ตอนที่ 35: หนอนบ่อนไส้ในวรโชติเมธี

แสงแดดจัดยามสิบเอ็ดโมงเช้าส่องสะท้อนกระจกฉนวนความร้อนของอาคารวรโชติเมธีทาวเวอร์ ทว่าบรรยากาศภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารชั้นสี่สิบกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าตู้แช่แข็ง อากาศหนักอึ้งบีบคั้นจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรง เสียงพลิกเอกสารดัง พรึ่บ พรึ่บ จากมือของบรรดากรรมการอาวุโสกลายเป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบงัน

เมลนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ฝั่งขวาของหัวโต๊ะ วันนี้เธอสวมเบลเซอร์สีดำสนิททับเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีงาช้าง ปกเสื้อติดกระดุมชิดลำคอระหงเพื่อพรางรอยจ้ำแดงจางๆ จากบทลงโทษเมื่อคืนวาน ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยโทนสีนู้ดเรียบหรู ทว่าดวงตากลมโตคู่คมกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบ

ที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนทองคำขาวสลักรหัสไบนารีและแหวนเพชรสิบกะรัตยังคงสวมติดตัว ความเย็นของเนื้อโลหะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยึดสติของเธอไว้ในยามนี้

ตรงหน้าของเมลคือสำเนาเอกสารหลุดจำนวนสามสิบสองแผ่น ซึ่งพาดหัวข่าวตัวหนาบนหน้าเว็บไซต์ข่าวเศรษฐกิจระดับแนวหน้าเมื่อสองชั่วโมงที่ผ่านมา:

[EXCLUSIVE LEAK] เปิดพิมพ์เขียวลับ ‘Bangkok Smart Grid’ วรโชติเมธีส่อวิกฤตความปลอดภัย ข้อมูลเครือข่ายเซนเซอร์และระบบจ่ายไฟกลางหลุดว่อนดาร์กเว็บก่อนเปิดประมูลจริง!

ไม่เพียงแค่พาดหัวข่าวโจมตี แต่ไฟล์ที่หลุดออกไปสู่สาธารณะคือผังโครงสร้างการเชื่อมต่อโครงข่ายเซนเซอร์อัจฉริยะ และสูตรการคำนวณสัดส่วนผลตอบแทนการลงทุน ของเฟสที่สอง ซึ่งเป็นเอกสารลับชั้นความลับสูงสุด ที่มีผู้ถือสิทธิ์เข้าถึงได้ไม่เกินเจ็ดคนในองค์กร

“นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่ คุณเมทินี”

เสียงตวาดกร้าวของ ‘พิชัย’ กรรมการบริหารอาวุโสและผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสามของตระกูลดังขึ้น ชายวัยหกสิบปีตบฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดัง ปัง! จนแก้วน้ำสั่นกระเพื่อม

“โครงการมูลค่าหมื่นห้าพันล้าน เพิ่งจะเริ่มวางระบบไปได้ไม่กี่เดือน แต่ข้อมูลพิมพ์เขียวระบบความปลอดภัยและตัวเลขผลตอบแทนกลับหลุดไปอยู่ในมือนักข่าวและกลุ่มทุนต่างชาติจนหมดเกลี้ยง หุ้นบริษัทในเครือดิ่งลงไปแล้วห้าเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่เปิดตลาดภาคเช้า”

พิชัยกวาดสายตามองเมลด้วยแววตาหยามเหยียดและเคลือบแคลงอย่างไม่ปิดบัง

“ตอนแรกคุณประวิทย์ดันลูกสาวตัวเองขึ้นมาคุมโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ อ้างว่าได้เกียรตินิยม อ้างว่าแต่งงานกับประธานบริษัทความปลอดภัยไซเบอร์ระดับประเทศอย่าง AEGIS แล้วผลลัพธ์มันคืออะไร ระบบป้องกันของพวกคุณมันหละหลวม หรือว่ารองประธานคนใหม่ทำงานชุ่ยจนทำไฟล์สำคัญรั่วไหลกันแน่”

เสียงพึมพำเห็นพ้องดังเซ็งแซ่ขึ้นในหมู่กรรมการบริหารหลายคนที่เคยเสียผลประโยชน์จากการปรับโครงสร้างใหม่ของเมล บางคนส่งสายตากดดัน บางคนกอดอกส่ายหน้าอย่างหมดความเชื่อมั่น

