6 ชั่งใจ

[เช้าวันถัดมา]

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดงานของกฤษณะ แม้จะเป็นวันหยุดแต่เขาก็ตื่นเช้าเป็นปกติ ยิ่งเมื่อคืนเกิดมีปากเสียงกับพี่เลี้ยงเด็กด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เขานอนหลับไม่ลง หลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะพะวงกับหลาย ๆ เรื่อง

เมื่อออกจากห้องมาก็พบว่ามีคนตื่นอยู่ก่อนแล้วและมารุตก็กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้กับลูกเขาอยู่พอดี กฤษณะไม่พูดอะไร เขาเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่ ชายตามองคนหนุ่มกว่าเล็กน้อยแล้วก็เดินผ่านไป สุดท้ายก็เป็นมารุตเองที่ทนไม่ไหวต้องพูดขึ้นก่อน

"ถ้าคุณหาพี่เลี้ยงคนใหม่ไม่ทัน ผมจะช่วยดูถุงแป้งให้ก่อนก็ได้"

มารุตเองก็นอนไม่หลับมาทั้งคืน คิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรต่อจากนี้ ตามจริงเขาเองก็อยู่ในช่วงหางานมาตลอด ดังนั้นถ้าจะตกงานตอนนี้ก็ไม่ได้น่าตกใจเท่าไหร่ ก็แค่กลับไปเริ่มต้นหางานใหม่ก็เท่านั้น

"ฉันไม่ได้คิดจะหาพี่เลี้ยงคนใหม่"

สิ่งที่กฤษณะพูดทำให้คนฟังถึงกับต้องหยุดมือ นี่เขาคิดจะไล่คนออกแล้วยังจะไม่หาคนใหม่อีกเหรอ

"นี่คุณไม่ห่วงลูกสาวคุณเลยใช่ไหม คุณไม่มีเวลาแล้วยังจะไม่หาพี่เลี้ยงมาดูแลถุงแป้งอีก คุณคิดอะไรอยู่คุณกฤษ"

"ก็นายยังไม่ได้ลาออกนี่"

มารุตชะงักปาก ปกติแล้วถ้าโดนว่าแบบนั้น นายจ้างของเขาคงไม่นิ่งเฉยแน่ แต่นี่กลับไม่เถียงสักคำแถมยังพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

"..."

"ฉันมาคิดดูแล้ว เรื่องที่มันเป็นปัญหาเมื่อคืนเราอาจจะเจอกันคนละครึ่งทางได้"

"คุณหมายความว่าไง"

"ถ้านายอยากจะรู้เรื่องของฉันมากขนาดนั้นฉันก็คงต้องทำใจ แต่คำถามไหนที่มันเกินขอบเขตหรือก้าวก่ายฉันขอไม่ตอบ แบบนี้นายจะโอเคไหม"

"ผมก็มีเงื่อนไขที่อยากจะบอกคุณเหมือนกัน ถ้าคุณโอเค ผมก็โอเค"

มารุตเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ถุงแป้งเสร็จ ก็ตบก้นเด็กเบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยว เจ้าตัวน้อยส่งเสียงอ้อแอ้พร้อมถีบขาไปมาก่อนจะพลิกตัวคลานเล่นในคอกกั้น

"ว่ามา"

"คุณจ้างผมให้มาเป็นพี่เลี้ยงเด็ก หน้าที่เลี้ยงลูกของคุณมันก็คืองานของผม ผมจะต้องใช้เวลาใช้ชีวิตอยู่กับเขา ตัวติดกันเหมือนเงา คุณน่าจะรู้ว่าไม่ว่ายังไงเด็กจะต้องได้รับอิทธิพลจากคนเลี้ยง ดังนั้นผมขอเถอะ ถ้าคุณเลือกผมแล้ว เรื่องเกี่ยวกับเด็กคุณควรจะให้ผมเป็นคนตัดสินใจหรือไม่ก็ฟังผมบ้าง"

"ดูนายจะขอมากเกินไป"

