ตอนที่ 20: ความจริงที่ถูกเปิดเผย

 

สายลมยามเช้าของวันจันทร์พัดผ่านระเบียงอาคารเรียนคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยเริ่มกลับเข้าสู่ความเงียบสงบก่อนสอบปลายภาค นักศึกษาต่างก้มหน้าก้มตาอยู่กับตำราเรียนและเอกสารสรุปเนื้อหา ‘เมล’ เดินก้าวไปตามทางเดินเชื่อมอาคารด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสง่างาม วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวพับทบขึ้นถึงข้อศอก คู่กับกระโปรงพลีทความยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอยังคงสวม ‘แหวนทองคำขาวสลักโค้ดไบนารี’ ไว้อย่างโดดเด่น

แม้ความกดดันจากครอบครัวเรื่องการคลุมถุงชนกับวินธรและคำขู่ยึดทรัพย์สินของพ่อยังคงอยู่ในใจ แต่สัมผัสอบอุ่นและบทรักอันแสนนุ่มนวลจาก ‘ภาม’ ในคืนฝนตกที่ผ่านมา ก็เปรียบเสมือนเกราะป้องกันหัวใจที่ทำให้เธอเข้มแข็งและไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใดอีกต่อไป

ทว่า... พายุลูกใหม่กำลังก่อตัวขึ้นในจุดที่เธอคาดไม่ถึง

เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง ยามที่เมลกำลังนั่งทบทวนวิชาสถิติอยู่ตรงม้านั่งหินอ่อนใต้อาคารเรียน เสียงส้นสูงราคาแพงก็กระทบพื้นดัง กึก... กึก... เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ข้างตัวเธอ

เมลชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมอง และพบว่าเป็น ‘แพรว’ เพื่อนสนิทคนเดิม แต่สีหน้าของแพรวในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ซีดเผือด และสับสนอย่างถึงที่สุด

“เมล...” แพรวเอ่ยเรียกเสียงสั่นพร่า ยื่นมือที่กำลังสั่นน้อยๆ ไปจับแขนของเพื่อนไว้ “แก... แกรีบกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของนายภามตอนนี้เลย”

เมลขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความลางสังหรณ์ไม่ดี “เกิดอะไรขึ้นแพรว ภามเป็นอะไร”

“ไม่ใช่ภาม!” แพรวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “แต่เป็น พ่อของแก! คุณประวิทย์ส่งคนของบริษัทพร้อมกับการ์ดชุดดำนับสิบคน บุกไปหาภามถึงห้องพักตอนนี้เลย”

“อะไรนะ” เมลลุกขึ้นยืนพรวดพราดทันที ไอแพดและหนังสือสถิติตกหล่นลงบนโต๊ะหินอ่อนดัง ตุ้บ!

ดวงตากลมโตสุกใสเบิ่งกว้างด้วยความตกใจสุดขีด พ่อรู้เรื่องอพาร์ตเมนต์ของภามได้ยังไง แล้วพ่อไปทำอะไรที่นั่น

“พ่อแกน่าจะใช้นักสืบตามรอยรถของแกหรือเปล่า” แพรวออกความคิดเห็น

สมองของเมลว่างเปล่า ความกลัวและความตระหนกพุ่งขึ้นมากดทับอกจนแทบหายใจไม่ออก ภามกำลังอยู่ในอันตรายเพราะเธอ

เมลไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว เธอคว้ากระเป๋าถือ หมุนตัววิ่งออกจากใต้ตึกคณะบริหาร มุ่งตรงไปยังอพาร์ตเมนต์ของภามทันที ส้นสูงกระทบพื้นดัง กึก... กึก... อย่างไม่คิดชีวิต น้ำตาแห่งความกังวลเอ่อล้นอยู่ในดวงตา

ณ อพาร์ตเมนต์เก่าแก่สี่ชั้นในซอยเงียบสงบ...

