บทที่2

บทที่ 2

หานซางจื่อนั้นปล่อยใจให้นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อนที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของนางไปอย่างสิ้นเชิง จากที่เคยคิดว่าเมื่ออายุครบสิบเก้าหนาว หากนางยังไม่แต่งงานออกเรือนไปกับคุณชายสกุลใดก็จะสามารถออกไปทำการค้าเป็นของตนเองได้แล้วไม่จำเป็นต้องอาศัยและพึ่งพาบารมีของบิดาอีก แต่ใครจะคาดวันนั้นจะทำลายความฝันของนางไปจนสิ้นยากจะหวนคืนกลับมาได้อีกต่อไป

“หากเจ้ารับปากแต่งงานกับซู่จิ้งอ๋อง เปิ่นกงรับรองว่าพี่ชายคนรองของเจ้าจะได้แยกจวน และมีตำแหน่งในกองทัพมั่นคง และไม่น้อยหน้าคุณชายใหญ่หานแน่นอน”

วันนั้นนางถูกซ่งฮองเฮาผู้มีศักดิ์เป็น ‘เสด็จป้า’ เรียกตัวมาเข้าเฝ้าตั้งแต่ท้องฟ้าของ ‘มหานครจิ้งหยาง’ ยังไม่กระจ่าง แต่สาวน้อยไม่คิดเลยจริงๆ ว่าการเข้าเฝ้าในวันนั้นจะเป็นการบีบคั้นให้นางแต่งงานกับบุรุษที่มีสตรีอื่นในดวงใจอยู่แล้วจนได้

แต่เหนือสิ่งอื่นใดก็คือข้อแลกเปลี่ยนอันเย้ายวนใจที่ซ่งฮองเฮาเสนอให้ขณะนั้นต่างหากที่ทำให้หานซางจื่อนั้นหนักใจ เด็กสาวอยากจะเห็นแก่ตัว อยากจะปฏิเสธออกไปใจแทบขาด แต่ความลำบากใจของผู้เป็นพี่ชายและมารดานั้นมันก็รบกวนจิตใจของสาวน้อยอยู่มากโขทีเดียว การเป็นคุณชายรองที่เกิดจากฮูหยินรองของหานซางอวี่ไม่ได้ดีเด่นอันใด

“หลายปีมานี้ในสกุลหานของบิดาเจ้านั้นคาดว่าท่านแม่ของเจ้าด้วยฐานะฮูหยินรองต้องลำบากและอดทนเพียงใด เปิ่นกงคงไม่ต้องอธิบายอันใดเจ้าย่อมรู้แจ้งมิใช่หรือ ไหนจะพี่ชายของเจ้า คุณชายรองหานซางอวี่ผู้นั้นก็อีก ต่อให้เก่งกาจฉลาดเฉลียวเพียงใด สุดท้ายก็ต้องอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคุณชายใหญ่ หานเจาจงมิใช่หรือ แต่หากเจ้ายอมรับข้อเสนอของเปิ่นกง แต่งงานไปเป็นพระชายาของซู่จิ้งอ๋องเท่านั้น จวนใหม่ ที่ดิน ทรัพย์สิน กับยศศักดิ์ในกองทัพของพี่ชายคนรองของเจ้านั้น เปิ่นกงล้วนจัดสรรให้ได้ทั้งหมด คิดดูให้ดีนะซางจื่อ”

ซ่งฮองเฮากล่าวออกมาอย่างใจกว้าง แต่ความจริงก็คือ นางแค่หวังถึงผลงานใหญ่กำจัดเสี้ยนหนามให้กับบุตรชายของตนเองเช่นองค์ไท่จื่อจ้าวหลงเฉินเท่านั้น ยอมสูญเสียเพียงเท่านี้นางนับว่าเล็กน้อยอย่างยิ่ง และการส่งหานซางจื่อไปอยู่ข้างกายของจ้าวเหลียงอี้เอาไว้ นางจึงค่อยสบายใจได้อยู่บ้าง

“หม่อมฉัน…”