"คุณก็บอกเองว่าคุณดูแลลูกตัวเองไม่ได้ คุณถึงได้หาพี่เลี้ยงมาช่วย คิดว่าตัวเองเลี้ยงไม่ดีจนถึงขั้นจะยกลูกให้คนอื่น สรุปแล้วคุณหาพี่เลี้ยงที่สามารถดูแลลูกแทนคุณได้ หรือคุณหาพี่เลี้ยงที่เลี้ยงลูกตามใจคุณล่ะครับ ถ้าเป็นอย่างหลัง งั้นคุณจ้างใครก็ได้ ไม่ต้องหาคนที่เหมาะสมที่สุดหรอก"

"…"

"ผมขอโทษที่ผมพูดไม่ดีกับคุณ แต่ผมแค่อยากให้คุณเปิดใจรับฟังคนอื่นบ้าง"

กฤษณะใช้ความคิดอย่างหนัก มารุตพูดถูก ก็เพราะเขาคิดว่าตัวเองเลี้ยงลูกไม่ดี เลี้ยงลูกไม่ได้ ถึงต้องหาพี่เลี้ยงมาช่วยเลี้ยงลูก แน่นอนว่าคนเลี้ยงก็คือโมเดลตัวอย่างที่เด็กจะลอกเลียนแบบและคนที่เขาตัดสินใจเลือกเองก็คือมารุต

"แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าฉันเลือกคนถูก"

"คุณเป็นคนเลือกและคุณก็เลือกได้ว่าคุณอยากได้แบบไหน ถ้าคุณเห็นว่าผมไม่เหมาะ คุณก็แค่ตัดผมออกจากช้อยส์แล้วหาตัวเลือกใหม่"

ขณะที่พูด เจ้าตัวเล็กก็ตะเกียกตะกายเกาะแขนพี่เลี้ยง พยายามทรงตัวเพื่อจะลุกขึ้นยืน แต่ขาเล็ก ๆ นั่นสั่นจนเกือบล้มหงายหลังถ้ามารุตไม่อุ้มไว้ซะก่อน แม้จะล้มลุกคลุกคลานด้วยความยากลำบาก แต่ดูเหมือนเด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างถุงแป้งกำลังชอบใจ เขย่งตัวโดดเหยง ๆ จากการที่มารุตช่วยพยุงตัวให้พร้อมกับหัวเราะเสียงใส

"ก็ได้ ฉันจะให้โอกาสนาย"

แม้จะลังเลในตอนแรก แต่พอเห็นปฏิกิริยาของลูกสาวตัวน้อยก็ทำให้กฤษณะตัดสินใจได้ ที่จริงแล้วเขาไม่ใช่คนเลือก แต่ลูกสาวเขาต่างหากที่เลือก

"พ่อจ๋าตกลงแล้ว งั้นพี่หมอกไปทำอะไรให้หนูหม่ำ ๆ ดีกว่าเนอะ"

"เลิกเรียกฉันแบบนั้นซะที"

"อะไรของคุณ คำนี้น่ารักออก ถุงแป้งชอบให้เรียกด้วย ใช่ไหมคะ"

ปากก็ว่าพลางจับเจ้าตัวเล็กที่กำลังคลานดุ๊กดิ๊กให้ยืนขึ้นแล้วทำท่าเหมือนกำลังตั้งไข่เล่น ถุงแป้งโงนเงนไปมาพร้อมหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจ เป็นภาพที่กฤษณะไม่ได้เห็นมานานแล้วนับตั้งแต่ภรรยาเขาจากไป ภาพของมารุตที่สามารถทำให้เด็กตัวน้อยส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขทำให้เขานึกถึงมินตราไปชั่วขณะ

"หยุดทำแบบนั้นเลยนะ"

กฤษณะเอ่ยปราม เมื่ออีกฝ่ายเผลอไผลไปกับความน่ารักน่าชังของลูกเขา มารุตหอมแก้มถุงแป้งอย่างลืมตัว ทำให้คนเป็นพ่อพูดด้วยน้ำเสียงขึงขังและถลึงตาใส่ในทันที

