บทนำ

อ๊อก! อ๊อก!

"ซี๊ด~ ดูดตรงหัวแรงๆ"

น้ำเสียงเย็นกดต่ำบอกคนที่กำลังใช้ปากครอบลำกายแข็งขึงกลางกายหนุ่ม ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำกรามหนาขบแน่นจนเอ็นขึ้นคอ

คาลอสเลื่อนมือใหญ่ขึ้นขยุ้มผมยาวของแอร์โฮสเตสสาวสวยขยับศีรษะทุยด้วยกำลังแขนแข็งแรงอย่างรุนแรง กายแกร่งเกร็งขึ้งต้องการการปลดปล่อยออกมาแหงนหน้าขึ้นเกร็งกระตุกน้ำสีขุ่นข้นเข้าไปในโพรงปากเล็กที่ยังคงครอบงำลำกายแข็งแกร่งเอาไว้

"แค่ก แค่ก!"

หญิงสาวไอหน้าดำหน้าแดงสำลักน้ำรักที่มาเฟียหนุ่มปลดปล่อยเข้ามาในปาก หอบหายใจเข้าออกหนักๆ ราวกับคนที่กำลังลอยอยู่เหนือผิวน้ำต้องรีบกอบกวยเอาอากาศเข้าปอดก่อนจะจมดิ่งลงสู่ใต้น้ำลึก

ดวงตากลมหวานหยดแหงนขึ้นจ้องเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่กำลังจัดการเก็บท่อนลำเนื้อใหญ่ใส่ในกางเกง เลื่อนสายตาลงมายังมือหนาที่กำลังยุกยิกกับซิปเป้ากางเกงอย่างแสนเสียดายพลางกัดปากกลืนกินน้ำคาวในปากลงคอ

คาลอสก้าวเดินออกจากห้องรับรองชั้นเฟิร์สคลาสของสายการบินต่างชาติ ที่เขาเลือกที่จะใช้บริการการเดินทางโดยสายการบินของบริษัทยักษ์ใหญ่เพราะเป็นอีกหนึ่งธุรกิจที่เขากำลังคิดว่าจะร่วมลงทุนกับเจ้าของที่คะยั้นคะยออย่างดิบดีดีหรือไม่ แทนการนั่งเครื่องบินส่วนตัวอย่างทุกครั้งที่ต้องเดินทางข้ามประเทศ

ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาตามแบบฉบับเชื้อชาติตุรกีร้อยเปอร์เซ็นต์เรียบขรึมติดไปทางหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมานอกเครื่องบินลำใหญ่โดยมีลูกน้องชุดดำยืนล้อมรอบดูแลความปลอดภัยมากกว่าสามสิบคนเครย์ตันมือขวาคนสนิทก็โค้งคำนับเจ้านายอย่างนอบน้อมทันที

"คุณบดินทร์โทรมาย้ำเรื่องงานคืนนี้ครับ"

"อือ"

เสียงครางตอบกลับในลำคอเบาๆ ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ก้าวลงมาเหยียบบนพื้นลูกน้องอีกหลายสิบคนที่ยืนดูแลความปลอดภัยอยู่รอบบริเวณก็หันกลับมาโค้งคำนับเขาเช่นเดียวกับเครย์ตันก่อนหน้านี้ทันที

ท่ามกลางบรรยากาศร้อนอบอ้าวในเวลาบ่ายแก่ของประเทศไทยก็ยังมีกระแสลมอุ่นพัดเข้าหาอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน คาลอสหรี่ตาให้เล็กลงเมื่อแสงจากการกระทบของดวงอาทิตย์เหนือหัวกำลังบดบังการมองเห็นเล็กน้อย ความร้อนพลันทำให้ร่างกายผลิตหยาดน้ำเค็มผุดออกมาตามผิวหนังยิ่งทำให้ร่างกายเกิดการไม่สบายเนื้อตัวมากขึ้นเท่าตัว

บอดี้การ์ดดูแลความปลอดภัยกว่าสามสิบคนก่อนหน้านี้สลายตัวอย่างรวดเร็วเหลือเพียงห้าคนที่รับหน้าที่เดินตามหลังคนเป็นนายเข้ามายังในเขตของตัวอาคารที่ยังคงมีผู้โดยสารคนอื่นๆ คอยเข้าออกใช้บริการอย่างแน่นหนาอยู่ตลอดเวลา

เพียงแค่ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มปรากฏแก่สายตาผู้คนก็สามารถหยุดทุกกิจกรรมที่กำลังดำเนินให้พร้อมใจกันหันตรงมายังกลุ่มคนชุดดำทันที ด้วยออร่ากระแสความน่ากลัวน่าเกรงขามและความกดดันบางอย่างที่แผ่กำจายออกมาจากเรือนร่างใหญ่นั้นก็สามารถเดาได้ไม่ยากเลยว่าใครที่เป็นเจ้านายภายในกลุ่มคนน่ากลัวและน่าค้นหาเหล่านั้น