เมลไม่ได้สะทกสะท้าน เธอยกมือขึ้นแตะขอบแฟ้มเอกสาร ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบช้า นัยน์ตาสวยเฉี่ยวตวัดสบตากับพิชัยตรงๆ โดยไม่หลบสายตา

“กรุณาระวังคำพูดด้วยค่ะ คุณพิชัย”

น้ำเสียงของเมลนุ่มนวล ทว่าคมกริบและทรงอำนาจจนเสียงพึมพำในห้องค่อยๆ เงียบลง

“ข้อแรก... ระบบคลาวด์และโครงสร้างความปลอดภัยที่ AEGIS วางรากฐานไว้ในเฟสแรก ยังคงทำงานได้ร้อยเปอร์เซ็นต์และไม่มีร่องรอยการถูกแฮกจากภายนอกแม้แต่ไบต์เดียว เซิร์ฟเวอร์กลางไม่เคยถูกเจาะ และข้อมูลโครงข่ายที่หลุดออกไป ไม่ใช่ข้อมูลที่ดึงออกมาจากฐานข้อมูลหลัก”

เมลเปิดแฟ้มเอกสารไปที่หน้าสิบแปด ชี้ปลายนิ้วไปยังลายน้ำดิจิทัลจางๆ ที่มุมล่างขวาของกระดาษ

“ข้อสอง... เอกสารชุดนี้เป็นไฟล์ P*F ที่ถูกดาวน์โหลดและสั่งพิมพ์ออกจาก ‘เครื่องลูกข่ายภายใน’ เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว เวลา 21:44 น. นั่นหมายความว่า มันไม่ใช่ความล้มเหลวของระบบไฟร์วอลล์... แต่เกิดจาก ‘คนใน’ ที่มีรหัสผ่านระดับผู้บริหาร ตั้งใจขโมยข้อมูลนี้ออกไปขายต่างหากค่ะ”

คำว่า ‘คนในตั้งใจขโมยข้อมูล’ ทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาอีกเท่าตัว กรรมการแต่ละคนเริ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความหวาดระแวง

“คุณมีหลักฐานอะไรมาปรักปรำคนใน” พิชัยแหวขึ้นมาทันควัน สีหน้าเริ่มมีรอยกระตุก “พูดแบบนี้มันปัดความรับผิดชอบชัดๆ คุณเป็นคนกุมโปรเจกต์นี้ ถ้าข้อมูลหลุดออกมาจากทีมของคุณ คุณก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ ลาออกจากตำแหน่งรองประธานไปซะ เพื่อรักษาความเชื่อมั่นของผู้ถือหุ้น”

“พอได้แล้ว พิชัย”

เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยบารมีของ ‘ประวิทย์’ ดังขึ้นจากหัวโต๊ะประธาน ประวิทย์นั่งนิ่งฟังการโต้เถียงมาตลอดครึ่งชั่วโมง ใบหน้าคมขรึมของชายวัยกลางคนราบเรียบไร้อารมณ์ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววดุดันและเยือกเย็นประดุจพญาเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ

ประวิทย์ปรายตามองพิชัยช้าๆ “เมทินีพูดถูก... ระบบของ AEGIS ปิดช่องโหว่ภายนอกหมดแล้ว ถ้าข้อมูลจะรั่ว มันย่อมเกิดจากคนที่มีสิทธิ์เข้าถึง และฉันก็ไม่คิดจะยอมให้ใครมาใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างบีบให้ลูกสาวฉันลาออก โดยที่ยังไม่ได้สอบสวนหาตัวการที่แท้จริง”

ประวิทย์หันไปสบตากับเมล พยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเป็นสัญญาณแห่งความไว้วางใจ

“การประชุมวันนี้เลิกได้... ฉันให้เวลาฝ่ายตรวจสอบภายในสี่สิบแปดชั่วโมงในการสืบหาต้นตอ และถ้าพบว่าใครในห้องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการหักหลังบริษัท... ฉันจะส่งมันเข้าคุก และฟ้องยึดทรัพย์ให้หมดตัว”

สิ้นเสียงคำรามของประธานใหญ่ กรรมการทุกคนต่างรีบเก็บเอกสารและทยอยเดินออกจากห้องประชุมไปด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทิ้งไว้เพียงประวิทย์และเมลที่ยังคงนั่งอยู่ตามลำพัง