"ไม่ทำก็ได้ ไว้เราอยู่กันสองคนค่อยว่ากันเนอะ"

มารุตพูดเสียงเบา แต่ก็ยังคงดังพอที่จะทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้ยิน แต่จะไม่ได้ยินได้ยังไง ในเมื่อเขาจงใจพูดให้ฟังนี่นา

"ปกติคุณอยู่บ้าน คุณจัดการเรื่องอาหารยังไงครับ ผมฝากถุงแป้งไว้กับคุณสักแป๊บได้ไหม ผมว่าจะไปตลาดหน่อย ลืมไปว่ายังไม่ได้ซื้อของกินผู้ใหญ่มาตุนเลย"

ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบ เสียงออดก็ดังขึ้น กฤษณะเดินไปเปิดประตูให้กับผู้มาเยือน

"สวัสดีค่ะคุณกฤษ น้าขอเข้าไปทำความสะอาดนะคะ

"แม่"

"ว่าไงลูก เป็นยังไงบ้าง"

แม่บ้านรุ่งรัตน์เอ่ยประโยคทักทายอันคุ้นเคยกับเจ้าของบ้านก่อนจะเดินสีหน้ายิ้มแย้มเข้ามาข้างใน วันนี้เป็นคิวทำความสะอาดของเธอซึ่งเป็นวันที่เธอเองก็รอคอย เพราะจะได้ถือโอกาสมาเจอหน้าลูกชายด้วย แต่ไม่รู้ว่าระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างเพราะพอเดินเข้ามาก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศมันแปลก ๆ ชอบกล

"หมอกลืมไปเลยว่าวันนี้แม่จะมาทำความสะอาด แต่ทำไมวันนี้ถึงมาเช้าจังล่ะครับ นี่ยังไม่ 8 โมงเลยนะ"

"ก็แม่จะมาดู ว่าลูกแม่ทำงานเป็นยังไงบ้าง คุณกฤษคะ ลูกดิฉันทำงานเป็นยังไงบ้าง ป่วนคุณหรือเปล่า ถ้าเขาทำอะไรเกินเลยดิฉันต้องขอโทษแทนด้วยนะคะ"

"ป่วนอะไรกันแม่ พูดอย่างกับหมอกเป็นเด็กไปได้ หมอกทำงานเป็นพี่เลี้ยงคนแล้วนะ"

ขณะที่มารุตพูด กฤษณะก็หัวเราะหึหึในลำคอ ทำเอามารุตถึงกับต้องหันมาค้อนขวับให้จนแม่เขาแอบตีแขนเจ้าตัวเบา ๆ

"เดี๋ยวเถอะลูก อยู่บ้านคุณเขาก็ทำตัวดี ๆ ผู้ใหญ่เขาจะได้เอ็นดู"

"เคยเอ็นดูที่ไหนล่ะครับ แต่ช่างเถอะ นี่แม่ดูสิ ผื่นแดงที่ขาถุงแป้งดีขึ้นแล้วนะ"

ไม่ว่าเปล่ามารุตแง้มเปิดผ้าอ้อมของถุงแป้งที่มัดผูกไว้หลวม ๆ ให้แม่ตัวเองดูด้วยความภาคภูมิใจราวกับได้ทำภารกิจอันยิ่งใหญ่สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

"ไหนใครบอกไม่เด็ก ทำแค่นี้ยังจะมาอวดแม่อีก อ่ะนี่จ้ะแม่ซื้อกับข้าวแล้วก็อาหารสดมาเผื่อไว้ให้ แม่ฝากจัดการให้คุณกฤษด้วยนะลูก เดี๋ยวแม่จะรีบไปทำความสะอาดก่อน จะได้มีเวลาคุยกัน

"คร้าบ หมอกว่าจะไปตลาดอยู่พอดี แต่แม่ก็จัดการให้ก่อน สบายหมอกเลย"

มารุตพูดพลางส่งเจ้าตัวเล็กที่ยังอยู่ในอ้อมกอดลงไปนั่งเล่นตรงพื้นที่คอกกั้นเด็ก ก่อนจะเขาจะไปตระเตรียมมื้อเช้าให้ทั้งคุณพ่อและลูก ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองตกอยู่ในสายตาของผู้เป็นเจ้าของบ้านทุกการแสดงออกทุกการกระทำ

