ตอนที่ 34: บทลงโทษคนดื้อ

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ คลอไปกับเสียงเปียโนแจ๊สจังหวะละมุนภายในเลานจ์ส่วนตัวชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูย่านราชประสงค์ ลมหนาวบางเบาพัดผ่านกระจกบานเลื่อนที่เปิดรับทิวทัศน์เมืองกรุงยามหัวค่ำ แสงไฟสีอำพันนวลตาช่วยขับเน้นบรรยากาศให้ดูหรูหรา เงียบสงบ และเป็นส่วนตัว

บนโซฟากำมะหยี่สีเปลือกมังคุดตรงมุมอับสายตา ‘เมล’ นั่งหลังตรงอย่างสง่างามในชุดเดรสสูทเข้ารูปสีกรมท่าคัตติ้งเนี้ยบ ตัวเสื้อผ่าหน้าลึกเผยลำคอระหงและรอยแยกของเนินอกขาวผ่องเพียงพองาม ต่างหูเพชรเม็ดเดี่ยวส่งประกายวิบวับล้อแสงไฟ ขณะที่นิ้วนางข้างซ้ายยังคงสวมแหวนทองคำขาวสลักรหัสไบนารีคู่กับแหวนแต่งงานเพชรน้ำงามไม่เคยห่าง

ทว่าแววตาคู่เฉี่ยวกลับไม่ได้ผ่อนคลายไปตามบรรยากาศรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

ตรงข้ามกับเธอคือ ‘แดเนียล คาร์เตอร์’ นักลงทุนหนุ่มลูกครึ่งอังกฤษผู้เปี่ยมเสน่ห์ วันนี้เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกพาดไว้กับพนัก สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นหลวมๆ สองมือประสานอยู่บนโต๊ะ นัยน์ตาสีเฮเซลนัทจ้องมองมายังใบหน้าสวยสะกดของเมลอย่างเปิดเผย แฝงความพึงพอใจลึกซึ้ง

“ผมยอมรับตามตรงนะคุณเมล” แดเนียลเอ่ยขึ้นด้วยสำเนียงนุ่มนวล ทอดเสียงทุ้มต่ำ “ผมค่อนข้างแปลกใจที่คุณยอมตอบรับคำเชิญดินเนอร์ส่วนตัวคืนนี้ โดยเฉพาะการที่คุณยอมออกมาตามลำพัง โดยไม่มีกองทัพบอดี้การ์ดของ AEGIS ที่เดินตามคุณเป็นเงาตลอดสามสี่วันมานี้”

เมลยกแก้วม็อกเทลผลไม้ขึ้นแตะริมฝีปากเพียงนิด ไม่ได้แตะไวน์แดงที่อีกฝ่ายสั่งมารอไว้แม้แต่หยดเดียว เธอยิ้มบางตามมารยาททางธุรกิจ แววตานิ่งสนิทไร้ความประหม่า

“ถ้าดิฉันพาบอดี้การ์ดมาเดินคุมเชิง การพูดคุยเรื่องความคืบหน้านอกรอบของโครงการ Smart City ก็คงกลายเป็นการตั้งโต๊ะเจรจาทางการไปหมดสิคะ” เมลวางแก้วลง วางมือประสานบนตัก “ดิฉันให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมงค่ะคุณคาร์เตอร์ เพื่อชี้แจงเอกสารแก้ไขข้อตกลงเรื่องสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลสำรองที่คุณอ้างว่าอยากส่งมอบให้ดิฉันดูเป็นการส่วนตัว”

ความจริงแล้ว การที่เมลยอม ‘แหกกฎเหล็ก’ ที่ภามเพิ่งตั้งขึ้นเมื่อวานซืน ไม่ใช่เพราะเธอไว้ใจผู้ชายตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

