Home / มาเฟีย / สะดุดรักคุณหมอ / บทที่ 1 บ้านหลังเล็กของนักเขียน

Share

บทที่ 1 บ้านหลังเล็กของนักเขียน

Author: suyuesui
last update publish date: 2026-01-01 21:23:24

บทที่ 1

บ้านหลังเล็กของนักเขียน

ท้ายซอยแคบๆ แห่งหนึ่งในย่านชานเมืองของมหานครที่ผู้คนเร่งรีบใช้ชีวิตกันแทบตลอดเวลา

ทว่ายังมีบ้านไม้เล็กๆ หลังหนึ่งซ่อนตัวอยู่อย่างสงบ บ้านไม้สองชั้นที่สร้างด้วยไม้สักเก่า ตัวบ้านยกพื้นเล็กน้อยหลังคาจั่วคลุมด้วยกระเบื้องสีดินเผาเรียบง่ายแต่ทนแดดฝนได้อย่างแข็งแกร่ง

บันไดไม้เตี้ย ๆ นำไปสู่ชานบ้านขนาดพอดี ที่วางเก้าอี้หวายสองตัวไว้ข้างกัน โต๊ะไม้กลมเล็ก ๆ ถูกจัดวางไว้ตรงกลาง บางวันมีแจกันปักดอกไม้สดที่เด็ดมาจากสวนหน้าบ้าน บางวันมีเพียงแก้วกาแฟหนึ่งใบ และสมุดบันทึกที่มีลายมือเขียนเต็มหน้า

มุมหนึ่งของบ้านมีต้นโมกขนาดพอเหมาะที่ปลูกไว้ตั้งแต่ต้นเล็กจนโตสูงเกือบเท่าตัวบ้าน กลิ่นหอมเฉพาะตัวของดอกโมกลอยฟุ้งยามสายลมพัดผ่าน แม้จะอยู่ในเมือง แต่กลับไม่รู้สึกถึงความวุ่นวายเลยแม้แต่น้อย

เสียงนกกระจิบเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วอยู่บนกิ่งไม้ เสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบาใต้แสงแดดที่ลอดผ่านพุ่มไม้ กลิ่นดินแห้งจากกระถาง และกลิ่นหอมของไม้เก่าจากตัวบ้าน

ทุกอย่างผสานกันกลายเป็น “ความอบอุ่น” แบบที่หาได้ยากในเมืองใหญ่

หญิงสาวร่างเล็กวัยยี่สิบสามปีที่นั่งอยู่ตรงนั้นดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของภาพงามในเช้านี้ มือเรียวเล็กของเธอวางอยู่บนแป้นคีย์บอร์ด ปลายนิ้วเรียวสีชมพูดูสะอาดสะอ้านหมดจด

จังหวะการพิมพ์ของเธอสม่ำเสมอเต็มไปด้วยความตั้งใจในทุกสัมผัสของปลายนิ้วที่แตะลงบนแป้นพิมพ์

ทว่าจู่ๆ ปลายนิ้วเรียวก็หยุดชะงัก

เมื่อสมองที่กำลังเพลิดเพลินไปกับการจินตนาการเรื่องราวของตัวละครในนิยาย ที่เธอกำลังสร้างสรรค์ขึ้นมา เรื่องราวของเด็กคนนั้นช่างเหมือนชีวิตของเธอเสียเหลือเกิน

ภาพในอดีตลอยเข้ามาเป็นฉากๆ

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ วิ่งเล่นในสวนหน้าบ้าน เสียงกระทะจากครัวไม้ด้านหลังดังขึ้นพร้อมกลิ่นข้าวผัดลอยมาแตะจมูก และเสียงแหบแห้งแต่แฝงความอ่อนโยนของใครคนหนึ่งดังแว่ว

“อิง…ตาทำกับข้าวเสร็จแล้ว มากินข้าวก่อนลูก เดี๋ยวเย็นหมด”

เธอจำได้แม่นภาพนั้นชัดเจนเสียจนเหมือนยังอยู่ตรงนี้ ร่างสูงของชายชราสวมเสื้อหม้อห้อมเก่า ๆ กับผ้าขาวม้าคาดเอว มือหนึ่งถือตะหลิวอีกมือกวักเรียกเธอ

ท่านยิ้มให้เธอเสมอ...ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน

ท่านคือผู้ใหญ่เพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ที่อยู่กับเธอมาตลอด

ตาพิเชษฐ์คือคนที่เลี้ยงเธอมาจนเติบใหญ่ เธอไม่มีพ่อแม่ ไม่มีพี่น้อง ไม่มีญาติที่ไหน ตื่นมาก็เจอแต่ตา ร้องไห้ก็มีแต่ตาคอยกอด เจ็บไข้ก็มีแต่ตาคอยป้อนยา ป้อนข้าว