บรรยากาศหน้าห้องหมายเลข 304 ตกอยู่ในความตึงเครียดและกดดันจนอึดอัด

ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำเข้มสี่คนยืนคุมเชิงอยู่ตรงทางเดินหน้าห้อง รังสีความเหี้ยมโหดและเป็นผู้มีอิทธิพลแผ่ออกมาจนนักศึกษาคนอื่นในชั้นสามไม่กล้าแม้แต่จะเปิดประตูออกมามอง ภายในห้องพักกว้าง ประตูไม้ถูกดันเปิดค้างไว้

ตรงกลางห้องพัก... ร่างสูงใหญ่ในวัยห้าสิบห้าปีของ ‘ประวิทย์’ นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ในชุดสูทสากลเรียบหรู ใบหน้าคมขรึมเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและสายตาที่มองกวาดไปรอบๆ ห้องพักธรรมดาๆ ด้วยความสมเพช

และตรงหน้าประวิทย์... ร่างสูงใหญ่ของ ‘ภาม’ ยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง

วันนี้ภามอยู่ในโหมด ‘เด็กเนิร์ด’ เขาสวมเสื้อฮู้ดดี้สีน้ำเงินเข้มตัวโคร่ง กางเกงยีนส์สีเข้ม และสวมแว่นตากรอบหนาสีดำสนิท ทรงผมหน้าม้ายาวปรกหน้าผาก เขายืนห่อไหล่น้อยๆ ท่าทางดูเรียบร้อย ไร้ซึ่งอำนาจตอบโต้ในสายตาของคนภายนอก

ทว่า... นัยน์ตาสีนิลหลังเลนส์แว่นหนาเตอะที่มองสบสายตากับประวิทย์นั้น กลับสงบนิ่ง เยือกเย็น และลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ระลอกคลื่น

“แกสินะ...” ประวิทย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ เหยียดหยาม “...ไอ้เด็กเนิร์ดกำพร้าที่เมทินีมันหลงผิดมาให้ติวหนังสือ และยอมเอาตัวเข้าแลกด้วย”

ภามไม่ตอบคำถามนั้นในทันที เขายืนนิ่ง มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดดี้

“ผมชื่อภามครับ คุณประวิทย์” ภามตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ไร้ซึ่งความประหม่าหรือหวาดกลัวต่อหน้าชายผู้ทรงอิทธิพลระดับพันล้าน

ประวิทย์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียง หึ ที่เต็มไปด้วยความหยามหยัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินสืบเท้าเข้าไปหาภามอย่างช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองเสื้อผ้าเชยๆ และข้าวของในห้องพักราคาถูกของภาม

“ห้องพักรูปร่างแบบนี้... สภาพหน้าตาและเสื้อผ้าแบบนี้” ประวิทย์พูดเย้ยหยัน “แกคิดว่าแกเป็นใครกัน เด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่มีทั้งตระกูล ไม่มีทั้งอนาคต แกคิดว่าแกมีอะไรคู่ควรกับลูกสาวคนเดียวของตระกูลวรโชติเมธีงั้นเหรอ”

ประวิทย์ยื่นมือไปแตะที่ขอบแว่นสายตากรอบหนาของภามเบาๆ ก่อนจะออกแรงดันมันออกอย่างดูถูก

“เมทินีมันแค่วัยรุ่นที่กำลังสับสน...” ประวิทย์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มันแค่ใช้แกเป็นเครื่องมือประชดฉัน เรื่องที่ฉันจะให้มันแต่งงานกับตาวิน กลุ่มทุนอัครมหาทรัพย์ แกอย่าคิดว่าการที่มันยอมมานอนกับแกที่ห้องเน่าๆ นี้นับครั้งไม่ถ้วน มันแปลว่ามันรักแกจริงๆ”

คำพูดดูถูกเหยียดหยามและทำลายศักดิ์ศรีถูกพ่นออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง ทว่าภามกลับยังคงยืนนิ่ง นัยน์ตาสีนิลหลังกรอบแว่นจ้องมองประวิทย์ด้วยความสงบ

“คุณประวิทย์ครับ...” ภามเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลังขึ้นมาวูบหนึ่ง “...ความรักของผมกับเมล มันไม่ได้วัดกันที่มูลค่าของห้องพัก หรือยศถาบรรดาศักดิ์ของตระกูล และเมลก็ไม่ได้เห็นผมเป็นแค่เครื่องมือประชดคุณ”