"พี่กำลังจะขึ้นเครื่องอีกชั่วโมงคงจะถึงแล้ว"

เสียงหวานหยดของหญิงสาวในชุดเอี้ยมกระโปรงยีนส์ฟอกสีซีดความยาวเสมอเข่าดังเล็ดลอดให้ได้ยินเหมือนเสียงรอบกายจะหยุดชะงักมีเพียงเสียงของหญิงสาวที่กำลังพูดคุยกับคนในสายก้มหน้าลงเล็กน้อยเดินตรงมาทางนี้เท่านั้นที่ยังคงดังกระทบโสตประสาท

คาลอสหลุบมองคนตัวเล็กกว่ามากด้วยแววตาเรียบนิ่ง สาวเจ้าไม่สนใจมองทางเลยเอาแต่ก้มต่ำล้วงอะไรบางอย่างจากในกระเป๋ากระโปรงเอี้ยมจนกระทั่ง...

"อ๊ะ!" เธอเดินชนเข้ากับแผงอกกว้างแข็งแรงของมาเฟียหนุ่มเข้าอย่างจัง

เครย์ตันที่เดินประกบหลังเจ้านายก้าวขึ้นมาหยุดข้างหญิงสาวร่างเล็กเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังเงยขึ้นจ้องประสานกับดวงตาคมกริบนิ่งเรียบของเจ้านาย มือหนายื่นออกไปกำลังจะคว้าแขนเรียวของสาวเจ้าแต่กลับถูกขัดไว้ด้วยมือหนาของร่างสูงใหญ่เสียก่อน

"ขอโทษค่ะ"

หญิงสาวหันมองชายร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาหาเหมือนจะเอาเรื่องก่อนจะหันกลับมายังคนที่เดินชนโค้งตัวลงกล่าวคำขอโทษเป็นภาษาอังกฤษชัดเจนแทนการยกมือพนมไหว้ขอโทษแบบคนไทย เพราะใบหน้าหล่อเหลาที่ดูยังไงก็ไม่ใช่คนเชื้อชาติเดียวกันนั้นบวกกับมือเล็กที่กำลังติดอยู่ในกระเป๋ากระโปรงเธอจึงเลือกที่จะโค้งขอโทษแทน ก่อนจะเดินผ่านหน้ากลุ่มคนร่างสูงใหญ่น่ากลัวมา ไม่ไวเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง

มาเฟียหนุ่มเหลือบหางตามองร่างเล็กที่เดินผ่านไปเพียงนิดก่อนจะก้าวเท้าเดินออกมาจากบริเวณดังกล่าวโดยไม่สนใจอะไร ราวกับไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ตามกระแสลมหลังร่างเล็กของหญิงสาวผู้นั้นเดินผ่านโชยเตะจมูกดึงความสนใจของคาลอส แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้นเขาก็หันดึงความสนใจกลับอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

"นายจะกลับเพ้นเฮ้าส์ก่อนหรือตรงไปกาสิโนเลยดีครับ"

"...เพ้นเฮ้าส์"

เสียงเย็นตอบกลับลูกน้องเอนหลังกับพนักพิงข่มตาหลับ เพียงความเงียบที่กลับเข้ามาแทนที่ความวุ่นวายเสียงดังด้านนอกกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เพิ่งสัมผัสมาก็โชยให้ได้กลิ่นอีกครั้ง คาลอสเปิดตาขึ้นหรี่ลงยังตำแหน่งที่หญิงสาวแปลกหน้ากระแทกชนเพียงนิดก่อนจะปลดกระดุมถอดเสื้อสูทสีดำสนิทบนตัวออกโยนไว้ด้านข้างแล้วข่มตาหลับอีกครั้ง

.

.

นานาวใช้เวลาเดินทางจากกรุงเทพมายังเชียงใหม่ต่อด้วยรถโดยสารกลับมายังบ้านเกิดซึ่งอยู่ในอำเภอที่ห่างจากตัวเมืองเพียงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ก่อนจะมาถึงยังบ้านสวนของยายสถานที่ที่เธอเติบใหญ่มา

"พี่นาว!"

