บทที่ 3

บทที่ 3

ซึ่งที่หานซางจื่อคาดเดานั้นไม่ผิดเลย นับตั้งแต่จ้าวเหลียงอี้ก้าวเท้าพ้นประตูห้องหอไปไม่ถึงหนึ่งเค่อเฝิงกุ้ยเฟยก็รับทราบทุกสิ่งจากคนของนางแล้ว ใบหน้าของสตรีวัยสี่สิบหกหนาวแย้มยิ้มสมใจยิ่งนักที่บุตรชายของตนช่างได้ดังใจไปทุกสิ่ง

“หึ! พรุ่งนี้เถิด นังเด็กแซ่หานผู้นั้นมันจะต้องซาบซึ้งเชียวละว่า การที่มันคิดใฝ่สูงเป็นคางคกกลับคิดจะกินเนื้อหงส์นั้นผลตอบแทนมันจะเป็นอย่างไร!”

เพราะแต่เดิมเฝิงกุ้ยเฟยนั้นหมายตาคุณหนูใหญ่ของสกุลถานที่มีพรรคพวกอยู่เกือบกึ่งหนึ่งในราชสำนักของเทียนสุ่ย ถึงสกุลถานขุนนางบู๊มีลูกหลานเป็นทหารและผู้นำตระกูลยังเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่ผู้ใดไม่ทราบบ้างว่าอำนาจนั้นไม่น้อยไปกว่าทางฝ่ายสกุลซ่งของซ่งฮองเฮาเลย ซึ่งหากได้รวมกับฝ่ายสกุลเฝิงของนางก็ไม่แน่ว่ารากฐานอันมั่นคงขององค์ไท่จื่ออาจมีสั่นคลอน ทว่านางยังไม่ทันลงมือซ่งฮองเฮากลับชิงตัดหน้าขอสมรสพระราชทานให้แก่ไท่จื่อกับถานจีเซียงคุณหนูใหญ่ของสกุลถานไปเสียก่อน

เพียงเท่านั้นก็แล้วไปเถิด นางยังมองคุณหนูรองของอัครมหาเสนาบดี ‘เว่ย’ เว่ยชิงกุ่ยมาทดแทนพอให้ได้ฝ่ายสนับสนุนให้บุตรชายของตนได้มีรากฐานมั่นคงอยู่ในราชสำนัก แต่ซ่งฮองเฮากลับไม่เปิดโอกาสให้นางกับจ้าวเหลียงอี้ได้หายใจ ยัดเยียดญาติฝ่ายมารดาของตนเองเช่นคุณหนูสามหานซางจื่อที่สิ้นไร้ทั้งกำลังคนหนุนหลัง รวมไปถึงบิดาของนางกับพี่ชายคนโตแน่นอนว่าต้องเป็นคนของซ่งเพ่ยหนี่ว์ สตรีสมควรตายผู้นั้นทั้งหมด แต่งสะใภ้คนนี้จึงมีแต่เสียกับเสียแล้วจะให้นางพึงใจอยู่ได้อย่างไร?!

โครม! โครม! โครม!

ยังไม่ทันพ้นยามอิ๋นดีด้วยซ้ำ หานซางจื่อกับถิงเฟยก็ถูกปลุกด้วยเสียงทุบประตูดังโครมครามกึกก้องไปทั้งฝั่งทิศตะวันออกของตำหนักซู่จิ้งอ๋องเสียแล้ว แต่เรื่องเหล่านี้ไม่ได้เหนือกว่าที่หานซางจื่อนั้นคาดเดาเอาไว้แล้ว สาวน้อยผู้เพิ่งมาเป็นสะใภ้ใหม่เลยไม่แตกตื่น แต่กลับมีสติคิดการรอตั้งรับอย่างใจเย็น

“ไปเปิดประตูเถิดนะถิงเฟย จะเกิดอันใดขึ้นก็จงอย่าแตกตื่นเสียขวัญ จงจำเอาไว้ข้ายอมรับโทษได้ แต่เจ้าต้องรักษาตัวให้รอดเอาไว้ หาไม่หากเราถูกลงโทษไปด้วยกันจะยิ่งลำบาก”

เฝิงกุ้ยเฟยต้องไม่ปล่อยนางที่เป็นหลานสาวของซ่งฮองเฮาให้ปลอดภัยเป็นแน่ ถึงไม่ลงโทษรุนแรง แต่เช่นไรทำให้ซู่จิ้งอ๋องไม่พึงใจจนหนีออกจากห้องหอคาดว่าหนีเช่นไรก็คงหนีไม่พ้นแล้วจริงๆ

“เจ้าค่ะคุณหนู”

ถิงเฟยรับคำแล้วเร่งรุดไปเปิดประตูด้วยเนื้อตัวอันสั่นเทา แต่ก็ต้องฝืนอดทนไม่แสดงอาการออกไปจนเกินงาม ซึ่งพอเปิดประตูเท่านั้นก็เผชิญหน้าเข้ากับแม่นมจางที่มีสีหน้ามึนตึงราวกับโกรธแค้นกันมาหลายภพชาติก็มิปาน

“แจ้งแก่พระชายาหานว่าให้เร่งแต่งกายให้เรียบร้อยแล้วไปเข้าเฝ้าเฝิงกุ้ยเฟยที่ตำหนักหนิงอู่ที่อยู่ทางทิศเหนือโดยเร่งด่วน!”