“เหอะ! ปากดีนักนะ” ประวิทย์สบถเสียงดัง ใบหน้าบึ้งตึงด้วยความโมโห “แกคิดว่าแกมีสมองเก่งสถิติบริหารแล้วแกจะดูแลมันได้งั้นเหรอ รู้ไหมว่าค่าใช้จ่ายในชีวิตของเมทินีมันสูงขนาดไหน เสื้อผ้าแต่ละตัว รถสปอร์ตที่มันขับ คอนโดหรูที่มันอยู่... คนอย่างแก ทำงานทั้งชีวิตก็ไม่มีปัญญาซื้อให้มันได้แม้แต่เสี้ยวเดียว”

ประวิทย์หยิบสมุดเช็คธนาคารออกจากกระเป๋าสูท หยิบปากกาขึ้นมาเขียนตัวเลขลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงแผ่นเช็คออก ยื่นส่งไปตรงหน้าอกของภาม

จำนวนเงิน: 10,000,000 บาท (สิบล้านบาทถ้วน)

“สิบล้านบาท...” ประวิทย์ยื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงเผด็จการ “...รับเงินก้อนนี้ไป ซื้อตั๋วเครื่องบินไปเรียนต่อต่างประเทศ หรือไปตั้งตัวที่ไหนก็ไป แล้วไสหัวออกไปจากชีวิตของเมทินีซะ อย่าให้ฉันเห็นแกเข้าใกล้ลูกสาวฉันอีกเด็ดขาด ไม่งั้น... ฉันจะใช้อิทธิพลที่มี ทำให้อนาคตการเรียนของแกพังพินาศ และไล่แกออกจากมหาลัยนี้ทันที”

แผ่นเช็คเงินสดสิบล้านบาทโบกสะบัดอยู่ตรงหน้า...

ภามจ้องมองแผ่นเช็คนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความโลภ หรือความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มุมปากหยักสวยยกยิ้มเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ประวิทย์ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

และในวินาทีนั้นเอง...

“หยุดนะคุณพ่อ”

เสียงหวานกังวานอันสั่นเครือของ ‘เมล’ ดังก้องขึ้นมาจากหน้าประตูห้อง

ร่างบางของเมลในชุดนักศึกษาพุ่งตัวผ่านการ์ดชุดดำเข้ามาในห้องทันที ใบหน้าสวยเฉี่ยวเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาและเหงื่อจากการวิ่ง หอบหายใจกระหืดกระหอบ ดวงตากลมโตสุกใสจ้องมองพ่อของตัวเองด้วยความโกรธจัดและผิดหวังอย่างถึงที่สุด

“เมล!” ประวิทย์ขมวดคิ้วแน่น “แกมาทำไมที่นี่!”

เมลไม่ตอบพ่อ เธอรีบก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปแทรกตัวยืนอยู่ตรงหน้าภาม กางแขนทั้งสองข้างออกเพื่อปกป้องชายหนุ่มสวมแว่นไว้ด้านหลังทันที

“คุณพ่อทำบ้าอะไรคะ” เมลเค้นเสียงตวาดทั้งน้ำตา จ้องมองเช็คเงินสดสิบล้านในมือพ่อด้วยความขยะแขยง “คุณพ่อเอาเงินมาดูถูกภามแบบนี้ได้ยังไง ภามไม่ใช่คนที่คุณพ่อจะเอาเงินมาฟาดหัวหรือสั่งให้เลิกกับเมลได้นะ”

“เมทินี ถอยออกมาเดี๋ยวนี้” ประวิทย์ตวาดเสียงดังลั่น “แกกำลังหลงไอ้เด็กกำพร้าไร้อนาคตคนนี้จนสติแตกไปแล้วใช่ไหม มันมีอะไรดีกว่าตาวิน มันมีอะไรที่จะประคองอนาคตของแกได้”

“ภามมีทุกอย่างที่วินไม่มี” เมลตอกกลับเสียงแข็ง หนักแน่นและเด็ดขาด “ภามมีความรักจริงใจให้เมล ภามปกป้องเมลในวันที่เมลไม่มีใคร และภามก็คือผู้ชายคนเดียวที่เมลรัก และยอมมอบชีวิตให้”

“แก!” ประวิทย์หน้าซีดสลับแดงด้วยความโมโหสุดขีด ยื่นมือไปหมายจะดึงแขนของเมลให้ออกมาจากตัวภาม

ทว่า... ทันทีที่มือของประวิทย์ยื่นเข้าใกล้ตัวเมล

หมับ!

มือเรียวยาวอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อของภาม ก็ยื่นออกจากด้านหลังของเมล คว้าจับเข้าที่ข้อมือของประวิทย์ไว้ได้อย่างแม่นยำและมั่นคง

แรงบีบจากฝ่ามือหนาของภามนั้นแน่นหนาและแข็งแกร่งจนประวิทย์ชะงักกึก ไม่สามารถเขยื้อนมือต่อไปได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว

การ์ดชุดดำสี่คนด้านนอกเห็นดังนั้น พลันขยับตัวทำท่าจะพุ่งเข้ามาในห้องทันที

“อย่าถอยแม้แต่ก้าวเดียว... ถ้าพวกมึงยังไม่อยากโดนไล่ออกและติดคุกพรุ่งนี้เช้า”

เสียงทุ้มต่ำ เผด็จการ และทรงอำนาจดังขึ้นจากปากของภาม น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความประหม่าของเด็กเนิร์ดเหลืออยู่เลยสักนิด แต่เป็นน้ำเสียงของผู้ทรงอิทธิพลระดับสูงที่ทำเอาการ์ดชุดดำทั้งสี่คนถึงกับหยุดชะงักเท้าด้วยความตื่นตระหนก

ภามค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกมาชิดข้างกายเมล เขายื่นมือซ้ายไปถอดแว่นสายตากรอบหนาสีดำของตัวเองออกอย่างช้าๆ... วางมันลงบนโต๊ะข้างตัว

เมื่อไร้ซึ่งเลนส์แว่นบดบัง นัยน์ตาสีนิลคมกริบ ไร้ที่ติ และลึกล้ำราวกับพญายมราชของ ‘ภควัต อัครเดโชชาญ’ ก็เปิดเผยออกมาเต็มตาต่อหน้าประวิทย์

ประวิทย์เบิ่งตากว้างด้วยความตกตะลึง รูปร่างที่เคยห่อไหล่บัดนี้เหยียดตรง สง่างาม เผยโครงหน้าคมสันระดับนายแบบ และรังสีความทรงอำนาจอันน่าขนลุกที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กหนุ่มตรงหน้า

“คุณประวิทย์ครับ...” ภามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ นัยน์ตาสีนิลจ้องสบตาประวิทย์ตรงๆ “...คุณบอกว่าผมเป็นเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่มีเงิน ไม่มีตระกูล และไม่มีอนาคตใช่ไหมครับ”

ประวิทย์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ทับถมลงมา “แก... แกเป็นใครกันแน่”

ภามไม่ตอบ แต่เขายื่นมือไปหยิบแผ่นเช็คเงินสดสิบล้านบาทในมือของประวิทย์มาถือไว้... แล้วค่อยๆ ออกแรงฉีกแผ่นเช็คนั้นออกเป็นสองท่อน สี่ท่อน และแปดท่อน ก่อนจะปล่อยให้เศษกระดาษสิบล้านร่วงหล่นลงสู่พื้นห้องอย่างไม่แยแส

การกระทำอันถือดีและหยามหน้า ทำเอาประวิทย์และเมลอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

“สิบล้านบาท...” ภามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็น “...มันเป็นเศษเงินที่ผมหาได้ภายในเวลาไม่ถึงสามนาทีจากการรันระบบความปลอดภัยไซเบอร์”

ภามยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือพกพาระดับสั่งทำพิเศษขึ้นมา กดสไลด์หน้าจอเปิดไฟล์เอกสารทางกฎหมายและงบการเงินของ ‘AEGIS CYBERSECURITY CORP.’ แล้วยื่นส่งไปตรงหน้าสายตาของประวิทย์

บริษัท เอจิส ไซเบอร์ซีเคียวริตี้ จำกัด (มหาชน)

