4 ทดลองงาน (2)

-- ติ๊งต่อง –

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง มารุตก็กับมาพร้อมกับข้าวของที่หอบมาอย่างพะรุงพะรัง ขณะที่เขากำลังจะเคาะประตูขอเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านใน ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านกำลังมีแขก

"ถ้าพี่เลี้ยงลูกไม่ได้ ก็ยกเด็กให้เราเถอะ"

"พี่ไม่ให้ นั่นลูกพี่"

"ลูกพี่งั้นเหรอ แล้วพี่ดูแลเด็กยังไง ถึงได้มีแต่ผดผื่นแดงเป็นปื้นขนาดนี้ ข้าวปลาก็ไม่มีให้ลูกกินดูสิเด็กร้องใหญ่แล้ว"

"…"

"เราสูญเสียพี่มินไป พี่อย่าต้องให้เราเสียหลานไปอีกคนเลย พี่มินคงจะดีใจมากกว่าที่เด็กได้มาอยู่กับเรา"

"พี่ไม่ให้"

"แต่พี่เลี้ยงลูกไม่เป็น พี่จะทำร้ายเด็กไปถึงเมื่อไหร่ อย่าให้เราถึงขั้นต้องฟ้องเอาเด็กจากพี่เลยนะ ขอล่ะ"

ประโยคทั้งหมดทั้งมวลที่ได้ยินทำให้มารุตต้องถอยห่างออกจากหน้าประตูมาตั้งหลัก เขาไม่ได้ตั้งใจแอบฟังแต่เสียงมันดังทะลุออกมาถึงข้างนอก เท่านั้นยังไม่พอเขายังได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ยิ่งทำให้อยากจะรีบเข้าไปข้างในเร็ว ๆ ขณะที่กำลังจะเงื้อมือเปิดประตู ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินทำหน้าโมโหออกมา เธอดูจะชะงักไปเล็กน้อยตอนที่เห็นมารุตยืนรอหน้าประตูบ้านก่อนจะเดินผ่านเขาไป

พอประตูเปิดทำให้มารุตได้ยินเสียงร้องไห้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม เขากึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปหาเจ้าตัวน้อยที่ตอนนี้นั่งแผดเสียงอยู่คนเดียวตรงที่เดิมแต่ไร้วี่แววของคนเป็นพ่อ

"ชู่ววว ไม่ร้องนะครับ"

มารุตอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมากอดปลอบ พอถุงแป้งได้ยินเสียงของมารุตก็เหมือนจะจำได้ เธอซุกตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความกลัว แม้เด็กจะไม่ได้หยุดร้องทันที แต่ความอ่อนโอนของมารุตก็ทำให้เธอค่อย ๆ ผ่อนคลายและเงียบลง บรรยากาศภายในบ้านจึงกลับมาสงบอีกครั้ง

"นับแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปนายไม่ต้องมาที่นี่แล้ว ส่วนวันนี้ฉันจะจ่ายชดเชยให้เป็นกรณีพิเศษ"

เมื่อมารุตเงยหน้าขึ้นจากเจ้าตัวน้อย เขาก็เห็นพ่อของเด็กยืนทำหน้าน่ากลัวอยู่ด้านหลัง จึงลุกขึ้นยืนโดยอุ้มถุงแป้งลุกขึ้นมาด้วย

"ฉันคงไม่เหมาะกับการเป็นพ่อคน ยัยหนูควรจะได้อยู่กับคนที่ดูแลเขาดีกว่าฉัน"

"เดี๋ยวสิครับ คุณกฤษ คุณใจเย็น ๆ ก่อน"

"นายก็ได้ยินไม่ใช่หรือไงเรื่องเมื้อกี้"

"เอ่อ…ก็…"

"ฉันจะได้ไม่ต้องอธิบายให้มากความ"

"แต่คุณจะตัดสินใจง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้ นี่ลูกคุณทั้งคนนะ"