-- มีมุมอ้อน ๆ แบบนี้กับเขาด้วยงั้นเหรอมารุต นึกว่าจะเถียงเก่งอย่างเดียวซะอีก –

------

เนื่องจากวันนี้เป็นวันพักผ่อนและกฤษณะเองก็ยังไม่ได้กำหนดวันหยุดสำหรับงานของมารุตให้แน่ชัด เขาจึงปล่อยให้มารุตได้มีเวลาคุยกับแม่ตัวเองตามสมควร ดูแล้วแม่ลูกคู่นี้มีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีต่อกันทีเดียว เห็นได้จากคำพูดและแววตาของคนทั้งคู่ ทำให้เขาอดนึกถึงภรรยาที่ล่วงลับของตัวเองไม่ได้ เขาคงจะไม่มีวันได้เห็นภาพเธอตอนแก่นั่งคุยกับลูกสาวด้วยความรักและเอ็นดูแบบนี้แล้ว

"ถ้าอย่างนั้นมีอะไรก็โทรหาแม่นะลูก ดูแลน้องดี ๆ อย่าไปก่อเรื่องปวดหัวให้คุณกฤษเขาล่ะ เข้าใจไหมจ๊ะ"

"โถ่ แม่ก็ หมอกไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ ถ้าคุณเขาไม่ทำหมอกก่อน"

"หมอก"

"ครับ ๆ หมอกจะตั้งใจทำงาน จะไม่ทำให้ใครเดือดร้อน แม่หายห่วงได้ กลับบ้านดี ๆ นะครับ หมอกไม่ได้ไปส่งแม่นะ"

มารุตกอดแม่แน่นเพื่อเติมพลังล๊อตสุดท้ายให้กับตัวเองก่อนที่แม่ของเขาจะเดินออกพ้นประตูไป หลังจากที่แม่ของมารุตกลับไปแล้ว ในบ้านก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง วันหยุดแบบนี้กฤษณะมักจะเลือกอยู่บ้านมากกว่าออกไปไหน เพราะปกติที่ผ่านมามันคือวันหยุดของเขาและยังวันหยุดของพี่เลี้ยงด้วย ดังนั้นอยู่บ้านเลี้ยงลูกจึงเป็นหนทางที่สะดวกที่สุด แต่ตอนนี้เขามีมารุตแล้ว ดังนั้นก็เลยทำให้ผ่อนคลายตัวเองได้และเริ่มที่จะทำอะไรได้สะดวกมากขึ้น ไม่ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลังกลัวลูกจะเล็ดรอดสายตา

"คุณกฤษครับ แถวนี้มีสวนสาธารณะหรือที่เดินเล่นบ้างไหม"

"สวนสาธารณะใหญ่ ๆ ต้องขับรถไปอีกหน่อย แต่ถ้าจะเป็นสวนขนาดเล็ก ๆ ก็พอมี อยู่กลางหมู่บ้านนี่เอง นายถามทำไม"

"ก็ผมกะว่าจะพาถุงแป้งออกไปเดินเล่นหน่อย"

"ไม่ได้"

"ทำไมล่ะครับ อย่างน้อยพาถุงแป้งออกไปรับแดดรับลม ไปเจอสภาพแวดล้อมใหม่ ๆ บ้าง ดีกว่าอุดอู้อยู่แต่ในห้องนะ"

"พี่เลี้ยงคนก่อนหน้าพาลูกฉันออกไปข้างนอก กลับมาถึงบ้านก็ป่วย ตัวอะไรไม่รู้กัดลูกฉันจนเนื้อตัวเป็นจ้ำ ๆ ฉันไม่อยากให้พายัยหนูออกไป"

"เฮ้อ ดูสิถุงแป้ง พ่อจ๋าหนูใจร้ายอีกแล้ว ปากก็บอกจะให้โอกาส แต่พอถึงเวลาก็ไม่เคยทำอย่างที่พูดเลย"