หานซางจื่ออัดอั้นตันใจอย่างยิ่ง เพราะการตัดสินใจของนางมันสำคัญกับมารดาและพี่ชายไม่น้อย เพราะมันคือความสุขทั้งชีวิตของหานซางอวี่ บุรุษที่ไร้อำนาจก็เปรียบเสมือนงูที่ไม่มีพิษ พยัคฆ์ที่ไร้เขี้ยวเล็บ ช้างที่ไม่มีงา เปรียบเสมือนนกที่ถูกเด็ดปีก สิบหกหนาวในจวนสกุลหานเป็นเช่นไรนางย่อมรู้แจ้งจริงดังที่ซ่งฮองเฮากล่าวมาทั้งหมด

“ดื่มน้ำชานี่ก่อนสิซางจื่อ”

เหงื่อกาฬของเด็กสาววัยสิบหกพลันไหลซึมเต็มแผ่นหลัง น้ำชาส่งกลิ่นหอมชวนกระหาย แต่หานซางจื่อกลับไม่กล้าแม้แต่จะขยับปลายนิ้วมือยื่นออกไปรับถ้วยน้ำชาหรูหราใบนั้นราวอึดใจหนึ่งเลยทีเดียว กว่านางจะดึงสติแล้วควบคุมตัวเองจนสามารถฝืนใจยื่นมือออกไปรับถ้วยน้ำชามาดื่มลงท้องไปได้ในท้ายที่สุดด้วยมือที่ถูกบังคับให้มั่นคงและสงบนิ่ง

“ดีมาก หึ หึ หึ ดียิ่ง!”

แววตาของซ่งฮองเฮากระจ่างไปด้วยความอำมหิตจนหานซางจื่อรู้สึกหนาวสะท้าน แต่กลับยังซ่อนทุกกิริยาเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน แต่เพียงครู่สาวน้อยก็รับรู้ได้ช้าๆ ว่าน้ำชาถ้วยเมื่อครู่มีปัญหาเข้าแล้ว

“!!!?” 

“ก็แค่… ‘น้ำค้างเหมันต์’ เท่านั้น ซางเอ๋อร์ หากเจ้าเป็นเด็กดียอมแต่งงานกับซู่จิ้งอ๋อง เพียงสามฤดูหนาว เปิ่นกงสัญญาว่าจะถอนพิษให้เจ้า และตลอดเวลาระยะสามหนาวก่อนที่เจ้าจะหย่าขาด หรือกำจัดซู่จิ้งอ๋องไปได้ เปิ่นกงกล้ารับประกันว่า จะให้ยาบรรเทาอาการหนาวเข้ากระดูกแก่เจ้าไม่ขาดแน่นอน ส่วนเรื่องพี่ชายกับมารดาของเจ้านั้นแน่นอนว่าทุกสิ่งย่อมเป็นไปดังที่เปิ่นกงกล่าวเอาไว้ตั้งแต่แรกเริ่มทุกประการขอเพียงเจ้า ‘ยินยอม’ เท่านั้น”

เป็นเช่นนี้นางจะยังมีทางเลือกใดได้อยู่อีกหากไม่ตกลง ‘น้ำค้างเหมันต์’ นี้เป็นยาพิษที่ร้ายกาจเพียงใดมีหรือหานซางจื่อจะไม่กระจ่าง และยิ่งกว่ากระจ่างก็คือฤทธิ์ของมันที่แสนจะโหดร้ายหากผู้ถูกพิษร้ายได้ตายลงในทันทียังนับว่าปรานีกันอยู่ แต่น้ำค้างเหมันต์นี้กลับเป็นยาพิษที่เหี้ยมโหดกว่านั้นยิ่งนักเนื่องจาก ‘น้ำค้างเหมันต์’ นั้นจะสำแดงฤทธิ์เดชทุกสิบห้าวันด้วยอาการหนาวเหน็บกัดกินลึกไปถึงกระดูกหากไร้ยาบรรเทาพิษที่จะมีเพียงผู้วางยาเท่านั้นที่มี ถึงนางไม่กลัวตายก็จริง แต่ความเจ็บปวดนั้นผู้ใดต้องการสัมผัสกันเล่า?

