7 เดินเล่น

"ขอโทษนะคะ พอจะทราบไหมคะว่าหมู่บ้านนี้อยู่ตรงไหน"

ผู้หญิงคนหนึ่งสะพายเป้แบคแพคเดินสวนมา เห็นพวกเขากำลังเดินรับลมเล่นอยู่พอดีก็เลยเข้ามาถามทาง กฤษณะมองดูตามแผนที่ที่เธอชี้ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่ารู้คำตอบ เขาอธิบายให้เธอฟังคร่าว ๆ ถึงวิธีการเดินทางไปยังหมู่บ้านที่เธอตามหา

"ขอบคุณนะคะ"

ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นมาพลางชำเลืองสายตามองมาที่มารุตที่กำลังส่งขวดนมให้ถุงแป้ง มารุตส่งยิ้มให้กับคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักและเธอเองก็ยิ้มตอบ แต่เขากลับรู้สึกว่าเธอมองพวกเขาด้วยสายตาแปลก ๆ

"วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน ระวังลูกจะเป็นลมแดดนะคะ"

แม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่มารุตก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจจากน้ำเสียงของคนพูด แต่มันผิดแปลกตรงที่เธอไม่ได้หันไปพูดกับคนเป็นพ่อ แต่หันมาพูดกับเขาแทน

"ขอบคุณนะครับ แต่นี่ไม่ใช่…."

"ฉันต้องไปแล้ว ขอให้พวกคุณมีความสุข รักกันนาน ๆ นะคะ"

ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยค ผู้หญิงคนนั้นขอตัวก็โบกมือลา มารุตโบกมือลาตอบ พอหันกลับมาอีกทีก็พบกว่ากฤษณะมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นี่เขาเป็นอะไรไปอีกแล้ว

"คุณมองผมแบบนั้นทำไม"

"นายทำให้เขาเข้าใจเราผิด"

"คุณโทษผมเนี่ยนะ ผมยืนอยู่เฉย ๆ ของผมด้วยซ้ำ คุณต่างหากที่ไปพูดอะไรให้เธอเข้าใจผิด"

"ฉันแค่อธิบายทางให้เท่านั้น ไม่ได้ทำท่าทางแบบนั้นเหมือนกับนาย"

"คุณจะบอกว่าท่าทางที่ผมป้อนนมให้ถุงแป้งมันทำให้เขาคิดว่าผมเป็นแม่เขางั้นเหรอ"

"ถ้าไม่ใช่แล้วอะไรที่จะทำให้คนอื่นคิดแบบนั้น"

"คุณดูสภาพผมด้วยนะ ผมดูอ้อนแอ้นอรชรเหมือนผู้หญิงหรือไง แล้วคุณกับผมมันเหมือนคนรักกันตรงไหนไม่ทราบ"

กฤษณะมองคนพูดด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย จริงอยู่ที่ว่ามารุตไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนผู้หญิง แต่ก็หน้าเด็กและผิวพรรณดีไม่ต่างอะไรจากคนรักสวยรักงามแถมยังตัวเล็กกว่าเขา มันก็ไม่แปลกที่ใครจะคิดอะไรแบบนั้น แต่กฤษณะเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพวกเขาดูเหมือนคนรักกันตรงไหนทั้งที่ความเป็นจริงไม่ถูกกันด้วยซ้ำ

"ไม่เหมือนอยู่แล้ว ฉันไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้ชาย แล้วฉันก็คงไม่มีวันชอบเด็กก้าวร้าวอย่างนายแน่นอน"

แม้กฤษณะจะไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าการบอกปฏิเสธ แต่ประโยคที่เขาพูดออกมากลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างก่อขึ้นภายในจิตใจของมารุต สรุปแล้วไม่ว่าเขาจะทำอะไร กฤษณะคงมองว่าเขาเป็นเด็กนิสัยไม่ดีอยู่ดี ยิ่งหากมีใครสักคนมาบอกว่าไม่ชอบเขา ไม่มีวันชอบ มันจะต่างอะไรไปจากการเกลียดกัน

"แล้วที่คุณจ้างผมนี่ไม่ได้ชอบในสิ่งที่ผมทำสักนิดเลยเหรอ"

