าแค้นลูกสาวของเขาที่มาแย่งแฟนตัวเอง

เลยตอบส่ง ๆ ไปว่า.. "หล่อค่ะ"

"อีกหน่อย ถ้าพี่แก่มากกว่านี้ นิยังจะชอบอยู่อีกไหม?"

"หน้าตาก็ส่วนหนึ่ง แต่นิสัยสำคัญกว่า ถ้าพี่ดินไม่นอกกาย นอกใจกัน นิก็พร้อมจะอยู่กับพี่ตลอดไป"

"คำว่าตลอดไป มันไม่จริงหรอกครับ สุดท้ายพวกเราก็ต้องจากลากันอยู่ดี" พูดจบ บดินทร์นิ่งเงียบ คิดถึงใบหน้าซีดจางไร้รอยยิ้มของอดีตภรรยาที่ตายไป ใจยังคงเจ็บปวด

"อยู่ ๆ มาดึงเข้าดราม่าซะงั้น นิว่าพี่ดินรีบ ๆ หลับไปเลยจะดีกว่าค่ะ" เสียงหวานบ่นอุบอิบ เธอไม่ค่อยชอบเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตาสักเท่าไหร่ จึงเร่งพาเฉไฉไปทางอื่น

"นิได้ยินพี่พูดถึงลูกสาวบ่อย ๆ เธอเป็นคนยังไงเหรอคะ? " นิรณาแสร้งถาม อยากรู้เหลือเกินว่าบีบี ในสายตาของบดินทร์เธอเป็นคนยังไง แล้วมุมมองนั้นต่างกัน มากหรือเปล่า

"เด็กคนนั้นน่าสงสาร และไม่ควรจะเกิดมาเลยด้วยซ้ำ"

"หมายความว่ายังไงเหรอคะ?" คนตัวเล็กเร่งถาม รู้สึกสงสัยสุด ๆ แต่แล้วบดินทร์กลับมองตาเธอด้วยแววตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งอารมณ์ และยากจะที่จะคาดเดาออกมาเป็นคำพูด

"ไม่มีอะไรหรอกครับ สงสัยพี่จะง่วงจนเบลอ ละเมอพูดไปเรื่อย..นิอย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะ" คำพูดนั้นเป็นการบอกกลาย ๆ ว่าเธอไม่ควรสอใส่เกือกมากจนเกินไป จึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ มองดูเขานอนหลับไปช้า ๆ

แต่ถ้าหากว่าวันไหนที่บดินทร์ยอมเปิดใจพูดออกมา คนเจ้าคิดเจ้าแค้นก็เชื่อว่าตนนั้น คงสามารถก้าวข้าม..ความโกรธเคืองในใจ ได้เช่นกันล่ะมั้ง