มูลค่าสินทรัพย์รวม: 8,500,000,000 บาท (แปดพันห้าร้อยล้านบาท)

ประธานกรรมการและผู้ถือหุ้นใหญ่ (80%): นายภควัต อัครเดโชชาญ

หน้าต่างถัดมาแสดงผลแผนผังตระกูลและเอกสารสิทธิ์มรดก:

มรดกตระกูลอัครเดโชชาญ: อสังหาริมทรัพย์และหุ้นกู้มูลค่าสามพันล้านบาท ในชื่อของ นายภควัต อัครเดโชชาญ

ความจริงอันน่าเหลือเชื่อและทรงพลังมหาศาลตบเข้าใส่ใบหน้าของประวิทย์อย่างรุนแรงจนประวิทย์ถึงกับก้าวถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าคมขรึมซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

แปดพันห้าร้อยล้านบาท เจ้าของบริษัทเทคโนโลยีไซเบอร์ระดับสากลที่มีมูลค่ามากกว่าบริษัทของตระกูลวรโชติเมธีถึงสามเท่า และเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ตระกูลอัครเดโชชาญ

เด็กเนิร์ดสวมแว่นหน้าม้ากะโปโลที่เขามองว่าเป็นเด็กกำพร้าจนๆ... แท้จริงแล้วคือ ‘มหาเศรษฐีพันล้าน’ ผู้ทรงอิทธิพลในโลกเทคโนโลยี

“คุณ... คุณคือคุณภควัต แห่ง AEGIS งั้นเหรอ” ประวิทย์เค้นเสียงพูดด้วยความตื่นตระหนกและไม่เชื่อสายตาอย่างถึงที่สุด

ภามสบตาประวิทย์ด้วยความสงบนิ่งและถือดี นัยน์ตาสีนิลฉายแววเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเมลอย่างเปิดเผย

“ใช่ครับ...” ภามตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทรงอำนาจ “...ผมคือภควัต ผู้ชายที่คุณดูถูกว่าไม่มีปัญญาดูแลลูกสาวของคุณ”

ภามขยับตัวเข้าไปโอบกอดเอวคอดกิ่วของเมลไว้ ดึงร่างบางของดาวคณะเข้ามาเบียดชิดกับแผงอกหนาแน่นของเขา แสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าประวิทย์อย่างเต็มภาคภูมิ

เมลจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาไร้เลนส์แว่นของภาม หัวใจพองโตด้วยความรักและความภูมิใจอย่างที่สุด

“และเรื่องที่ผมจะบอกคุณไว้ตรงนี้...” ภามกระซิบคำประกาศสิทธิ์ที่ทำเอาประวิทย์และเมลหัวใจเต้นระส่ำ “เมลเป็นของผู้ชายคนนี้ ทั้งร่างกาย หัวใจ และอนาคต ต่อให้คุณจะยึดทรัพย์สินของเธอไปทั้งหมด ผมก็มีปัญญาประเคนชีวิตที่หรูหราและมั่นคงให้เธอมากกว่าที่คุณเคยให้อย่างเทียบไม่ติด”

“ภาม...” เมลเอ่ยชื่อเขาเสียงสั่นพร่าด้วยความซาบซึ้งใจ

ภามหันมาสบตาเมลด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะหันกลับไปจ้องมองประวิทย์ด้วยสายตาที่เด็ดขาด

“คุณประวิทย์ครับ...” ภามยื่นคำขาดครั้งสุดท้าย “...ถ้าคุณยังคิดจะใช้เรื่องการคลุมถุงชน หรือใช้อิทธิพลทำร้ายเมลอีก ผมจะสั่งให้ AEGIS ยุติสัญญารักษาความปลอดภัยไซเบอร์กับกลุ่มทุนอัครมหาทรัพย์ทันที และดึงข้อมูลทุจริตของพวกมันออกมาแฉให้บริษัทมันล้มละลายภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง”

ความจริงถูกเปิดเผยออกจนหมดสิ้น อำนาจและฐานะที่แท้จริงของภามตบหน้าพ่อของเมลจนสลายสิ้นความถือดี ประวิทย์ยืนอึ้ง พูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความหวาดเกรงและทึ่งในความสามารถ