สีหน้าว่าน่าหวาดหวั่นแล้ว น้ำเสียงกลับเพิ่มพูนจนถิงเฟยเก็บอาการไม่ไหว มือไม้และปากคอสั่นไปหมด เห็นเช่นนั้นหานซางจื่อก็ได้แต่ถอนหายใจ ทว่าเด็กคนนี้นางทอดทิ้งไปมิได้จริงๆ

“เปิ่นหวางเฟยทราบแล้ว เชิญแม่นมจางกลับไปรอได้เลย ไม่เกินสองเค่อเปิ่นหวางเฟยจะตามไป”

สาวน้อยลุกขึ้นไปเจรจาด้วยตนเองสติตื่นเต็มตาแล้ว แม่นมจางทำเพียงเหลือบสายตามองเล็กน้อยแล้วจึงสะบัดแขนเสื้อเดินเชิดหน้าจากไป กิริยาเหล่านี้คนเป็นเพียงแม่นมแน่นอนไม่สมควรปฏิบัติต่อคนที่เป็นพระชายา เป็นนายหญิงที่เป็นรองก็เพียงซู่จิ้งอ๋องในตำหนักใหญ่แห่งนี้ ทว่าในกรณีของนาง หานซางจื่อล้วนกระจ่างดีว่า ตนเองมันต่ำต้อยเพียงใดในสายตาของคนเหล่านี้

‘จงจดจำเอาไว้นะเฉียนเกอว่า คนทั่วใต้หล้าหมิ่นเกียรติเราได้ แต่ตัวของเจ้าจะหมิ่นเกียรติและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตนเองมิได้เด็ดขาด!’

พลันนั้นคำสั่งสอนของมารดาก็ดังขึ้นในหัวของหานซางจื่อในขณะที่ให้ถิงเฟยกับซูผิงช่วยกันแต่งกายแต่งผมให้นางอยู่นั้นเอง คนที่เพิ่งก้าวผ่านวัยของ ‘สาวน้อย’ มาได้เพียงหนึ่งวันจึงได้พอมีกำลังและแรงใจพอที่จะก้าวไปเผชิญหน้ากับเฝิงกุ้ยเฟยอีกครั้ง นี่ก็แค่เพียงเริ่มต้นเท่านั้น นางจะมาท้อถอยไม่ได้ จะลำบากยากไร้หรืออันตรายแค่ไหนนางต้องต่อสู้และฝ่าฟันไปจนถึงวันที่ตนเองหลุดพ้นไปจากตำหนักซู่จิ้งอ๋องในอีกสามหนาวข้างหน้า หรือจนกว่าภารกิจของตนเองจะสำเร็จ!

ขุมนรกที่มีนามว่าตำหนักซู่จิ้งอ๋องนี้จะอย่างไรก็หลบหนีไปมิได้ เห็นก็มีเพียงเผชิญหน้าอย่างมีสติ เพราะคนเราหากสิ้นสติก็เป็นเช่นคนโง่เขลา และคนโง่เขลาก็มีแต่รอคอยความตายเท่านั้น หานซางจื่อจึงเตือนตนเองให้เข้มแข็งและกล้าหาญเพียงเท่านั้น

“หงเจี๋ยเจ้ารั้งอยู่ดูแลที่ตำหนักเฟิ่งหนิงนี่ไปเถิด เปิ่นหวางเฟยจะไปพบเฝิงกุ้ยเฟยกับถิงเฟยและซูผิงเอง เอาละซูผิงนำเปิ่นหวางเฟยไปยังตำหนักเฝิงกุ้ยเฟยได้แล้ว”

เมื่อเตรียมตัวเสร็จสิ้นในเวลาไม่ถึงสองเค่อตามที่นางได้แจ้งไปกับแม่นมจางแล้วจึงหันไปบอกกับนางกำนัลนามหงเจี๋ย ก่อนจะลุกขึ้นก้าวตามซูผิงไป มีถิงเฟยเดินรั้งท้ายมุ่งหน้าไปพบพานกับมารดาสามีที่มีความชิงชังนางอยู่ล้นหัวอกมันที!!!…