“พ่อคะ...” เมลถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ยกมือขึ้นนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบๆ “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ค่ะ ข้อมูลที่หลุดออกไป มันตรงกับช่วงเวลาที่แดเนียล คาร์เตอร์ พยายามบีบให้เราเซ็นสัญญาร่วมทุนพอดี”

ประวิทย์ลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ริมกระจกบานยักษ์ มองลงไปยังการจราจรที่ติดขัดเบื้องล่าง มือทั้งสองข้างไพล่หลัง

“พ่อรู้...” ประวิทย์เอ่ยเสียงเคร่งขรึม “การที่ข้อมูลรั่วออกมาในจังหวะนี้ มันคือแผนการดิสเครดิตบริษัทเรา เพื่อบีบให้ราคาหุ้นร่วง และเปิดทางให้ Vanguard Nexus ของไอ้แดเนียลเข้ามาเทกโอเวอร์ด้วยเงินห้าหมื่นล้านตามที่มันขู่ไว้”

ประวิทย์หันกลับมามองลูกสาว แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “แต่ปัญหาคือ... ในบอร์ดบริหารของเรา มีคนที่แปรพักตร์ไปอยู่ฝั่งมันจริงๆ และคนคนนั้นต้องมีตำแหน่งสูงพอที่จะเข้าถึงรหัสลับชุดนี้ได้”

แกร๊ก...

เสียงปลดกลอนประตูดิจิทัลหน้าห้องประชุมดังขึ้นเบาๆ โดยไม่มีเสียงเคาะเตือนล่วงหน้า

สองพ่อลูกหันไปมองพร้อมกัน ประตูกระจกบานใหญ่ถูกดันเปิดออก ร่างของ ภาม ก้าวเข้ามาในห้องประชุมอย่างเงียบเชียบ

วันนี้ภามไม่ได้สวมสูทสากลทางการ แต่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขน สวมทับด้วยเสื้อกั๊กแทคติคอลสีเทาเข้มเนื้อบาง บนใบหน้าคมสันมีแว่นตากรอบเงินบางสวมอยู่ นัยน์ตาสีนิลคมกริบหลังเลนส์แว่นฉายแววนิ่งสงบ ทว่าแฝงรังสีความอันตรายที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกวินาที

ด้านหลังของเขาคือ ‘เรียว’ แฮกเกอร์สายวิเคราะห์ข้อมูลที่ถือกระเป๋าแล็ปท็อปแบบกันกระแทกใบใหญ่ตามเข้ามาติดๆ

“ภาม...” เมลลุกขึ้นยืนทันที หัวใจที่เคยหนักอึ้งผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาดเมื่อเห็นหน้าสามี

ภามเดินตรงเข้ามาหาเธอ ไม่สนใจมารยาทในห้องทำงาน เขาเอื้อมมือหนาไปประคองเอวคอดของภรรยาไว้ ดึงตัวเธอเข้ามากดจูบเบาๆ บนขมับหนึ่งทีเพื่อปลอบขวัญ นัยน์ตาสีนิลกวาดมองใบหน้าสวยที่ฉายความเหนื่อยล้าด้วยความห่วงใยลึกซึ้ง

“เหนื่อยไหมครับ” ภามกระซิบถามเสียงทุ้มต่ำ

“พอทนได้ค่ะ แต่สถานการณ์แย่กว่าที่คิด บอร์ดเริ่มแตกคอแล้ว” เมลตอบเสียงแผ่ว

ภามหันไปค้อมศีรษะทักทายประวิทย์อย่างนอบน้อม “สวัสดีครับคุณพ่อ ขออภัยที่ผมเข้ามาช้าไปหน่อย พอดีผมต้องรอให้เรียวดึงบันทึกข้อมูลย้อนหลังจากเซิร์ฟเวอร์หลักของกรมพัฒนาธุรกิจการค้าและเกตเวย์การเงินระหว่างประเทศให้เสร็จก่อนครับ”

ประวิทย์เลิกคิ้วขึ้น แววตาของนักธุรกิจเฒ่าเป็นประกาย “แกรู้อะไรมางั้นเหรอ ภควัต”