หลังจากเหตุการณ์ระบบไฟในเพนท์เฮาส์ถูกแทรกแซง ภามได้สั่งการให้ทีมคุ้มกันของ AEGIS ติดตามประกบเธอทุกฝีก้าวชนิดยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ไม่เว้นแม้กระทั่งหน้าห้องน้ำที่ออฟฟิศ แต่บ่ายวันนี้ แดเนียลส่งข้อความลับเข้ามาที่อีเมลส่วนตัวของเธอ พร้อมกับภาพถ่ายสำเนาข้อตกลงการซื้อขายที่ดินบางแปลงในเขตบางนา ซึ่งเกี่ยวข้องกับบริษัทลูกของวรโชติเมธี และมีเงื่อนงำการฟอกเงินทับซ้อนอยู่

เมลรู้ดีว่านี่คือกับดัก... แต่ในฐานะรองประธานที่ต้องรับผิดชอบโปรเจกต์หมื่นล้าน เธอจำเป็นต้องรู้ให้แน่ชัดว่าข้อมูลที่แดเนียลถือไว้คืออะไร และหลุดออกไปจากคนในวรโชติเมธีจริงหรือไม่ เธอจึงยอมอาศัยจังหวะที่เดินเข้าห้างสรรพสินค้าช่วงเลิกงาน สลัดการ์ดของ AEGIS สองคนที่เดินตามห่างๆ แล้วแวบขึ้นรถไฟฟ้ามายังโรงแรมแห่งนี้ตามลำพัง

“คุณนี่เด็ดเดี่ยวและฉลาดจนน่าหลงใหลจริงๆ” แดเนียลเลื่อนแฟ้มหนังสีดำขนาดบางมาตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วของเขาจงใจปัดผ่านปลายนิ้วเรียวของเมลเบาๆ นัยน์ตาสีเฮเซลนัททอประกายคมปลาบ “ข้อตกลงพวกนี้เป็นเพียงน้ำจิ้มครับคุณเมล สิ่งที่ผมและพาร์ตเนอร์ในลอนดอนอยากมอบให้คุณจริงๆ คืออนาคต... อนาคตที่คุณไม่ต้องอยู่ใต้ร่มเงาของใคร ไม่ว่าจะเป็นตระกูลวรโชติเมธีของคุณพ่อคุณ หรือแม้กระทั่ง... เด็กหนุ่มอัจฉริยะที่วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับคอมพิวเตอร์อย่างสามีคุณ”

เมลหรี่ตาลง น้ำเสียงหวานเย็นเยียบขึ้นทันตา

“คุณคาร์เตอร์คะ ดิฉันมาคุยเรื่องงาน และคิดว่ามารยาทพื้นฐานของการเป็นพาร์ตเนอร์ คือการไม่ก้าวก่ายชีวิตคู่ของคนอื่น”

แดเนียลหัวเราะแผ่วเบา เอนหลังพิงพนักอย่างไม่สะทกสะท้าน “ผมแค่เสียดายเพชรเม็ดงามอย่างคุณน่ะครับ... ผู้หญิงที่มีทั้งสมองและเสน่ห์ล้นเหลือแบบนี้ เหมาะที่จะยืนอยู่บนเวทีการเงินระดับโลกเคียงข้างคนที่เข้าใจโลกจริงๆ มากกว่าถูกกักขังไว้ในกรงทองของระบบไฟร์วอลล์”

“ดิฉันไม่ได้ถูกกักขังค่ะ” เมลเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาอ่านตัวเลขและลายเซ็นเพียงไม่กี่วินาที สมองระดับเหรียญทองก็จับจุดพิรุธได้ในทันที “และเอกสารชุดนี้... ก็เป็นแค่ไฟล์ฉบับร่างที่ยังไม่ผ่านการอนุมัติจากบอร์ด คุณกำลังเล่นเกมจิตวิทยากับดิฉันอยู่สินะคะ”

เมลปิดแฟ้มลงดัง ฉับ! ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบกระเป๋าถือแบรนด์เนมขึ้นมาพาดแขน

