บทที่ 4

บทที่ 4

ในขณะที่หานซางจื่อเร่งฝีเท้าตรงไปยังตำหนักหนิงอู่ ซึ่งเป็นที่พักอาศัยในยามที่เฝิงกุ้ยเฟยมาอยู่ที่ตำหนักซู่จิ้งอ๋องอยู่นั้น หลินเปียวที่คอยสังเกตการณ์ตามคำสั่งของจ้าวเหลียงอี้ก็ตรงไปรายงานความคืบหน้าให้กับผู้เป็นนายของตนทราบทันที

“เช่นนั้นเปิ่นหวางก็ต้องกลับไป ‘ช่วยเหลือ’ พระชายาหานสักหน่อยจึงเหมาะสมสินะ หาไม่ก็จะกลายเป็นสวามีผู้อำมหิตเกินไป ที่ปล่อยให้นางถูกเสด็จแม่รังแก”

หลินเปียวและถงมู่สือต่างก็เหลือบสายตามองหน้ากัน แต่ก็ไม่ได้กล่าวอันใดออกไปแม้เพียงครึ่งคำ มีเพียงก้าวตามหลังของบุรุษวัยยี่สิบสามหนาวเช่นจ้าวเหลียงอี้ไปอย่างสงบเท่านั้น ทั้งหมดตรงไปยังตำหนักหนิงอู่โดยไม่รีบร้อนเท่าใดนัก เนื่องจากซู่จิ้งอ๋องของพวกตนไม่รีบ แล้วพวกเขาที่เป็นเพียงบ่าวรับใช้จะรีบร้อนไปไว

ตลอดเส้นทางที่หานซางจื่อเดินตามซูผิงไปยังตำหนักหนิงอู่ซึ่งอยู่คนละฝั่งกับตำหนักส่วนตัวของจ้าวเหลียงอี้อย่างสงบ แต่สองตาของนางก็แอบลอบสังเกตทุกคนภายในตำหนักไปด้วย หานซางจื่อเห็นทั้งเหล่านางกำนัลและขันที ที่เพียงแค่เห็นนางจากที่ไกลๆ หากหลบหลีกได้ก็รีบหลบ

ในส่วนที่หลบไม่ทันก็ต่างก้มหน้าก้มตาเสแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นกันอย่างหน้าด้านๆ เห็นแล้วหญิงสาวจะหัวเราะก็ไม่ได้จะร้องไห้ก็ไม่กล้า ซึ่งภาพที่นางกำนัลและขันทีต่างหลบลี้หนีหน้าไม่ยอมเผชิญหน้ากับตนเอง และทำความเคารพ ต่อให้นางโง่เง่าเต่าตุ่นเพียงใดก็ยังรู้ฐานะตนเองแล้ว

ในอดีตอยู่ในสกุลหานถึงฮูหยินใหญ่จะร้ายกาจไปบ้าง แต่ก็ยังมีท่านพ่อของนางคอยปกป้อง บ่าวไพร่ภายในจวนอย่างไรก็ยกย่องให้นางเป็นนาย เป็นคุณหนูสาม เป็นบุตรสาวที่หนานไค่กั๋วกงรักใคร่เอ็นดู ส่วนพี่ใหญ่หรือหานเจาจงนั้นก็เห็นนางเป็นสตรี จะช้าจะเร็วต่อให้ไม่แต่งงานออกไป แต่เมื่ออายุครบสิบเก้าหนาวเช่นไรก็ต้องออกจากจวนหนานไค่กั๋วกงไปอยู่ดีจึงไม่ใส่ใจนางเช่นที่ใส่ใจหานซางอวี่ผู้เป็นพี่ชายมากกว่า ดังนั้นจนครบวัยสิบหกหนาวของนางในจวนหนานไค่กั๋วกงจึงนับว่าไม่เลวร้ายเท่าใดนัก แต่วันนี้ภายในตำหนักซู่จิ้งอ๋องนี้คาดว่าทั้งเกียรติและศักดิ์ศรีของนางถูกเหยียบย่ำจนตกต่ำไม่ต่างจากนางกำนัลชั้นล่างผู้หนึ่งแล้วเป็นแน่

“ช่างหยามหมิ่นกันเกินไปแล้ว” หานซางจื่อสังเกตเห็น แล้วมีหรือที่สาวใช้ซึ่งผ่านอะไรมามากมายภายในจวนหนานไค่กั๋วกงเช่นถิงเฟยจะไม่รู้แจ้งเช่นไรกัน

“สงบปากของเจ้าเสียถิงเฟย”

หานซางจื่อเร่งหันไปกำราบถิงเฟยทั้งคำพูดและสายตา ที่แห่งนี้นับเป็นถิ่นของ ‘ศัตรู’ ยืนอยู่บนคมหอกคมดาบเห็นกระจ่างแล้วหากพูดก่อนคิดมีเก้าชีวิตเท่าแมวเหมียวก็เห็นทีจะไม่พอให้สองแม่ลูกคู่นั้นบดขยี้ นางพยายามเตือนสติคนของตนเองมาโดยตลอด แต่ถิงเฟยล้วนไม่เคยจดจำ สาวน้อยในอดีตนั้นเคยให้อภัยเสมอมา หากสาวใช้ผู้นี้กล่าววาจาไม่ระวังนั่นเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นยังเด็กอยู่มาเสมอ แต่วันนี้และที่แห่งนี้นางคงต้องเข้มงวดกับ ‘สาวใช้’ คนสนิทตัวน้อยให้มากจึงนับว่าคุ้มครองปกป้องอีกฝ่ายตามสัญญาที่ตนเองเคยให้ไว้กับมารดาของอีกฝ่ายก่อนสิ้นใจได้

“คิดแล้วจึงค่อยพูด เพราะการพูดไม่คิดอาจทำร้ายตัวของเราได้ คำสอนนี้เจ้าลืมไปหมดแล้วเช่นนั้นหรือถิงเฟย?”

