1 บทนำ

    -- มินขอโทษนะกฤษที่มินทำตัวเป็นภาระ แต่มินก็รักยัยหนูเกินกว่าที่จะพาลูกไปด้วย มินฝากลูกด้วยนะกฤษ ถือว่าเป็นคำขอสุดท้ายของมิน -- มินตรา

    -- มิน!!! มิน ผมขอโทษ ตื่นมาคุยกับผมก่อน ผมขอโทษ –

    -- เฮือก! --

    ร่างสูงสะดุ้งตื่นพร้อมกับเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นเต็มตัว เขาฝันร้ายแบบนี้มาได้สามเดือนแล้วนับตั้งแต่เธอจากไป ความรู้สึกผิดยังคงติดตรึงฝังอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ใช่แค่เขาที่สูญเสียภรรยา แต่ลูกก็ต้องมากำพร้าแม่ด้วย

    "แงงงงง"

    ไม่ใช่แค่ฝันร้ายแต่ยังมีเสียงร้องไห้ของเด็กตัวน้อยที่ปลุกให้เขาตื่น กฤษณะมองดูนาฬิกาที่อยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง นี่เพิ่งจะเข้าเที่ยงคืนเท่านั้นแต่ถุงแป้งกลับตื่นมาร้องไห้งอแงไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ลูกสาวเขามักจะร้องไห้กลางดึกเสมอไม่เวลาใดก็เวลาหนึ่ง

    ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นนั่งก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุดเรียกพละกำลังของตัวเอง ช่วงนี้นอกจากเขาจะยังคงทำงานหนักแล้วยังต้องมาเลี้ยงลูกอีก วัน ๆ แทบไม่ได้นอน จริงอยู่แม้เขาจะจ้างพี่เลี้ยงเด็กมาคอยดูแลยัยหนูแต่มันก็ยังช่วยแบ่งเบาภาระของเขาได้ไม่มากอยู่ดี เพราะพี่เลี้ยงจะอยู่มากสุดก็แค่ส่งยัยหนูเข้านอนเท่านั้นแล้วก็จบหน้าที่ แต่แต่ที่จริงเขาต้องการมากกว่านั้น เขาต้องการเวลาส่วนตัวเพราะทั้งเรื่องงานและเรื่องที่บ้านทำให้เขาเริ่มจะไม่ไหวแล้ว

    ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจทำให้กฤษณะทำตัวเฉื่อยชา ขายาว ๆ ค่อย ๆ ก้าวเท้าออกจากห้องนอนใหญ่เพื่อนไปดูลูกสาวตัวน้อยที่นอนร้องกระจองอแงอยู่ในเปลห้องเด็ก เขาเป็นพ่อคนก็จริงแต่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการดูแลเด็กอ่อนเลย ที่ผ่านมาภรรยาของเขาเป็นคนดูแลทั้งหมดและตอนนี้กฤษณะเองก็รู้ซึ้งแล้วว่ามินตราต้องอดทนมากแค่ไหนกับการเป็นศรีภรรยาที่ดีให้กับเขา

    พอนึกถึงเรื่องเก่า ๆ น้ำตาชายหนุ่มก็ร่วงเผาะ เขาอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมากอดไว้และร้องไห้แข่งกัน

    "พ่อขอโทษนะลูก พ่อผิดเอง"

    เขาพรมจูบแก้มลูกน้อยที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตา เห็นทีถ้ายังอยู่กันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่นานเขาคงได้พาลูกตามมินตราไปอยู่ด้วยแน่