“ขอบคุณสำหรับม็อกเทลค่ะคุณคาร์เตอร์ แต่เวลาครึ่งชั่วโมงหมดลงแล้ว และดิฉันคงไม่มีอะไรจะคุยกับคุณต่อ”

แดเนียลลุกขึ้นตาม รอยยิ้มยังไม่จางหาย “จะรีบกลับไปไหนล่ะครับ ดินเนอร์ยังไม่ทันเริ่มเลย... หรือว่ากลัว ‘เด็กเนิร์ด’ ที่บ้านจะจับได้ว่าหนีออกมา”

คำสบประมาทนั้นทำให้เมลชะงักฝีเท้า เธอกำลังจะหันกลับไปตอกหน้าอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนตามสไตล์ดาวคณะบริหาร

ทว่า... ยังไม่ทันที่ริมฝีปากอิ่มจะได้ขยับเปล่งเสียง

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่น มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยจังหวะแห่งการคุกคามก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าโถงลิฟต์ส่วนตัว

อุณหภูมิรอบตัวเหมือนลดฮวบลงในชั่วพริบตา กลิ่นอายความเงียบสงบในเลานจ์ถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตอันเย็นยะเยือกที่แผ่พุ่งออกมาจนพนักงานบริการที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างพากันตัวแข็งทื่อ

เมลเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบทันทีที่หันไปสบตากับผู้มาใหม่

ร่างสูงใหญ่หนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรของ ภาม ก้าวเข้ามาในเลานจ์อย่างสง่างามทว่าน่าสะพรึงกลัว

วันนี้ภามสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเนื้อดีที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด สวมทับด้วยเสื้อโค้ตตัวยาวสีชาร์โคลที่ชายเสื้อสะบัดเบาๆ ตามจังหวะการเดิน ไร้ซึ่งแว่นสายตากรอบหนาเตอะหรือกรอบเงินใดๆ ใบหน้าคมสันระดับนายแบบไร้ที่ติบัดนี้ราบเรียบ นัยน์ตาสีนิลคมกริบดั่งใบมีดโกนจ้องตรงมาที่เมล... ก่อนจะปรายตามองไปยังแดเนียลด้วยสายตาของพญามัจจุราชที่มองสิ่งมีชีวิตไร้ค่า

ด้านหลังของภาม มีร่างสูงบึกบึนของ ‘คิน’ หัวหน้าทีมปฏิบัติการภาคสนามของ AEGIS ยืนประกบอยู่ด้านซ้าย พร้อมบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำอีกสองคนที่ยืนคุมเชิงปิดทางออกทั้งหมด

“ภาม...” เมลเผลอเปล่งเสียงเรียกชื่อสามีออกมาอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากสั่นระริก

นี่คือสิ่งที่เธอกลัวที่สุด... ไม่ใช่กลัวว่าแดเนียลจะทำอะไรเธอ แต่เธอกลัว ‘ความโกรธ’ ของผู้ชายคนนี้

ภามไม่แม้แต่จะเหลือบมองโต๊ะอาหารหรือวิวเมืองกรุง เขาเดินตรงเข้ามาหาร่างบางในระยะประชิด กลิ่นหอมสะอาดสไตล์วู้ดดี้เย็นชาผสมกลิ่นยาสูบจางๆ ลอยมาปะทะจมูกของเมลจนเธอเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว ทว่าฝ่ามือหนาอุดมไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักที่ข้อมือซ้ายกลับยื่นออกมารวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ ดึงกระชากร่างบางให้เข้ามาแนบชิดกับอกแกร่งของเขาในทันที

หมับ!