"ฉันจ้างนายเพราะที่นายทำให้ลูกฉันเป็นเรื่องดี เหตุผลฉันมีแค่นี้"

ตามจริงมันก็เป็นเหตุผลธรรมดา ๆ ที่ดูจะไม่ได้ผิดแปลกอะไร นายจ้างก็ต้องดูที่ความสามารถของลูกจ้างเป็นหลัก ไม่ได้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ส่วนตัว แต่ยิ่งฟัง มารุตยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญก็แค่เรื่องดูแลลูกให้กฤษณะเท่านั้น นายจ้างเขาก็เป็นแบบนี้แต่ไหนแต่ไร ปากร้ายใจร้อนเป็นเรื่องปกติ แต่ทำไมมันถึงทำให้เขารู้สึกแย่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

มารุตไม่ตอบอะไรกลับ เขามัวแต่คิดจับต้นชนปลายเรื่องราวต่าง ๆ อยู่ในใจ จากคนที่พูดเก่ง ต่อปากต่อคำเก่ง กลายเป็นเงียบขรึมลงในพริบตา

"เป็นอะไร"

"เปล่าครับ"

มารุตตอบกลับเพียงเท่านั้นแล้วก็เข็นรถเข็นเด็กเดินหน้าต่อ ในเมื่อเห็นเขาเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็ก เขาก็ควรจะทำแค่หน้าที่ตรงนี้ ไม่ควรไปคุยอะไรให้มากความอีก

ช่างเป็นการออกไปเดินเล่นที่เงียบสงบดีจริง ๆ ไม่ต่างอะไรจากนั่งรับลมที่หลังบ้านตัวเอง มารุตไม่พูดอะไรอีกเลยนับจากนั้น เขาอุ้มเจ้าตัวเล็กออกมาบ้างเป็นครั้งคราว พาไปเดินดูนก ชี้นั่นชี้นี่ให้ดูตามประสา กฤษณะเองแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องลงทุนพามาเดินเล่นเพราะยังไงเด็กก็ไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ยังพอสัมผัสได้ว่าถุงแป้งร่าเริงขึ้นมา เมื่อได้ออกมาเห็นโลกใบใหม่

"เรากลับกันดีกว่าครับ"

"พอแล้วเหรอ ยังเดินไม่ถึงไหนเลย"

"ถุงแป้งพอใจแล้ว ได้เวลานอนของเขาพอดี"

มารุตตอบกลับโดยไม่สบตาคนตัวสูงที่นั่งเอนตัวอยู่บนม้านั่งตัวหนึ่งริมสระเล็ก ๆ แม้กฤษณะจะไม่ชอบความวุ่นวาย แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวมันเงียบเกินไป เงียบจนเหมือนมีเขาพาลูกออกมาเดินเล่นกันแค่สองคน

"ถ้ามาแค่นี้ ไม่เห็นต้องมาถึงนี่เลย เดินหลังบ้านก็ได้"

กฤษณะลองพูดในสิ่งที่คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะโต้ตอบเขากลับแน่นอน แต่ก็ไม่ มารุตเมินหน้าหนี ค่อย ๆ วางเด็กลงบนรถเข็น จัดท่าให้เจ้าตัวเล็กนอนสบายที่สุด แล้วก็ทำท่าจะเข็นรถเข็นเด็กกลับก่อนที่จะถูกมือใหญ่ยื้อรถเข็นเด็กเอาไว้ก่อน

"ทำไมอยู่ดี ๆ ก็ไม่พูด นายไม่สบายหรือเปล่า"

"…"

มารุตพ่นลมออกจมูก แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ แต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร เขาเงียบแล้วมันผิดตรงไหนอีก

กฤษณะไม่ยอม พออีกฝ่ายทำเมินเขาก็เปลี่ยนจากจับรถเข็นเป็นข้อมือบาง ๆ นั่นแทน จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นถ้ายังไม่ยอมปริปาก

"คุณกฤษ! "

"ก็นายไม่ยอมพูด"

"คุณจะเอายังไง ผมพูดก็ว่าผมก้าวร้าว ผมไม่พูดก็หาว่าผมเงียบ! "

"นี่นายน้อยใจที่ฉันว่านายหรอกเหรอ"

"..."