ภามไม่ตอบเป็นคำพูด แต่พยักหน้าให้เรียว เรียวรีบเปิดแล็ปท็อปขนาดใหญ่ขึ้นวางบนโต๊ะประชุม เสียบแฟลชไดรฟ์ที่เข้ารหัสฮาร์ดแวร์เข้ากับพอร์ต หน้าจอมอนิเตอร์ของห้องประชุมสว่างวาบขึ้นมาทันที

“หลังจากข่าวเอกสารหลุดเผยแพร่ออกไปเมื่อเช้า หัวหน้าสั่งให้ผมรันโปรแกรม ‘DEEP_AUDIT’ สแกนการส่งออกไฟล์ที่มีลายน้ำตรงกับเอกสารที่หลุดทันทีครับ” เรียวเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงรวดเร็วและเป็นมืออาชีพ “และเราพบว่า เอกสารชุดนี้ไม่ได้ถูกส่งผ่านอีเมลหรืออัปโหลดขึ้นกูเกิลไดรฟ์... แต่มันถูกก๊อปปี้ลงบนแฟลชไดรฟ์แบบฟิสิคัลจากเครื่องคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของ ‘คุณพิชัย’ เมื่อคืนวันศุกร์ เวลา 21:44 น. ครับ”

เมลเบิกตากว้าง “คุณพิชัยจริงๆ ด้วย”

“แต่แค่หลักฐานการก๊อปปี้ไฟล์ มันยังไม่พอจะเอาผิดคนระดับกรรมการบริหารได้หรอกนะ” ประวิทย์เอ่ยเตือนเสียงเรียบ “พิชัยมันเหลี่ยมจัด มันสามารถอ้างได้ว่าเครื่องคอมพิวเตอร์ของมันโดนแฮก หรือมีแม่บ้านแอบเข้าไปขโมยข้อมูล”

“ผมรู้ครับคุณพ่อ...” ภามยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นของ Dark_Neuron ที่ทำเอาห้องทั้งห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาในพริบตา “พราะฉะนั้น ผมกับเรียวเลยตามรอยต่อ ว่าหลังจากที่มันก๊อปปี้ไฟล์เสร็จ มันเอาข้อมูลไปทำอะไรต่อ”

ภามแตะแป้นพิมพ์หนึ่งครั้ง หน้าจอเปลี่ยนเป็นแผนผังเส้นทางการเงินสลับซับซ้อนที่วิ่งผ่านธนาคารหลายแห่งทั่วโลก

“นี่คือบันทึกธุรกรรมทางการเงินของบริษัทบังหน้า ที่จดทะเบียนในหมู่เกาะเคย์แมน ชื่อ ‘Silver Crest Holdings’” ภามอธิบาย นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ “เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา เวลาเที่ยงคืน มีเงินโอนเข้าบัญชีนี้เป็นจำนวน สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณสามร้อยห้าสิบล้านบาท) จากบัญชีต้นทางของ Vanguard Nexus ในลอนดอน... และผู้ถือหุ้นใหญ่ร้อยละเก้าสิบของ Silver Crest Holdings ก็คือ ‘นายแพทย์ ภานุวัฒน์’ ซึ่งเป็นลูกชายแท้ๆ ของคุณพิชัย ที่กำลังเรียนต่อเฉพาะทางอยู่ที่อังกฤษครับ”

“ไอ้ระยำพิชัย”

ประวิทย์สบถออกมาด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ฝ่ามือฟาดลงบนโต๊ะเต็มแรง “มันกล้าขายอนาคตของบริษัท ขายความลับของประเทศ เพื่อเอาเศษเงินสามร้อยล้านไปปรนเปรอลูกชายมัน”

เมลมองดูเส้นทางการเงินบนหน้าจอด้วยความขยะแขยงและสะเทือนใจ พิชัยเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทรุ่นเดียวกับพ่อของเธอ ทำงานร่วมกันมาหลายสิบปี แต่สุดท้ายความโลภและการชักใยของกลุ่มทุนมืด ก็ทำให้คนคนหนึ่งยอมหักหลังได้แม้กระทั่งสายเลือดและเพื่อนร่วมสาบาน

“แล้วเอกสารที่ดินบางนาที่แดเนียลเอามาขู่ฉันเมื่อวานล่ะคะภาม” เมลหันไปถามสามี “มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยไหม”

ภามหันมาสบตาเมล แววตานุ่มนวลลงเล็กน้อยเมื่อมองหน้าภรรยา เขายื่นมือไปเกลี่ยปอยผมข้างแก้มของเธอเบาๆ