แรงบีบที่สะโพกสอบแน่นหนาจนเมลเจ็บแปลบ แต่แววตาสีนิลที่ก้มลงสบตากับเธอนั้น... กลับวาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะและความหึงหวงที่เดือดพล่านจนแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

“ดื้อจังเลยนะครับ... คุณเมทินี” ภามกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบ หากทว่าเยือกเย็นจนบาดลึกถึงกระดูก “สลัดการ์ดของผมทิ้ง แล้วแอบนั่งรถไฟฟ้านั่งมาดินเนอร์กับผู้ชายคนอื่นในที่ลับตาคนแบบนี้... คิดว่าผมตามหาคุณไม่เจอจริงๆ งั้นเหรอ”

“ภาม... ฟังก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่นายคิด...” เมลพยายามอธิบาย ละล่ำละลักด้วยความประหม่า

แดเนียลที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ ขยับจัดปกเสื้อเชิ้ตของตัวเองเบาๆ แม้จะตกใจกับความเร็วในการตามรอยของอีกฝ่าย แต่เขาก็ยังคงแสร้งยิ้ม ยืดตัวขึ้นประจันหน้ากับภาม

“ยินดีที่ได้พบตัวจริงนะครับคุณภควัต... หรือจะให้เรียก ‘DARK_NEURON’ ดีล่ะ” แดเนียลเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงท้าทาย “ไม่คิดว่ามหาเศรษฐีพันล้านอย่างคุณจะทำตัวขี้ระแวงเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่น คอยสะกดรอยตามภรรยาที่ออกมาคุยงานแบบนี้”

ภามค่อยๆ หันใบหน้าคมคายไปมองแดเนียลช้าๆ นัยน์ตาสีนิลฉายแววเหยียดหยามและเย็นชาอย่างเปิดเผย

“การคุยงาน” ภามแค่นยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มอันตรายที่ทำเอาเลานจ์ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน “หรือการที่หมาลอบกัดอย่างมึง ใช้เอกสารขยะมาหลอกล่อเมียกู เพื่อหาทางเข้าใกล้เธอกันแน่”

คำสรรพนามที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันบ่งบอกถึงขีดความอดทนที่ขาดสะบั้น! แดเนียลหน้าตึงขึ้นมาทันที แววตาสีเฮเซลนัทเปลี่ยนเป็นขุ่นมัว

“ระวังคำพูดหน่อยคุณภควัต ผมมาในฐานะตัวแทน Vanguard Nexus”

“กูไม่สนว่ามึงจะมาจากวานการ์ด หรือมุดหัวออกมาจากรูไหนของไซเฟอร์” ภามก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ข่มรัศมีของอีกฝ่ายจนแดเนียลดูเล็กลงไปถนัดตา น้ำเสียงของภามกดต่ำ ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยไอสังหารที่สัมผัสได้จริง “แต่จำใส่กะโหลกมึงไว้... เมทินีคือภรรยาของกู เป็นเจ้าของชีวิตและหัวใจของกู ถ้ามึงยังกล้าสะเออะส่งดอกไม้ หรือเข้าใกล้เธอในระยะสิบเมตรอีกแม้แต่ครั้งเดียว...”

ภามเว้นจังหวะ นัยน์ตาสีนิลลุกโชนดั่งเปลวเพลิงนรก

“กูจะไม่ใช่แค่ล้างพอร์ตหุ้นของบริษัทมึง แต่กูจะหักขามึงทิ้ง แล้วส่งซากกลับลอนดอนคากล่องพัสดุ”

คำประกาศิตอันเหี้ยมเกรียมและเด็ดขาดทำเอาแดเนียลถึงกับผงะ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมของนักลงทุนหนุ่มลูกครึ่ง เขารู้ได้ในทันทีว่าผู้ชายตรงหน้า... ไม่ได้แค่ขู่

ภามไม่เสียเวลาชายตามองเศษซากความพ่ายแพ้ของคู่แข่งอีกต่อไป เขากระชับวงแขนแน่น รวบเอวคอดของเมลแล้วดันตัวเธอนำหน้า เดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวทันที โดยมีคินเดินเข้ามาขวางหน้าแดเนียลไว้พร้อมรอยยิ้มเย็น