มารุตเงียบลงอีก เขาก็ไม่อยากจะทำตัวงอแงเป็นเด็กหรอกนะ แต่คนเราจะไม่มีสิทธิ์รู้สึกอะไรเลยหรือยังไง

"ที่ฉันว่านายเป็นเด็กก้าวร้าว ฉันถอนคำพูดให้ก็ได้"

กฤษณะไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานก็ใช้คำพูดรุนแรงยิ่งกว่านี้ด้วยซ้ำ ก็ไม่เห็นมารุตจะเซนซิทีฟขนาดนี้ เขาต้องมีอะไรในใจแน่ ๆ

"ถ้าคุณไม่ชอบผม คุณก็ไม่จำเป็นต้องมาทำพูดดีกับผมหรอก ผมแยกแยะได้ เรื่องไหนที่ควรทำไม่ควรทำ ต่อให้ผมไม่ดีกับคุณแต่ผมดีกับลูกสาวคุณแน่"

"อ้อ….มีเรื่องนี้ด้วย นายโกรธที่ฉันบอกว่าไม่ชอบนาย"

"ไม่ได้โกรธ"

"น้อยใจ"

"ไม่ได้น้อยใจ! "

"งอน"

"ไม่ได้งอน! ผมไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ แล้วก็เลิกเอามือมาจับผมได้แล้ว ไม่ชอบก็อย่ามาโดนตัวผมสิ"

"เข้าใจแล้ว แน่ใจนะว่านายแยกแยะได้จะไม่อารมณ์ไปลงที่ลูกฉัน"

"ไม่ลงแน่ ๆ ถ้าผมอยากด่าคุณ ผมจะด่าคุณในใจ ถ้าผมไม่พอใจผมจะไปหาที่ระบายที่ไม่เดือดร้อนคุณหรอก เข้าใจไหมครับคุณกฤษณะ"

"เข้าใจครับ เด็กชายมารุต"

"คุณกฤษ! "

"ฉึนเพิ่งรู้ว่านายก็โตแค่อายุเท่านั้น แต่ตัวกับความคิดก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยันค่ำ"

"คุณชวนผมทะเลาะเองนะ ผมไม่คุยกับคุณแล้ว"

"ไม่คุยก็ไม่คุย ใครจะอยากคุยกับเด็กไม่รู้จักโต"

"ถ้าอย่างนั้นคุณไม่หาพี่เลี้ยงคนใหม่ไปเลยล่ะ"

"ไหนบอกแยกแยะได้ไง เอะอะจะให้ฉันหาคนใหม่ซะแล้ว แล้วก็พูดเบา ๆ หน่อยเดี๋ยวลูกฉันตื่น"

เมื่อมีคนทักท้วงว่าเสียงดัง มารุตก็หุบปากตัวเองในทันทีแล้วก้มลงไปเช็คดูเจ้าตัวเล็กว่ายังหลับดีอยู่หรือเปล่า สุดท้ายพอรู้ตัวว่าโดนแกล้ง เขาก็เลิกตอบโต้แล้วเข็นรถเข็นเด็กเดินนำหน้าออกไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะเอาคืนเหลือเกิน ติดที่ว่ากฤษณะเป็นเจ้านายเขานี่แหละ

"หึหึ"

กฤษณะเดินตามไป แม้จะรู้สึกไม่พอใจที่มีคนเข้าใจผิดคิดว่าเขากับมารุตเป็นคู่รักกันในตอนแรก แต่การได้คุยกับมารุตอย่างไม่ต้องสงวนท่าที กลับทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างแปลกประหลาด ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหน้ามุ่ยทำอะไรเขาไม่ได้ ก็ยิ่งชอบใจ ยิ่งทำให้อยากรู้ตัวตนของเจ้าตัวมากขึ้นไปอีก ดูแล้วในอนาคตเขาคงจะเจอเซอร์ไพรส์จากเด็กคนนี้อีกเยอะเลยล่ะ