เข้าถึงตัวยาก

 นานาวใช้เวลากับครอบครัวทั้งหมดห้าวันเต็มก่อนจะเดินทางกลับกรุงเทพเพราะอีกไม่กี่วันเธอต้องฝึกงานเพื่อจบการศึกษาแล้ว ร่างบางก้าวเข้ามาใต้ตึกคอนโคหรูของเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่ประถมจนกระทั่งถึงมอต้น แต่สาวเจ้าต้องย้ายโรงเรียนเข้ามาอยู่ในกรุงเทพตามครอบครัวหลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จนกระทั่งบังเอิญมาเจอกันที่มหาลัยทั้งยังเรียนพยาบาลเหมือนกันความห่างกันสามปีนั้นไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเลยสักนิด

 ออด~ ออด~

 นิ้วเรียวสวยกดออดหน้าห้องพักยืนรอเจ้าของห้องเปิดประตูให้ซึ่งเธอได้โทรถามก่อนแล้วว่าเจ้าหล่อนอยู่ห้องหรือเปล่า คิ้วเรียวขมวดผูกกันเขย่งเท้าเล็กบนรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดส่องตาแมวเป็นจังหวะเวลาเดียวกันกับที่บานประตูถูกคนด้านในเปิด

 "อ๊ะ!" เสียงหวานอุทานด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเพื่อนรักจะเปิดประตูออกมาในตอนที่เธอกำลังเขย่งส่องตาแมวแม้รู้ว่าจะมองไม่เห็นภายในก็ตาม

 ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้าขึ้นยังเจ้าของร่างที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า คลี่ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเรียงตัวสวยในขณะที่ข้าวแป้งยกมือกอดอกส่ายหน้าเบาๆ

 "เกือบดั้งหักแล้วไหม เล่นอะไร"

 "ยังไม่หักสักหน่อย"

 เสียงหวานตอบกลับเพื่อนแทรกตัวเดินเข้ามาในห้องตรงมายังโซฟารับแขกสีส้มอ่อน ภายในห้องคอนโดดจะแต่งโทนสีส้มตัดกับขาวสลับกันเพราะเจ้าของห้องที่โปรดปรานสีนี้มากต่างจากนานาวที่ชอบสีฟ้ามากกว่า ดูยังไงก็ขัดกันอย่างชัดเจนกับเพื่อน

 "ยายบัวฝากขนมมาให้แกกับยัยเจ๊เยอะเลย นี่เริ่มไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่เป็นหลานแท้ๆ ดูสิฉันตัวเล็กแค่นี้แต่ยายให้ขนของฝากมาเท่ากระสอบไหนยังจะกระเป๋าเสื้อผ้าฉันอีก กว่าจะมาถึงหลังแทบหัก"

 ข้าวแป้งเดินมานั่งบนพื้นพรมสีเข้มอมยิ้มความบ่นยายไม่จริงจังของเพื่อน ปากก็บ่นพร่ำไปแต่รู้ว่าด้วยนิสัยเพื่อนแล้วไม่ต่างจากคนเป็นยายเลยสักนิด ยายจับนี่ใสนางน่าจะจับนั่นใส่จับไปจับมาจนเต็มเป็นกระสอบอย่างที่บ่นมานั่นแหละ

 มือเรียวหยิบจับขนมของฝากมากมายจากผู้ใหญ่ขึ้นดูด้วยสายตาวิบวับ ทุกครั้งที่เธอตามติดเพื่อนกลับไปเยี่ยมบ้านมักจะได้ของฝากติดมือเยอะแยะเต็มไปหมด ซึ่งทั้งหมดนั้นมาจากฝีมือของยายบัวทั้งนั้น ทั้งขนมหวานอาหารแห้งของโปรดทั้งนั้นเลย

 "แล้วนี่ยัยเจ๊ยังมาไม่ถึงอีกเหรอ ฉันโทรบอกตั้งแต่ออกจากคอนโดแล้วป่านนี้ยังไม่ถึงอีก"

 "คงกำลังมาแหละเวลานี้รถติดจะตาย คอยดูนะถ้ายัยเจ๊มาถึงนางได้บ่นยาวแน่"

 ยัยเจ๊ที่เธอกับเพื่อนเอ่ยถึงคือเพื่อนสนิทอีกคนชื่อหนาว แต่ที่พวกเธอเรียกว่าเจ๊เพราะความแรงแบบไม่ยอมคนของนางบวกกับการเกิดก่อนสามสี่เดือนจึงติดปากเรียกว่าเจ๊ไปแล้ว

 นานาวหัวเราะกับคำพูดเพื่อน เพราะทุกคำที่เอ่ยออกมาเป็นจริงทุกอย่าง หนาวเป็นคนที่ไม่ค่อยยอมคนออกแรงๆ และถ้าไม่พอใจอะไรจะออกอาการทันทีส่วนข้าวแป้งจะออกแนวชอบท้าทายพูดเก่งมากกว่าแต่พอเอาจริงก็ต้องยอมให้ยัยเจ๊ขึ้นนำก่อนตลอดนั่นแหละ