“เชิญนั่งดื่มต่อคนเดียวนะครับคุณคาร์เตอร์... แล้วอย่าลืมจ่ายค่าเครื่องดื่มด้วยล่ะ” คินเอ่ยทิ้งท้ายอย่างเย้ยหยัน

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ส่วนตัวส่งสัญญาณเมื่อเคลื่อนตัวลงมาถึงชั้นล่างสุด ซึ่งเป็นพื้นที่จอดรถ VIP โซนปิดที่มีเพียงผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นที่เข้าถึงได้

ภามไม่ได้พาเมลขึ้นรถสปอร์ตสีดำของเขาในทันที ทว่ากลับกึ่งลากกึ่งจูงพาเธอเดินเลี้ยวเข้าไปยัง ‘ห้องรับรองและแต่งตัวส่วนตัวของประธาน’ ซึ่งเป็นห้องชุดลับที่โรงแรมแห่งนี้เตรียมไว้ให้ตระกูลอัครเดโชชาญโดยเฉพาะ

ปัง!

เสียงประตูกระจกนิรภัยหนาหนักถูกผลักปิดลงอย่างแรง กลอนแม่เหล็กไฟฟ้าส่งเสียง แกร๊ก! ล็อกตัวเองโดยอัตโนมัติ

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ทันที ผนังรอบด้านกรุด้วยกระจกเงาบานยักษ์ตั้งแต่พื้นจรดเพดาน แสงไฟสีวอร์มไวท์ซ่อนหลืบส่องสว่างกระทบโซฟาหนังแท้สีดำและตู้เสื้อผ้าไม้บิวต์อินหรูหรา

เมลถูกเหวี่ยงเบาๆ ให้แผ่นหลังเนียนนุ่มไปชนเข้ากับกระจกเงาบานใหญ่ด้านหลัง

“อ๊ะ... ภาม!”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งหลัก ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาทาบทับ กักขังเธอไว้ระหว่างท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างที่ยันอยู่กับบานกระจก เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นภาพของดาวคณะสาวผู้สูงศักดิ์ที่กำลังตกอยู่ใต้อาณัติของนายฮอตเนิร์ดสายดาร์กอย่างสมบูรณ์แบบ

ภามถอดเสื้อโค้ตตัวนอกสะบัดทิ้งลงบนพื้นอย่างไร้ความปราณี เขายืนหอบหายใจหนักหน่วง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลงบนพวงแก้มเนียน นัยน์ตาสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริกของภรรยา

“ทำไมถึงทำแบบนี้” ภามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงโทสะ “ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่ามันอันตราย ผมสั่งให้คุณอยู่ในการดูแลของการ์ด... แต่คุณกลับหนีออกมาหาไอ้ฝรั่งนั่นคนเดียว”

“ฉันไม่ได้มาหามันเพราะเรื่องส่วนตัวนะภาม” เมลพยายามเชิดหน้าสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัว “มันมีเอกสารที่ดินของบริษัทพ่อฉัน... ฉันแค่อยากรู้ว่ามันเล่นตลกอะไร ฉันโตพอที่จะปกป้องตัวเองและช่วยนายแบ่งเบาภาระได้นะ”

“แต่คุณกำลังเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยง” ภามตวาดเสียงต่ำ กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “คุณคิดว่าผมทนเห็นคุณยืนอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นที่จ้องจะฮุบคุณได้งั้นเหรอ คุณคิดว่าหัวใจของผมทำด้วยเหล็กหรือไง เมทินี”

ความเจ็บปวดและความหวงแหนที่สะท้อนออกมาในน้ำเสียงของเขา ทำเอาความดื้อรั้นของเมลพังทลายลงในพริบตา เธอสัมผัสได้ถึงความกลัว... ความกลัวที่จะสูญเสียเธอไปที่ซ่อนอยู่ลึกสุดในใจของผู้ชายคนนี้