“เกี่ยวข้องกันโดยตรงครับ” ภามเอ่ยเสียงต่ำ “ที่ดินแปลงนั้นเป็นที่ดินที่พิชัยแอบใช้นอมินีเข้าไปกว้านซื้อไว้ล่วงหน้าก่อนที่โครงการ Smart Grid จะเคาะผังเมือง มันตั้งใจจะขายที่ดินแปลงนั้นโก่งราคาให้บริษัทเราในราคาพันล้าน แต่พอคุณเมลเข้ามาปรับผังเมืองใหม่และตัดที่ดินแปลงนั้นออกจากโครงการ แผนการฮุบเงินของมันก็พังทลาย... นั่นคือเหตุผลที่มันแค้นคุณ และยอมจับมือกับแดเนียลเพื่อหาทางเขี่ยคุณลงจากตำแหน่ง”

ความจริงทั้งหมดกระจ่างชัด ทุกจิ๊กซอว์เชื่อมต่อกันได้อย่างดีทีเดียว ตั้งแต่การปรากฏตัวของแดเนียล คาร์เตอร์, สัญญาณเตือนจาก CIPHER, การนัดเจอนอกรอบ และการปล่อยข่าวทำลายความน่าเชื่อถือของเมลในเช้าวันนี้

“แล้วเราจะเอายังไงต่อ” ประวิทย์ถามเสียงกร้าว “ฉันจะเรียกตำรวจเข้ามาจับมันเดี๋ยวนี้เลย”

“ยังก่อนครับคุณพ่อ...” ภามยกมือขึ้นห้ามด้วยความใจเย็น นัยน์ตาสีนิลหลังเลนส์แว่นฉายประกายแห่งการวางแผนที่ซับซ้อนและล้ำลึก “...ถ้าเราแจ้งตำรวจตอนนี้ พิชัยมันจะไหวตัวทัน และแดเนียลจะรีบตัดตอน ทำลายหลักฐานฝั่งลอนดอนทิ้งทั้งหมด เราจะได้แค่ปลาซิวปลาสร้อยอย่างพิชัย แต่ตัวการใหญ่อย่างแดเนียลและไซเฟอร์จะลอยนวล”

เมลมองหน้าสามี เธอเริ่มจับความคิดของเขาได้ทันที “นายกำลังคิดจะ ‘ซ้อนแผน’ ใช่ไหมภาม”

ภามหันมายิ้มให้เมล แววตาของเด็กเนิร์ดอัจฉริยะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง

“ถูกต้องครับ คุณรองประธาน...” ภามกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความเร่าร้อน “ในเมื่อพวกมันอยากได้ข้อมูล และคิดว่าข้อมูลที่หลุดออกไปคือของจริง... เราก็จะปล่อยให้พวกมันดีใจไปก่อน พรุ่งนี้ช่วงบ่าย จะมีการประชุมบอร์ดนัดพิเศษเพื่อลงมติว่าจะรับข้อเสนอห้าหมื่นล้านของวานการ์ดหรือไม่ตามที่พิชัยเรียกร้อง”

ภามโน้มตัวลงมาสบตากับเมลและประวิทย์

“ถึงตอนนั้น... เราจะเปิดโปงหลักฐานทั้งหมดกลางที่ประชุม และใช้โค้ดลับตัวใหม่ที่ผมเตรียมไว้ ลากคอพวกมันทั้งขบวนการออกมาให้สังคมตัดสิน”

ช่วงค่ำวันเดียวกัน ณ เพนท์เฮาส์หรู...

หลังจากผ่านพ้นวันที่ตึงเครียด เมลเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำผ้าซาตินสีดำตัวยาว เดินออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นสบู่อโรม่ากลิ่นกุหลาบยังคงหอมฟุ้งติดผิวกาย

ภายในห้องทำงานส่วนตัวของภาม แสงไฟสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์สามจอยังคงส่องสว่าง ภามนั่งอยู่หน้าคีย์บอร์ดในชุดกางเกงนอนขายาวตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าเช่นเคย เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังเป็นจังหวะต่อเนื่องสม่ำเสมอ