กฤษณะถอนหายใจ เขาหันไปหามารุตซึ่งกำลังพูดจากระทบกระเทียบเขาอยู่ เด็กคนนี้ร้ายไม่เบา รู้จักใช้คำพูดจี้ใจดำทำให้เขาต้องยอมทุกที

"ถ้าคุณไม่ไว้ใจผมขนาดนั้น คุณจะไปด้วยก็ได้นะครับ เผื่อคุณอยากจะพาลูกออกไปเดินเล่น"

"ฉันเนี่ยนะ"

"ก็ใช่น่ะสิครับ ไหน ๆ คุณก็หยุดทั้งที จะไม่ใช้เวลากับลูกหน่อยเหรอ นี่ก็บ่ายคล้อยแล้วอากาศไม่ร้อนเท่าไหร่ด้วย"

กฤษณะนิ่งไป นั่นสินะ นับตั้งแต่มีลูก เขานึกไม่ออกเลยว่าเคยพาครอบครัวไปเที่ยวเล่นอีกตอนไหน

"ฉันกลัวเขาจะงอแง รบกวนคนอื่นเปล่า ๆ "

"เด็กร้องไห้ก็เป็นเรื่องปกตินี่ครับ แต่ผมไม่เห็นว่าถุงแป้งจะงอแงเลย เป็นเด็กดีจะตาย ใช่ไหมครับสาวน้อย"

"แอ๊"

ลูกสาวตัวน้อยที่กำลังนั่งพิงกับคอกกั้นหันมาทางมารุต ส่งเสียงอ้อแอ้ให้เหมือนรู้ว่าเขากำลังคุยด้วย สองมือเล็กนั่นกำลังหยิบจับเอาตุ๊กตาหมาน้อยสีขาวเข้าปาก แต่ตัวมันมีขนาดใหญ่กว่าจึงทำได้แค่เพียงเอาปากจูจุ๊บและแก้มถูไถเท่านั้น

เมื่อเห็นคนเป็นพ่อนิ่งงันราวกับไม่มั่นใจ มารุตจึงอาสาจัดการเองทุกอย่าง เขาเตรียมชงนม น้ำ ผ้าอ้อม รถเข็นเด็กและอีกสารพัดที่พอจะอำนวยความสะดวกให้ได้ เตรียมพร้อมจนกฤษณะยอมแพ้ให้กับความตั้งใจของเขา

สุดท้ายกฤษณะจึงตัดสินใจเลือกพาไปลูกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใหญ่ที่ต้องขับรถไปอีกหน่อยเพียงเพราะอยากให้ลูกได้สัมผัสบรรยากาศที่ไกลออกไปจากบริเวณบ้าน และระหว่างทางที่ขับรถไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

"ถ้าลูกฉันป่วยขึ้นมาอีกล่ะก็ ฉันจะไม่ให้นายพายัยหนูออกไปไหนอีก"

"งั้นถ้าถุงแป้งไม่ป่วย ผมก็พาเขาออกไปเดินเล่นอีกได้ใช่ไหม"

"นายนี่มันต่อปากต่อคำเก่งเสียจริง"

"ผมไม่ได้ต่อปากต่อคำ ผมแค่ต่อรองในสิ่งที่ถุงแป้งควรจะได้รับต่างหาก"

กฤษณะส่ายหัวไม่รู้จะว่ายังไงดีแล้ว เขาเองก็ไม่อยากจะเอาใครต่อ ๆ ใครมาเทียบกัน แต่ถ้าให้ว่ากันตามตรงเขาก็ไม่เคยเห็นใครที่เหมือนมารุตมาก่อน แม้อายุจะอ่อนกว่าเขาหลายปี คำพูดคำจาก็เหมือนเด็กที่ยังไม่โต แต่ความรอบรู้และความรับผิดชอบนั้นเต็มเปี่ยมจนเขาเองยังต้องยอมรับ แต่คงจะไม่บอกหรือชมออกไปตรง ๆ หรอกไม่อย่างนั้นคงจะได้ใจเถียงเขาอีก