“ภาม... ฉันขอโทษ...” เมลเอ่ยเสียงแผ่ว ยื่นมือสั่นเทาขึ้นไปแตะสันกรามคมกริบของเขา “ฉันรู้ว่านายเป็นห่วง... แต่ฉันปลอดภัยดีแล้วไงคะ”

“ปลอดภัยงั้นเหรอ...” ภามแค่นยิ้ม นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยประกายอันตรายที่ทำเอาท้องน้อยของเมลบิดเกร็ง “คุณคิดว่าคำขอโทษคำเดียว มันจะชดเชยกับความผิดที่คุณกล้าขัดคำสั่งของผมได้เหรอครับ”

มือหนาเลื่อนลงมาจับปลายคางมน เชิดขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆ ในระยะประชิด

“ในเมื่อคุณดื้อ... คุณก็ต้องยอมรับ ‘บทลงโทษ’ จากผม”

สิ้นคำประกาศิต ภามก็โน้มใบหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มของเธอในทันที

อื้อ...!

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์ ความหึงหวง และความบ้าคลั่งที่สะสมมาตลอดหลายชั่วโมง ริมฝีปากหยักร้อนจัดขบเม้มกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงจนเมลรู้สึกเจ็บแปลบ ลิ้นร้อนแทรกผ่านเข้าไปตักตวงความหวานอย่างดุดัน บงการและกวาดต้อนจนเธอแทบสำลักอากาศ เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาในลำคอ เมลพยายามจะประท้วง แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดกลับละลายหายไปกับรสสัมผัสอันดิบเถื่อนที่แสนเร่าร้อน

ภามไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปดึงเข็มขัดผ้าของเดรสสูทสีกรมท่าออกอย่างรวดเร็ว ปลดกระดุมเสื้อสูทด้านหน้าออกอย่างไม่ปรานี

แกร๊ก... พรึ่บ!

เสื้อสูทตัวหรูถูกแหวกออก เผยให้เห็นเรือนร่างท่อนบนที่สวมเพียงบราลูกไม้สีดำเนื้อบางเบา ผิวขาวเนียนละเอียดประดุจหิมะตัดกับสีลูกไม้เข้ม ทรวดทรงอกอิ่มคู่งามกระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ยอดอกที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าลูกไม้ชูชันสู้สายตาคมกริบของสามีผ่านเงาสะท้อนในกระจก

“ภาม... เดี๋ยวสิ ตรงนี้มัน...” เมลเอ่ยท้วงเสียงสั่น ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัวเมื่อแผ่นหลังเปลือยเปล่าแนบชิดกับความเย็นยะเยือกของบานกระจก

“ตรงนี้แหละครับ...” ภามกระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหู มือหนาข้างขวากอบกุมเต้าทรวงอิ่มไว้เต็มฝ่ามือ บีบเคล้นขยี้อย่างหนักหน่วงสลับกับใช้นิ้วหัวแม่มือปัดผ่านยอดอกสีหวานเบาๆ “มองดูตัวเองในกระจกสิครับ คุณเมทินี มองดูว่าร่างกายของคุณ... มันเป็นอย่างไร”

สายตาของเมลเลื่อนไปสบตากับตัวเองในกระจก ภาพสะท้อนเบื้องหน้าช่างดูวาบหวามและน่าละอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี... ร่างของเธอกำลังถูกชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีดำกอดรัด ทรวงอกขาวผ่องถูกมือหนาที่มีรอยสักย่ำยีอย่างไม่ปรานี ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาของภามกำลังซุกไซ้ซอกคอขาว กดจูบและดูดดึงขบกัดจนเกิดรอยจ้ำสีแดงเข้มรอยใหม่ขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“อ๊ะ... ภาม! เจ็บ... อื้อ...” เมลแหงนหน้าขึ้น ร่างกายสั่นสะท้าน แอ่นอกรับสัมผัสร้อนแรงอย่างห้ามตัวเองไม่ได้