คำกล่าวไม่หนักและไม่เบานี้แน่นอนว่าได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น สาวน้อยถิงเฟยถึงกับกัดริมฝีปากแน่นสายตามองต่ำเพียงปลายเท้าของตนเอง ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบโต้ออกไปทั้งหมดก็มาถึงด้านหน้าของตำหนักหนิงอู่กันแล้ว ซึ่งขณะเดียวกันก็มีขันทีแซ่เหลิ่งมายืนรออยู่ที่ลานกว้างซึ่งเต็มไปด้วยต้นเถาฮวาปลูกประดับรอบข้างอยู่ก่อนแล้ว

“ขอพระชายาหานทรงช้าก่อน”

เหลิ่งกงกงคนสนิทของเฝิงกุ้ยเฟยก้าวเท้าเนิบช้าลงมาพร้อมพัดกระดาษลวดลายวิจิตรที่ราคาไม่ธรรมดาตรงมาหาหานซางจื่ออย่างไร้มารยาท แต่นางกลับทำเพียงยิ้มอ่อนออกมาเท่านั้น

กิริยาที่แผ่นหลังอรชรนั้นเหยียดตั้งตรง หัวไหล่บอบบางทั้งสองก็สง่าผ่าเผย สองเท้ากลับยืนมั่นคง สองมือประสานกันไว้เรียบร้อยแต่กลับสง่างาม จนขันทีเฒ่าที่พบเห็นและคุ้นเคยกับซ่งฮองเฮามาก่อนถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ยิ่งสายตาแน่วแน่คู่งามนั่นอีกเล่า ช่างคล้ายเฝิงกุ้ยเฟยเมื่อยังเป็นดรุณีน้อยเกินไปแล้วจริงๆ

“เฝิงกุ้ยเฟยทรงมีรับสั่งให้เปิ่นหวางเฟยมาเข้าเฝ้าเร่งด่วน มิทราบว่าท่านกงกงมาขวางเอาไว้ด้วยเหตุอันใดหรือ?”

ถามออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ไม่นุ่มนิ่ม ใบหน้างดงามนั้นแต้มรอยยิ้มน้อยๆดูราวกับเทพธิดาที่เพิ่งลงมาจากดินแดนเทพเซียนจนเหล่านางกำนัลและขันทีเฒ่าเองยังตกตะลึงแทบลืมหายใจ ความงดงามของหานซางจื่อนี้ช่างสมกับคำร่ำลือเสียจริง ในอดีตเฝิงกุ้ยเฟยนับว่าเป็นสตรีซึ่งงดงามล่มปฐพีผู้หนึ่งจึงให้กำเนิดองค์ชายหกออกมารูปโฉมงดงามจนถูกกล่าวขานว่าเป็นบุรุษผู้มีสมญานามว่า ‘มัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนาง’ เช่นนั้น

แต่เมื่อได้เห็นคุณหนูสามสกุลหานผู้นี้ก็นับว่าเป็นสาวงามที่งดงามจนทุกคนอยากมอบสมญานามมัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนางให้กับคุณหนูสาม หรือพระชายาหานผู้นี้ไปอีกผู้หนึ่ง หรืออาจเพราะนางเองก็เป็นหลานสาวของซ่งฮองเฮาที่มีรูปโฉมงดงาม เป็นรองอยู่ก็เพียงเฝิงกุ้ยเฟยเท่านั้นก็เป็นไปได้ นางจึงงดงามไม่แตกต่างจากคนเป็นป้าของนางเช่นนี้

นี่ขนาดนางอายุเพียงสิบเจ็ดหนาว ไม่นับว่าเป็นบุปผาที่เติบโตเต็มที่ด้วยซ้ำยังงดงามถึงเพียงนี้ ถึงตลอดสองเดือนที่ผ่านมาหานซางจื่อจะเข้าวังไปอบรมพิธีการและธรรมเนียมมากมาย แต่เหลิ่งกงกงและเหล่าบุรุษภายในวังล้วนแทบไม่เคยไปพบหน้ากับสาวน้อยใกล้ชิดเช่นนี้มาก่อน พอวันนี้ขันทีเฒ่าได้เผชิญหน้าใกล้ชิดก็ใจสั่นอย่างยากจะควบคุม ภายในใจก็มีเพียงแต่คำว่า ‘อยากได้’ เต็มไปหมด หากเขาได้สัมผัสผิวพรรณขาวผ่องนั้นสักครั้งคงยากจะลืมเลือนเป็นแน่

“ท่านขันที ท่านขันทีเหลิ่ง!”

กลับเป็นซูผิงที่เรียกขันทีเฒ่าเสียเอง เพราะไม่ชอบใจสายตาจาบจ้วงล่วงเกินสตรีของซู่จิ้งอ๋องผู้เป็นนายเช่นนั้นจะดีจะร้ายสาวน้อยผู้นี้นางก็มีชาติตระกูล เป็นถึงพระชายาที่ฮ่องเต้พระราชทานให้กับบุตรชายคนเล็ก เฝิงกุ้ยเฟยชิงชังรังเกียจได้ แต่พวกตนเป็นเพียงข้ารับใช้ไม่สมควรอย่างยิ่งจะไปตีเสมอ หรือคิดล่วงเกินเด็กสาวผู้นี้ได้