คืนไหนฝนตกฟ้าร้องแรง เธอจะตื่นมาเห็นตานั่งอยู่ข้างเตียงเฝ้าเธอไม่ห่าง

ดวงตากลมโตกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงอาบสองแก้ม ภาพความทรงจำยังคงชัดเจน ราวกับว่าตายังอยู่กับเธอตรงนี้ไม่จากไปไหน

“ตาคะ หนูคิดถึงตาจังเลย”

เสียงเธอเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน ดวงตากลมโตคู่นั้นเริ่มร้อนผ่าว หยาดน้ำใสค่อย ๆ เอ่อรื้นคลอหน่วยอย่างห้ามไม่ได้ ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เคยยิ้มบางเม้มแน่นขึ้นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดออกมา

มือข้างหนึ่งยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างแผ่วเบา ส่วนอีกข้างยกขึ้นมาจับสร้อยคอที่คล้องจี้ดอกไม้เอาไว้แน่น มันคือของที่ตาพิเชษฐ์ให้เธอสวมเอาไว้ตั้งแต่เด็กๆ และเป็นสิ่งเดียวที่เป็นที่พึ่งทางใจของเธอในยามที่เธอเดียวดาย

“หนูยังไม่ได้เป็นนักเขียนชื่อดังเลย ไหนตาบอกว่าจะอยู่รอดูความสำเร็จของหนูไงคะ”

ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส สายตาจ้องมองไปยังภาพถ่ายของชายชราผู้ชุบเลี้ยงเธอมา ที่ติดอยู่ข้างฝาบ้านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและโหยหา

ความคิดของนักเขียนสาวล่องลอยไปพร้อมกับแสงแดดอ่อนที่ทอดผ่านผ้าม่านผืนบาง มือเล็กยังคงลูบไล้จี้ดอกไม้บนสร้อยคอแผ่วเบา ภาพจำเรื่องราวของเธอกับตาพิเชษฐ์ในบ้านหลังนี้ยังคงวนเวียนในหัวไม่ไปไหน

แต่ทว่า.....

เสียงเครื่องยนต์ของรถราคาแพงที่ค่อย ๆ แล่นเข้ามาใกล้บ้าน ทำให้สติที่ล่องลอยเมื่อครู่กลับมาอยู่ที่ตน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนโน้มตัวไปมองลอดช่องหน้าต่างไม้บานพับ

ก่อนจะเห็นรถยนต์สีดำเงาวับคันใหญ่ระดับซีดานหรูหราหมายเลขทะเบียนพิเศษ ที่ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน รถคันหรูชะลอความเร็วและหยุดจอดอยู่ตรงหน้าบ้านของเธอพอดิบพอดี

พลันเกิดความสงสัยฉายชัดในดวงตากลมโตคู่นั้น

“รถใครกันนะหรูหราขนาดนี้?”

นักเขียนสาวพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเดินไปที่ประตูเพื่อเปิดมันออก แล้วสาวเท้าเล็กออกมายืนตรงเฉลียงหน้าบ้านเพื่อดูสถานการณ์

“คงไม่ใช่พวกมาเฟียมาทวงหนี้หรอกนะ”

เพราะความเป็นนักเขียนที่มักจะมีจินตนาการมากกว่าคนปกติทั่วไป ทำให้น้ำอิงอดที่จะคิดแบบนั้นไม่ได้

แต่ถ้าเป็นคนมาทวงหนี้จริงๆ ก็คงต้องมาตั้งแต่วันแรกที่ตาของเธอเสียไม่ใช่เหรอ?

เธอยังคงตบตีกับความคิดของตัวเอง พลางมองไปยังรถของแขกผู้มาเยือนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น

รถยนต์ที่ดูไม่คุ้นตาแต่อัดแน่นด้วยรังสีอำนาจเปิดประตูด้านหน้าออกอย่างนุ่มนวล การ์ดชุดดำสองคนลงจากรถมาก่อนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนหนึ่งในนั้นจะเปิดประตูด้านหลังให้ชายชราท่าทางภูมิฐานอีกคนก้าวลงมา

ร่างสูงสง่างามในชุดสูทลำลองสีอ่อน ผมสีขาวสะอาดตาที่บ่งบอกถึงอายุ ท่าทางสงบนิ่งแต่แฝงความแข็งกร้าวในแววตาเอาไว้อย่างชัดเจน ใบหน้าคมสันเต็มไปด้วยร่องรอยของอายุและประสบการณ์ของชีวิตบ่งบอกได้ว่าสมัยหนุ่มๆ คนคนนี้คงจะหล่อเอาเรื่อง

เธอไม่เคยพบเจอใครที่ดู ‘มีอิทธิพล’ ขนาดนี้ในชีวิตจริงมาก่อน

มือเรียวเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นประนมไหว้อย่างสุภาพ ใบหน้าหวานก้มลงเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาน่าเกรงขามของแขกผู้มาเยือนที่กำลังมองมาที่เธอโดยไม่ละสายตา

“สวัสดีค่ะ คุณคือ?”