ภามเลื่อนริมฝีปากต่ำลงมา ครอบครองยอดอกที่ชูชันผ่านเนื้อผ้าลูกไม้สีดำ ลิ้นร้อนลากผ่านและดูดดึงอย่างหิวกระหาย ความเปียกชื้นของน้ำลายซึมผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนแนบชิดติดกับผิวเนื้อ สร้างความเสียวซ่านรุนแรงจนเมลต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายอารมณ์

“อ๊า... ภาม ไม่ไหวแล้ว...”

“ยังไม่หมดบทลงโทษเลยครับ”

ภามละริมฝีปากออกช้าๆ นัยน์ตาสีนิลฉายแววดุดันและหิวกระหาย เขาดึงเดรสสูทและกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วของเธอให้หลุดร่วงลงไปกองอยู่ตรงข้อเท้าในพริบตา

ความเย็นของอากาศในห้องแอร์ปะทะเข้ากับจุดซ่อนเร้นกลางลำตัวที่บัดนี้เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำหวานแห่งความต้องการ เมลพยายามจะหุบเรียวขาเข้าหากันด้วยความเขินอาย แต่ภามกลับใช้ต้นขาแกร่งของเขาแทรกเข้ามาคั่นกลางไว้ บังคับให้เธอต้องแยกขาออกกว้างต่อหน้าบานกระจกเงา!

ภามปลดซิปกางเกงสแล็กของตัวเองอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยแกนกายใหญ่โตที่แข็งขืนร้อนจัดจนเส้นเลือดปูดโปนออกมาสู่ภายนอก

เขาจับเรียวขาเนียนสวยข้างหนึ่งของเมลยกขึ้นพาดไว้บนสะโพกสอบ สองมือหนายึดเอวคอดของเธอไว้แน่น ดันแผ่นหลังของเธอให้แนบชิดติดกับกระจกเย็นเฉียบ ก่อนจะจ่อปลายความแข็งแกร่งเข้าสู่ช่องทางนุ่มที่ฉ่ำเยิ้ม

“จำไว้ให้ดีนะครับ...” ภามกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนรดผิวแก้ม “...ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องคุณ นอกจากผมคนเดียว”

สวบ...!

“กรี๊ด... ภาม!”

เมลหวีดร้องออกมาในลำคอเมื่อความใหญ่โตอุ่นจัดแทรกผ่านเข้าไปในกายเธอรวดเดียวจนสุดความยาว

ความคับแน่นและเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยจนสมองขาวโพลน แผ่นหลังที่แนบชิดกับกระจกเย็นเฉียบตัดกับความร้อนรุ่มภายในช่องท้องที่กำลังถูกเติมเต็มจนแทบปริแตก ภามหยุดนิ่งค้างไว้เพียงอึดใจเดียว กัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสัน ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าออกทันที

ตับ... ตับ... ตับ...!

“อ๊ะ... อ๊า! ภาม... ช้าหน่อย ลึกไปแล้ว”

เมลสั่นคลอนไปทั้งร่างตามแรงส่งอันหนักหน่วง ทุกจังหวะที่ภามสวนสะโพกเข้าใส่ แผ่นหลังของเธอจะกระแทกเข้ากับกระจกเงาเบาๆ สลับกับเสียงผิวกายกระทบกันที่ดังก้องไปทั่วห้องแต่งตัวอันเงียบสงัด ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นเรือนร่างของทั้งสองที่กำลังสอดประสานกันอย่างแนบแน่น ข้อมือซ้ายของภามเกร็งแน่นขณะที่เขายึดสะโพกเธอไว้เป็นหลักยึด