 สองคนเก็บของฝากเข้าตู้เย็นรอเพื่อนอีกคนที่กำลังเดินทางมาซึ่งทั้งสามมีนัดสำคัญกันก่อนจะต้องลงฝึกงานที่อาจจะไม่มีเวลาว่างมากมายมาเที่ยวด้วยกันอีก คืนนี้ทั้งสามจึงนัดกันไปเที่ยวคลับสถานบันเทิงแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมของเหล่านักท่องราตรีทั้งหลาย เห็นเช็คอินรีวิวมาเยอะมากนักเที่ยวแบบข้าวแป้งจึงออกลายอยากชวนเพื่อนไปสักครั้ง

 รอไม่นานหนาวก็เดินทางมาถึง และทันทีที่เท้าก้าวเข้ามาในห้องก็เป็นดังที่ข้าวแป้งเคยพูดไว้ก่อนหน้า นางบ่นยาวเลยตั้งแต่ออกจากบ้านมาตลอดจนการขับรถบนท้องถนนที่ขัดใจจนต้องระบายออกมา กว่าจะได้ออกจากคอนโดเพื่อมายังสถานที่ท่องเที่ยวกลางคืนก็กินเวลาไปกว่าสองชั่วโมง

 "คนเยอะมาก"

 นานาวออกอาการตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตเปล่งประกายวิบวับตลอดการเดินตามการจูงมือของข้าวแป้งที่กำลังฝ่าฝูงผู้คนเดินเข้าไปยังโต๊ะที่จองก่อนหน้านี้ โดยมีหนาวเดินนำ

 ไม่คาดคิดมาก่อนว่าที่นี่คนจะเยอะแบบนี้ แต่ความหรูหราตลอดจนผู้คนที่แน่นขนาดในลานกว้างไหนยังจะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มปลุกใจเต้นตึกตักตลอดเวลาก็คุ้มกับการมาเยือนสักครั้ง

 "โอ๊ยกว่าจะเดินฝ่ามาได้"

 "บ่นอีกละ เลิกทำหน้าย่นแบบนั้นได้แล้วเดี๋ยวก็ได้หน้าเหี่ยวก่อนวัยหรอก"

 "เหี่ยวก็ไปดึงได้สมัยนี้ไม่มีใครปล่อยให้ตัวเองหน้าเหี่ยวจนดึงไม่ขึ้นหรอก"

 เสียงทะเลาะกันไม่จริงจังของข้าวแป้งกับหนาวดังขึ้นเรียกเสียงหัวเราะจากคนที่ไม่มีปากมีเสียงกับเขาได้อย่างง่ายดาย ก่อนพนักงานชายหนุ่มร่างสูงจะเดินเข้ามาหาพร้อมกับรอรับออเดอร์

 "ฉันเอาเหมือนแก" นานาวที่นั่งหัวเราะคอแห้งหันสอดส่ายสายตามองรอบบริเวณมาครู่หนึ่งเอ่ยบอกข้าวแป้งที่กำลังเลือกว่าจะสั่งอะไรดี เธอไม่สันทัดเรื่องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กับสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่แต่มั่นใจว่าสิ่งที่เพื่อนสั่งมันต้องอร่อยแน่เพราะเคยลองมาแล้ว

 รอยยิ้มหวานฉีกกว้างให้เพื่อนรักที่หันมามอง ขยับเก้าอี้เล็กน้อยในขณะที่หนาวแค่นหัวเราะเบาๆ กับคนช่างยิ้ม

 "บอกไว้ก่อนว่าวันนี้ฉันจะสั่งแรงหน่อย ถ้าไม่ไหวไม่รู้ด้วย"

 "ไม่เป็นไรหรอกน่ามีพวกแกอยู่ด้วยคงไม่ปล่อยทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวหรอกจริงไหม"

 "ไม่แน่"

 "ไม่หรอกฉันรู้ใช่ไหมเจ๊" เอ่ยเสียงไม่จริงจังก่อนจะหันไปหาเพื่อนร่วมแนวพอเห็นคนที่เรียกว่าเจ๊พยักหน้าให้ไม่น้อยๆ จึงได้ฉีกยิ้มกว้างออกมาอีกครั้ง พร้อมกับเลื่อนสายตามองไปยังคลับหรูต่อ

 ข้าวแป้งส่ายหน้าน้อยๆ เลือกสั่งเครื่องดื่มที่ตัวเองอยากดื่ม ส่วนคนตัวเล็กข้างๆ ก็เอาตามที่นางอยากได้ซึ่งก็คือเหมือนเธอ