“ตกลงเพคะ!”

นั่นย่อมเป็นคำตอบที่ซ่งฮองเฮาแสนจะพึงใจอย่างยิ่ง ทว่าหานซางจื่อนั้นกลับกล้ำกลืนฝืนทนเหลือแสน ก็ผู้ใดเล่าจะอยากตกไปอยู่ตรงกลางระหว่างหมากช่วงชิงอำนาจของพวกราชวงศ์ สตรีอีกหลายคนอาจมีบ้างที่พึงใจที่จะได้เป็นสตรีของซู่จิ้งอ๋อง แต่นางผู้หนึ่งกลับไม่เคยคิดต้องการจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว ทว่าสุดท้ายต่อให้ในใจของเด็กสาวไม่ต้องการแต่กลับไร้อำนาจจะไปต่อกรกับสตรีอันดับหนึ่งแห่งเทียนสุ่ยไปได้

ดังนั้นแล้วในวันนี้นางจึงต้องมาอยู่ในฐานะยากลำบากดังที่เห็น เป็นพระชายาที่สวามียิ่งกว่าชิงชัง คงไม่ต้องกล่าวถึงมารดาของสวามีเช่นเฝิงกุ้ยเฟย วันนี้สำหรับสตรีอื่นคงเป็นวันชื่นคืนสุข แต่สำหรับหานซางจื่อกลับเป็นก้าวแรกที่เดินลงสู่ขุมนรกอันลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึงความลึกลับกับภัยต่างๆ ที่รอคอยอยู่ตรงหน้า

นางตกมาอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งและแย่งชิงระหว่างฝ่ายของเฝิงกุ้ยเฟยกับฝ่ายของซ่งฮองเฮา ขณะที่นางพญาหงส์ทั้งสองจิกตีต่อสู้กัน ที่ย่อยยับเกรงว่าจะเป็นนางแต่เพียงผู้เดียวแล้ว แต่เมื่อเลือกไม่ได้ นางก็มีเพียงเผชิญหน้ากับทุกสิ่งด้วยสติที่มั่นคงจึงยังพอจะเห็นหนทางรอดที่อยู่ไกลโพ้นได้อยู่บ้าง

ยังดีที่หลังจากนางยอมรับปาก และฮ่องเต้พระราชทานสมรสเป็นที่แน่นอนแล้ว ก่อนนางถูกซ่งฮองเฮารับตัวเข้าวังไปเรียนรู้กฎเกณฑ์และธรรมเนียมปฏิบัติของชาวราชวงศ์ สตรีอันดับหนึ่งแห่งเทียนสุ่ยก็ยังรักษาสัญญามอบตำแหน่งให้หานซางอวี่ผู้เป็นคุณชายรอง และเป็นพี่ชายแท้ๆ ของนาง พร้อมทั้งจวนกับที่ดินอีกห้าร้อยหมู่ มารดาของนางจึงไม่ต้องทนอยู่ในจวนสกุลหานของบิดาอีกต่อไป

เพียงเท่านี้หานซ่างจื่อก็นับว่าสบายใจแล้ว ถึงพี่ชายกับมารดาจะต้องไปอยู่ไกลถึงแคว้นหย่งโจว แต่ก็ยังดีกว่าอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคุณชายใหญ่และฮูหยินใหญ่ในจวนหนานไค่กั๋วกง ยิ่งสองหนาวที่ผ่านมาบิดาของพวกนางร่างกายอ่อนแอสามวันดีอีกสี่วันกลับป่วยจนล้มหมอนนอนเสื่อด้วยแล้ว ฐานะของพวกนางทั้งสามชีวิตก็ยิ่งลำบากราวกับตกขุมนรกก็มิปาน ต่อให้บัดนี้ตนเองเพียงแค่ย้ายมาอยู่ยังนรกขุมใหม่ แต่พี่ชายกับมารดาหลุดพ้นหานซางจื่อก็พอจะยอมรับได้อยู่บ้าง

“พอแล้วละ เปิ่นหวางเฟยหิวมากแล้ว อาบเพียงเท่านี้เถิดถิงเฟย ซูผิง”