เมลเดินเข้าไปหยุดอยู่ด้านหลังเก้าอี้ทำงานของเขา สองแขนเรียวยื่นไปโอบรอบลำคอหนาของสามี วางคางลงบนลาดไหล่กว้างที่แน่นตึงไปด้วยกล้ามเนื้อ สูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดเฉพาะตัวของเขาเข้าปอดลึกๆ เพื่อคลายความกังวล

ภามหยุดมือจากการพิมพ์ทันที เขายกมือหนาขึ้นมาลูบไล้ท่อนแขนเนียนของเธอเบาๆ เอนศีรษะพิงเข้ากับแก้มของเธอ

“ยังเครียดอยู่เหรอครับ” ภามเอ่ยถามเสียงนุ่ม

“นิดหน่อยค่ะ...” เมลสารภาพเสียงแผ่ว “ฉันแค่รู้สึกแย่... ที่คนที่โตมาด้วยกัน เห็นกันมาตั้งแต่เด็กอย่างคุณพิชัย จะกล้าทำลายครอบครัวเราได้ลงคอเพราะเงิน”

ภามหมุนเก้าอี้กลับมา รวบเอวคอดของเธอแล้วดึงร่างบางขึ้นมานั่งบนตักกว้างของเขาทันที เมลขยับตัวซุกเข้าหาแผงอกอุ่น แขนโอบรอบคอเขาไว้แน่น

“ในโลกของผลประโยชน์และความโลภ มนุษย์มักจะเผยธาตุแท้ที่น่าเกลียดที่สุดออกมาเสมอครับ” ภามกระซิบ ปลายนิ้วเรียวยาวเชิดคางมนของเธอขึ้น สบตาลึกเข้าไปในดวงตาสุกใสที่เริ่มคลอไปด้วยความเหนื่อยล้า “แต่อย่าให้ความโลภของคนอื่นมาทำลายความเชื่อมั่นในตัวเองของคุณ เมล... คุณทำหน้าที่รองประธานได้ดีที่สุดแล้ว และไม่มีใครในประเทศนี้จะปกป้องโครงการนี้ได้ดีไปกว่าคุณ”

คำปลอบประโลมอันแสนอบอุ่นและสายตาที่เต็มไปด้วยความศรัทธาในตัวเธอ ทำให้หยาดน้ำตาที่เมลส‍ะ‍ก‍ดกลั้นมาทั้งวันค่อยๆ ไหลรินลงมาอาบแก้มเนียน

ภามก้มลงจูบซับน้ำตาที่แก้มของเธออย่างอ่อนโยน ริมฝีปากหยักร้อนจัดแตะสัมผัสผิวเนียนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเลื่อนมาประกบเข้ากับริมฝีปากอิ่มสีพีชของเธออย่างเชื่องช้า ละมุนละไม ทว่าลึกซึ้งและหนักแน่น

เมลตอบรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ เรียวลิ้นเล็กสอดประสานกับลิ้นร้อนของเขาอย่างโหยหา แลกเปลี่ยนความอบอุ่นและความมั่นคงที่ช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บจากความทรยศออกไปจนหมดสิ้น

มือหนาของภามเริ่มเลื่อนสอดเข้าไปใต้สายรัดเอวของชุดคลุมอาบน้ำ สัมผัสผิวเนียนละเอียดตรงช่วงเอวคอดและสะโพกผาย ข้อมือซ้ายของเขาเสียดสีไปกับผิวกายสาว สร้างกระแสความร้อนวูบวาบให้แล่นริ้วไปทั่วร่างของเมล

ภามผละริมฝีปากออกช้าๆ นัยน์ตาสีนิลจับจ้องใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยอารมณ์รัก

“คืนนี้... พักผ่อนให้เต็มที่นะครับคนเก่งของผม” ภามกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจร้อนรดผสานกัน

“เพราะพรุ่งนี้... คุณกับผม จะไปเหยียบหนอนบ่อนไส้ตัวนี้ให้จมดินด้วยกัน!”

เมลยิ้มรับทั้งน้ำตา ซุกหน้าเข้ากับซอกคออุ่นของเขา... หนอนบ่อนไส้อาจจะเริ่มลงมือกัดกินองค์กร แต่พวกมันลืมไปแล้วว่า ปราการที่แข็งแกร่งที่สุดของวรโชติเมธี ไม่ใช่แค่เงินตรา... แต่คือความรักและสติปัญญาอันไร้ขีดจำกัดของ ‘คู่รักพันล้าน’ คู่นี้!