ภามไม่ยอมผ่อนแรงแม้แต่น้อย ยิ่งเมลครางหวาน เขายิ่งกระหน่ำสะโพกเข้าใส่เน้นย้ำตรงจุดกระสันลึกซึ้งภายในตัวเธออย่างแม่นยำและดุดัน รสสัมผัสแห่งความหึงหวงและบทลงโทษผลักดันให้บทรักครั้งนี้ทวีความป่าเถื่อนและเร่าร้อนเกินกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

“เมล... เมลครับ” ภามครางเสียงต่ำในลำคอ ซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น กระหน่ำซอยสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้ง “บอกผมสิ... ว่าคุณเป็นของใคร”

“อ๊ะ... อ๊า! เป็นของภาม... อื้อ! เมลเป็นของภามคนเดียว!” เมลร้องตอบเสียงสั่นพร่า ร่างกายบิดเกร็ง เรียวแขนโอบกอดรอบคอหนาของเขาไว้แน่นเท่าชีวิต

“จำไว้... แล้วอย่าคิดหนีไปหาใครอีก”

ภามเร่งจังหวะสะโพกขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างสูงกระหน่ำกระแทกเข้าใส่ถี่กระชั้นรุนแรงจนเมลหวีดร้องครางระงม ช่องทางนุ่มบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนแทบขยับไม่ได้ กระแสความวาบหวามระเบิดออกดั่งสายฟ้าฟาด ร่างบางกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานแห่งความสุขสมออกมาท่วมท้น

ภามคำรามลั่นในลำคอ กระแทกเน้นย้ำเข้าไปลึกสุดอีกสองสามครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยธารอารมณ์ร้อนจัดเข้าสู่ส่วนลึกของร่างกายเธอจนหมดสิ้นทุกหยด

ร่างสูงทิ้งน้ำหนักลงทาบทับ หอบหายใจรวยรินอยู่ข้างแก้มนวล แขนแกร่งยังคงโอบรัดเอวบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้เธอร่วงลงไปกับพื้น ขณะที่แกนกายยังคงแช่นิ่งอยู่ภายในช่องทางที่ตอดรัดเป็นจังหวะ

ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องแต่งตัวอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งสองที่สอดประสานกัน

ภามค่อยๆ ถอนตัวตนออกอย่างแผ่วเบา เขาประคองร่างที่อ่อนระทวยของเมลขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน เดินพาเธอไปนั่งลงบนโซฟาหนังนุ่มตัวยาว ชายหนุ่มดึงเสื้อโค้ตตัวหนาของตัวเองขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของภรรยาไว้อย่างอ่อนโยน

เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ ยื่นมือหนาไปเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมน นัยน์ตาสีนิลที่เคยดุดัน บัดนี้กลับคืนสู่ความอบอุ่นและเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก

“หายดื้อหรือยังครับ” ภามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลลง

เมลที่นอนหอบอยู่บนโซฟา ช้อนสายตามองสามีขี้หวง แก้มเนียนยังคงแดงก่ำด้วยพิษรัก เธอเอื้อมมือไปตีไหล่หนาของเขาเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

“คนเผด็จการ... รังแกฉันจนแทบไม่มีแรงเดินแล้วเนี่ย”

ภามยิ้มมุมปาก รอยยิ้มหล่อเหลาเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาหัวใจของเมลละลาย เขายกมือซ้ายของเธอขึ้นมา จูบซับลงบนแหวนแต่งงานอย่างทะนุถนอม

“ถ้าไม่รังแก... คุณก็ไม่จำนี่ครับ” ภามสบตาเธอตรงๆ ด้วยแววตามุ่งมั่น “ต่อไปนี้... อย่าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอีกนะครับเมล เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้จริงๆ”

คำสารภาพที่แสนจริงใจและเปราะบางของชายหนุ่มตรงหน้า ทำให้เมลต้องดึงใบหน้าคมสันของเขาเข้ามากอดไว้แน่น ซุกหน้าลงกับกลุ่มผมสีดำของเขา