 "Sex on the Beach กินแล้วรับรองร้อนแน่"

 มือเรียวเลื่อนแก้วเครื่องดื่มที่เพิ่งถูกนำมาเสิร์ฟให้กับคนตัวเล็กข้างๆ เอ่ยเสียงหวานขู่ไม่จริงจังแต่กลับได้รับรอยยิ้มกว้างของนางกลับมาแทน ส่วนหนาวที่นั่งมองอยู่ก็หัวเราะด้วยความขบขันที่ไม่ว่าจะเอาอะไรมาขู่คนตัวเล็กก็เหมือนนางจะไม่สนใจ ยกแก้วเครื่องดื่มสีสวยขึ้นมาจิบๆ เอียงคอรับรสชาติขยับปากเล็กน้อยก่อนจะยกดื่ม

 เสียงพูดคุยดังขึ้นภายในโต๊ะแทรกเสียงเพลงกระหึ่มจากดีเจบนเวทีสลับกับเสียงหัวเราะ นานาวที่เริ่มดื่มจากแก้วแรกที่ว่าไม่แรงมากแต่ตอนนี้กลับรู้สึกหัวหมุนมึนจนต้องยกมือขึ้นทุบขมับบางอยู่หลายครั้ง สองแก้มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเช่นเดียวกับเปลือกตาบางที่เริ่มหนักอึ้งจนต้องพยายามปรือ

 ร่างเล็กโยกตัวตามเสียงเพลงที่ยังคงดังปลุกใจให้เต้นตึกตักตาม โอนเอนสะบัดหัวเล็กน้อยตามจังหวะมันๆ จนกระทั่งเสียงเพื่อนดังเข้ากระทบโสตประสาทหลังจากสองนางชี้นิ้วชี้มือตามผู้ชายคนแล้วคนเล่าไปมาพักใหญ่

 "โอ๊ะ! นั่น..."

 "อะไร" หนาวที่ยกแก้วเครื่องดื่มสีสวยในมือขึ้นดื่มยกคิ้วถามเพื่อนเอนตัวเข้ามาฟังเพราะเสียงที่ดังสนั่นทั่วรอบบริเวณทำให้กลบเสียงพูดคุย

 "คุณคาลอสนักลงทุนชื่อดังของตุรกีนี่ฉันเคยเห็นเขาออกข่าวด้วย"

 "นักลงทุนอะไรกัน" เสียงใสเอ่ยถามพลางมองตามสายตาและนิ้วของเพื่อนที่พยายามชี้ไปยังเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินลงจากด้านบนซึ่งเป็นโซนวีไอพีลงมา 

 นานาวที่ได้ยินเสียงของเพื่อนก็เลื่อนสายตาเพ่งพินิจมองตามอย่างสนใจ 

 "วงในว่ากันว่าเขาเป็นมาเฟียด้วยนะ พวกแกเห็นป่ะว่าหน้าเขาเย็นชานิ่งแค่ไหนแต่ลีลาเรื่องบนเตียงไม่นิ่งตามนะจ๊ะ พวกนางแบบดังๆ ที่เคยเข้าไปดูแลเขาแบบเนื้อแนบเนื้อกระซิบเล่ากันมาว่าเรื่องบนเตียงเขาดุเดือดมาก ว่ากันว่าเขาเลือกมากและเข้าถึงตัวยากมากสุดๆ หาก.."

 ปึง!

 "จะยากแค่ไหนเชียวก็คนธรรมดาเหมือนกันป่ะ"

 ยังไม่ทันที่ข้าวแป้งจะทันได้เล่าจนจบเสียงตบโต๊ะเสียงปึงพร้อมกับร่างเล็กของเพื่อนรักที่เหมือนจะเมามากแล้วที่ดันตัวลุกขึ้นพรวดพราดทำตกใจรีบหันขวับมองตามกัน

 แต่ยังไม่ทันทำอะไรเพราะยังตกใจกับเสียงตะโกนของนางร่างเล็กๆ ก็เดินโซเซเบียดผู้คนตรงไปยังกลุ่มคนที่กำลังตกอยู่ในบทสนทนาโดยเฉพาะร่างสูงใหญ่เจ้าของใบหน้าเย็นชาที่ลงบันไดขั้นสุดท้ายมาพอดี

 "นี่!"

 เสียงหวานยานตวาดยกมือชี้หน้าของเพื่อนรักทำทั้งข้าวแป้งและหนาวต่างกลืนน้ำลายพร้อมกันเสียงดังอึก แม้อยู่ท่ามกลางเสียงเพลงดังกระหึ่มแต่ก็ยังได้ยืนเสียงกลืนน้ำลายของกันและกันชัดเจน สองคนหันมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมายพร้อมกับสายตาที่บอกให้รู้กันอย่างไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูดออกมา

 ซวยแล้ว...