หลังจากปล่อยใจล่องลอยไปไกลถึงอดีตอันแสนขมขื่นและปวดร้าวอย่างแสนสาหัสอยู่ครู่ใหญ่ หานซางจื่อก็ทนหิวไม่ไหว จึงยุติการอาบน้ำแต่เพียงเท่านั้น และเมื่อนางออกมายังห้องหออีกครั้ง อาหารร้อนๆ ก็เตรียมพร้อมพอดี

“พวกเจ้าก็มากินเสียด้วยกันเลยสิ อาหารมากถึงเพียงนี้เปิ่นหวางเฟยคงกินแต่เพียงผู้เดียวไม่หมดเป็นแน่”

ทรุดกายลงนั่งแล้วหานซางจื่อจึงเอ่ยปากชวนนางกำนัลทั้งสองรวมไปถิงเฟยคนสนิทของตนเองด้วย แต่ทั้งหงเจี๋ยและซูผิงต่างเร่งรีบออกปากปฏิเสธอย่างว่องไว

“มิได้เพคะพระชายาหาน หากเหลิ่งกงกงทราบเรื่องเข้า พวกเราจะถูกโบยอย่างหนัก เรื่องกฎเกณฑ์นี้ที่ตำหนักซู่จิ้งอ๋องไม่เคร่งครัดก็จริง แต่ขณะนี้เหลิ่งกงกงกับแม่นมจางต่างเคร่งครัดอย่างยิ่งเพคะ!”

เป็นหงเจี๋ยที่เร่งบอกกล่าวปากคอสั่นไปหมด หานซางจื่อได้ฟังก็เข้าใจได้ ความจริงนางก็เพียงอยากผูกมิตรหาพวกของตนเองก็เท่านั้น ทว่าดูแล้วนางจะลงมือเร็วไป จึงทำเพียงโบกมือว่าไม่เป็นอันใด สุดท้ายเพื่อระวังตัวเอาไว้นางจึงกินข้าวมื้อดึกแค่เพียงลำพังเท่านั้น

กินของดีหรูหราอีกทั้งวัตถุดิบ และการปรุงรสย่อมดีเยี่ยมอีกทั้งอาหารยังร้อน แต่หานซางจื่อกลับกินอะไรก็ไม่ถูกปากสักอย่างเดียว แต่เพราะตนเองยังต้องมีพลัง หากท้องไม่อิ่มจะเอาพลังกายใดไปสู้กับปัญหาในยามเช้าของวันพรุ่งนี้ที่รออยู่

คาดว่าป่านนี้เฝิงกุ้ยเฟยที่พักอยู่อีกฝั่งของตำหนักคงทราบแล้วเป็นแน่ว่า บุตรชายของตนเองได้หลบหนีราตรีเข้าหอไปนอนยังโรงเลี้ยงม้าเสียแล้ว ซึ่งหากเป็นปกติคนถูกตำหนิย่อมเป็นบุรุษนามจ้าวเหลียงอี้ แต่บังเอิญว่าระหว่างนางกับมารดาของสามีนั้นไม่ปกติ แน่นอนเมื่อยามเช้ามาเยือนที่โดนเล่นงานย่อมเป็นตัวของนางเองอย่างไม่ต้องคาดเดาอะไรให้เหนื่อย เช่นนั้นคืนนี้มีโอกาสกินอาหารดีๆ นางต้องกินให้อิ่มหนำและเต็มท้องเข้าไว้

เสร็จแล้วก็ต้องเร่งเข้านอน ยิ่งดูแล้วเหลือเวลาไม่ถึงสองชั่วยามก็จะถึงอรุณรุ่งมาเยือน หานซางจื่อจึงเร่งรีบกินจนอิ่มแล้วแต่งกายรัดกุมจากนั้นก็ปีนขึ้นเตียงหลับไปทันที เพราะนี่คือโอกาสอันน้อยนิดที่จะได้กินอิ่มนอนอุ่น นางต้องรีบไขว่คว้าเอาไว้แล้วกอดมันจนชื่นใจ พอยามเช้ามาถึงจะได้ไม่เสียใจ!