ริมฝีปากอวบรูปกระจับคลี่ยิ้มกว้างมองร่างสูงของน้องชายคนเดียวที่เหมือนปีนี้จะสูงมากกว่าปีที่แล้วมากกำลังวิ่งออกมารับหน้าบ้าน มือเรียวยื่นขนมของฝากจุกจิกให้กับคนตัวสูงกว่ารับไปพลางเอ่ยถามไม่จริงจัง

"วิ่งออกมาเร็วแบบนี้คงจะนั่งตั้งตารอเลยใช่ไหมเนี่ย"

"แหม~ พี่สาวจะกลับบ้านทั้งทีจะไม่ให้ตั้งตารอได้ไงล่ะ แล้วนี่พี่ซื้อการ์ตูนที่บอกไปกลับมาป่ะ" นาเอกเอ่ยถามพี่สาวพลางยกถุงของฝากมากมายในมือขึ้นดูประกอบไปด้วย

คิ้วเรียวสวยหยักยกขึ้นเล็กน้อยเป็นคำตอบก่อนเสียงหัวเราะหวานใสของเจ้าตัวจะดังแทรกออกมาเมื่อเห็นดวงตาเบิกกว้างของน้องชายด้วยความดีใจ

นาเอกเป็นน้องชายที่อายุห่างจากเธอราวเกือบเจ็ดปีได้ หลังจากคลอดน้องชายเธอแม่เธอก็จากไปทันทีเพราะเสียเลือดมากจากการคลอดลูก ส่วนพ่อเธอนั้น... ไม่รู้หายไปไหน ไม่เคยเห็นหน้าอีกเลยหลังจากจัดการกับงานศพของแม่เสร็จ 

เธออาศัยอยู่กับยายและน้องแค่สามคนแต่แค่นี้ชีวิตก็มีความสุขมากแล้ว จนกระทั่งเธอสอบติดมหาลัยในกรุงเทพจึงจำต้องย้ายไปอยู่ในกรุงเทพเพื่อศึกษาต่อจะมีกลับมาเยี่ยมบ้านบ้างตามช่วงปิดเทอมหรือวันหยุดยาวเท่านั้น

สองพี่น้องพากันเดินเข้ามาในเขตรั้วบ้านสวนที่มีพื้นที่ประมาณหกไร่เศษได้ ทั้งสวนจะปลูกเป็นลำไยและมะม่วงจะมีบ่อปลาหลังบ้านที่เลี้ยงไว้สำหรับขายและทานเอง ส่วนบริเวณลานกว้างใกล้ตัวบ้านแบบทรงไทยขนาดกลางจะเป็นพื้นที่สำหรับปลูกผักสวนครัวไว้ทานเอง หน้าบ้านจะมีไม้ดอกปลูกเรียงรายไว้แบบพอเหมาะให้ดูสวยงาม ใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่กลับมีความสุขมากเป็นไหน

กลิ่นหอมของขนมที่โชยมาจากครัวซึ่งแยกออกมาจากตัวบ้านหลังใหญ่บอกให้รู้ว่ายายบัว ยายผู้เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กกำลังทำอะไรอยู่ ไม่รอช้านานาวก็รีบเดินตรงเข้าด้านในทันทีตามด้วยนาเอกที่วางข้าวของของฝากในมือมากมายไว้บนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้านแล้วเดินตามพี่สาวเข้าไป

"กลิ่นห๊อมหอมเหมือนจะเป็นของโปรดหลานสาวคนสวยเลยนะเนี่ย"

"อะๆ อย่าเพิ่งไปล้างมือก่อน" เสียงดุเอ็ดให้ไม่จริงจัง พอรู้ว่าหลานสาวจะกลับมาบ้านก็รีบให้หลานชายคนเดียวขับรถพาไปตลาดซื้อของกลับมาทำของโปรดหลานรอรับทันที แต่เด็กสาวที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงกลับไม่สนอนามัยก้มหยิบขนมในถาดขึ้นท่านจึงต้องเอ็ดเสียงดุไม่จริงจัง ไม่รู้จับฉลากมาได้หรือเปล่าถึงได้ติดเรียนพยาบาลมา แถมยังเรียนจนจะจบการศึกษาแล้วด้วยแต่เรื่องนี้ก็ต้องให้ท่านคอยเอ็ดให้อยู่บ่อยเหลือเกิน

"หือ~"

ใบหน้าจิ้มลิ้มยู่ปากงอแงไม่จริงก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดเอวอวบของยายบัวกดจมูกหอมแก้มเหี่ยวฟอดใหญ่ได้ยินเสียงโวยวายไม่จริงจังจากคนอายุมากก็พลอยหัวเราะคิกคักเดินเลี่ยงมายังอ่างเคาน์เตอร์ล้างจานเปิดน้ำล้างมือโดยที่ยังมีเสียงบ่นโวยวายว่าให้ไม่จริงจังของท่านตามหลัง

เป็นการเปิดตัวพระนางที่เร็วมากตั้งแต่ตอนแรกเลย🤣