"ลูกฉันแล้วยังไง!! นายก็เห็นสภาพลูกของฉันนี่ นายก็เห็นว่าฉันมันเป็นพ่อที่แย่ ฉันดูแลลูกตัวเองไม่ได้"

กฤษณะโมโหจนเผลอตวาดออกมาเสียงดัง สีหน้าเขาเป็นทุกข์เหมือนคนกำลังร้องไห้แต่ร้องไม่ออก พอรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มขึ้นเสียงก็รีบเบือนหน้าหนีเพราะรู้ตัวดีว่าลูกเองก็กลัวเขา

"ได้สิครับ"

"นายไม่เคยเป็นพ่อคน นายจะรู้อะไร! "

"ผมไม่เคยเป็นพ่อคน แต่ผมก็รู้นะว่าคุณก็รักลูก ไม่งั้นคุณจะให้ยอมให้เครดิตการ์ดผมไปซื้อของดี ๆ ให้ลูกคุณทำไม คุณจะหาพี่เลี้ยงมาดูแลลูกคุณทำไม ทั้ง ๆ ที่ไม่ต้องทำก็ได้"

"นั่นคงเป็นเพราะฉันอยากจะชดเชยความรู้สึกผิดในใจก็ได้"

"ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณตั้งใจทำให้ลูก ผมก็ไม่เห็นว่ามันไม่ดีตรงไหน"

"..."

"คุณหันมามองดูลูกสาวตัวน้อยของคุณสิ นี่เป็นของขวัญจากภรรยาของคุณนะเธอน่ารักขนาดนี้ ต่อให้ใครหน้าไหนจะมาบอกว่าคุณเลี้ยงลูกไม่ดีหรือจะมาขอลูกไปจากคุณ แต่คุณคือพ่อ คุณจะยอมแพ้เรื่องนี้ไม่ได้นะครับ"

กฤษณะมีท่าทีอ่อนลงเมื่อได้ยินคำว่า "ของขวัญจากภรรยา" เขามีเรื่องที่อัดอั้นภายในใจและอยากจะระบายออกมาเป็นร้อยเป็นพันคำแต่ก็พูดไม่ออก

"ยัยหนูเป็นของขวัญที่ฉันไม่เคยอยากได้ จนฉันเสียมินตราไปถึงได้รู้ว่าลูกคือสิ่งที่มีค่าที่ฉันหลงเหลืออยู่ แต่ฉันก็ยังดูแลเธอไม่ดี"

จากคนบุคลิกขึงขังเด็ดขาดแปรเปลี่ยนราวกับเป็นคนละคนเมื่อได้พูดถึงเรื่องที่ติดอยู่ในใจ ตอนแรกมารุตรู้สึกสงสารเด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวจากการกระทำของผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้เขารู้สึกเห็นใจกฤษณะไม่แพ้กัน

"พิสูจน์ให้พวกเขาเห็นสิครับ ว่าคุณก็เป็นพ่อที่ดีได้ ผมเชื่อว่าคุณทำได้ ผมจะช่วยคุณเอง"

กฤษณะถอนหายใจ เมื่อรู้ตัวว่าตนได้เผยด้านอ่อนแอให้คนอื่นเห็นอีกแล้ว แม่ลูกสองคนนี้เก่งจริง ๆ ที่สามารถใช้คำพูดเตือนสติเขาได้ในขณะที่เขากำลังเคว้งคว้างและไขว้เขว

เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ กฤษณะก็ยกสองมือขึ้นขอรับเจ้าตัวเล็กมากอดแนบอกเพิ่มเติมกำลังใจให้กับตัวเอง

"งั้นผมทำงานต่อได้แล้วใช่ไหม ของกองอยู่ข้างนอก ขอไปยกมาก่อนนะครับ"

ว่าเสร็จมารุตก็รีบวิ่งออกไปด้านนอก ก่อนจะหอบของที่ซื้อเข้ามาในบ้าน ทั้งของสด ผัก ผลไม้และอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด

"คุณยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหมครับ"

"อืม"

"นี่ผมซื้อมาฝาก ข้าวมันไก่เจ้านี้อร่อยมาก ผมสั่งพิเศษมาสองกล่องเลยเผื่อคุณด้วยเพราะธรรมดาผมไม่อิ่มแน่ ๆ ถ้าติดใจวันหลังจะฝากให้ผมซื้อมาให้ก็ได้นะ"

แม้ว่าจะเพิ่งผ่านสถานการณ์ตึงเครียดมาหยก ๆ แต่มารุตก็สามารถเรียกคืนบรรยากาศให้สดใสได้ด้วยการคุยจ้อไม่หยุด แต่เจ้าของบ้านกลับไม่ได้มีท่าทีรำคาญแต่อย่างใด

"ฉันไม่ได้บอกให้ซื้อมาให้ นายเอาเงินไปใช้เกินหน้าที่รู้ตัวไหม"

"เกินหน้าที่อะไรกันครับ ผมรู้หรอกว่าคุณจะพูดแบบนี้ผมก็เลยใช้เงินตัวเองซื้อข้าวมาต่างหาก ส่วนนี่ของจำเป็นที่ซื้อมีใบเสร็จให้ด้วย คุณตรวจดูได้เลยเงินคุณทุกบาททุกสตางค์ผมใช้คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม"

มารุตพูดพลางจัดแจงข้าวของไว้สำหรับแช่ในตู้เย็น และอีกส่วนไว้สำหรับทำให้เจ้าตัวเล็กกิน

"หึหึ แปลกคน"

มารุตถึงกับต้องขมวดปมที่คิ้วเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับว่าเห็นอะไรน่าขำทั้ง ๆ ที่เขากำลังจริงจังอยู่ขนาดนี้

"ว่าผมอีกแล้ว คุณควรจะชมผมสิครับว่าผมทำหน้าที่ได้ดีมาก เอ้อเกือบลืมไปเลย นี่ครับบัตรของคุณ"

"เก็บไว้"

"หือ"

"บัตรนั่นเอาไว้สำหรับไว้ให้พี่เลี้ยงไว้ใช้จ่ายอยู่แล้ว ทีหลังจะซื้ออะไรก็ตามเข้าบ้านไม่ต้องเอาเงินตัวเองมาออก ฉันจำกัดวงเงินเอาไว้ที่ 15,000ถ้าไม่พอค่อยมาบอกฉัน"

"โห นั่นมันเยอะมากเลยนะคุณ เดือนหนึ่งเด็กจะกินเท่าไหร่เชียว ต่อให้ซื้อนั่นซื้อนี่ก็ยังเหลือเลย"

"งั้นเหรอ ก็บริหารเอาก็แล้วกัน ฉันยกหน้าที่นี้ให้นายจัดการแล้ว"

"คุณหมายความว่าไง ผมยังทดลองงานอยู่เลยนะ"

"นายผ่านทดลองงานแล้ว พรุ่งนี้ก็เตรียมข้าวของย้ายเข้ามาได้เลย"

"คุณพูดจริงเหรอครับ"

"หรือไม่อยากทำ"

"ทำสิคร้าบ ไม่ทำได้ไง เงินดีขนาดนี้ เอ้ย เจ้านายใจกว้างขนาดนี้"

"อย่ามาทำรุ่มร่ามกับลูกสาวฉันแล้วกัน"

"คร้าบคุณพ่อ เบบี๋ขนาดนั้นผมคงสนหรอก"

จากคำพูดของมารุตทำให้กฤษณะไม่ได้รู้สึกเหมือนได้พี่เลี้ยงเด็กคนใหม่ แต่เหมือนได้เด็กอีกคนมาเลี้ยงมากกว่า ดูท่าเขาอาจจะไม่ได้มีเวลาสงบสุขอย่างที่เคยคิดว่าเสียแล้ว