เสียงหวานแผ่วเบาเอ่ยทักทายผู้ใหญ่ตรงหน้าด้วยความนอบน้อม

ชายชราพินิจเธอเงียบ ๆ สายตาเคร่งขรึมในตอนแรกอ่อนแสงลงเล็กน้อยเมื่อสบสายตากับเด็กสาวตรงหน้า

ดวงตากลมโตไร้พิษภัย แววตาซื่อตรงแบบที่ใครมองก็รู้สึกสบายใจ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มไว้เล็กน้อยเพราะยังประหม่าเรียกให้นัยย์ตาคมคู่นั้นของผู้มาเยือนสะท้อนคลื่นความเอ็นดูออกมาอย่างไม่ปิดบัง

คนอายุมากกว่าพยักหน้าช้า ๆ รับไหว้

“เรียกว่าปู่ก็ได้ ถ้าไม่ขัดเขินนะ”

น้ำเสียงอบอุ่นของเจ้าสัวที่เอ่ยออกมา เหมือนมีพลังงานบางอย่างที่ทำให้นักเขียนสาวรู้สึกปลอดภัยอย่างอธิบายไม่ถูก

น้ำอิงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางออกมาอย่างเขิน ๆ

“ค่ะ คุณปู่”

เจ้าสัววิเชียรมองใบหน้าเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง แล้วก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไม พิเชษฐ์ถึงหวงหลานสาวขนาดนั้น

ก็เด็กคนนี้ช่างใสซื่อไร้เดียงสาเสียจนน่าเป็นห่วง

“ปู่ขอเข้าไปข้างในได้มั้ย พอแก่แล้วก็ชักไม่ชินกับการยืนกลางแดดนาน ๆ”

“อุ้ย ขอโทษค่ะ เชิญคุณปู่เข้ามาข้างในก่อนเลยค่ะ”

น้ำอิงรีบขยับตัวเปิดประตูออกกว้างเพื่อให้แขกผู้มาเยือนเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว

เจ้าสัวเดินตามเธอเข้ามาในบ้านไม้หลังเล็ก พร้อมกับการ์ดที่ยืนรั้งอยู่ห่าง ๆ อย่างรู้หน้าที่

กลิ่นไม้เก่าผสมผสานกับกลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและสงบอย่างที่คนมีอำนาจไม่ค่อยได้สัมผัสบ่อยนัก

ท่านหยุดยืนอยู่กลางโถงเล็ก ๆ ของบ้านอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสีเข้มภายใต้คิ้วหนาเหลือบมองรอบตัวช้า ๆ อย่างพิจารณา

ข้าวของทุกชิ้นดูเรียบง่ายไม่ได้หรูหรา ไม่ใช่ของแพง ไม่มีของตกแต่งเว่อร์วังเหมือนในคฤหาสน์ของเขา แต่กลับจัดวางไว้อย่างมีระเบียบบ่งบอกถึงนิสัยของผู้เป็นเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี

บนฝาผนังมีภาพถ่ายขนาดเล็กแปะเรียงราย เป็นภาพหญิงสาวคนเดียวที่ยิ้มอยู่ในมุมต่าง ๆ ของบ้านใบหน้ายิ้มแย้มแบบเดียวเหมือนที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อครู่

เจ้าสัววิเชียรเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าหน้าต่างที่มีสายลมโชยพัดผ่าน ลมหายใจของเขาแผ่วเบาลงเมื่อมองแสงแดดทอดผ่านม่านพลิ้วลงมากระทบโต๊ะไม้อย่างอบอุ่น

ท่านหลุบตาลงเล็กน้อยราวกับกำลังใช้ความคิด

บ้านหลังนี้ไม่มีห้องรับรองใหญ่ ไม่มีพรมทอราคาแพงหรือของประดับนำเข้า ไม่มีบอดี้การ์ดยืนเฝ้าตามมุมห้อง มันให้ความรู้สึกเหมือนบ้านจริง ๆ มากกว่าคฤหาสน์หลายร้อยล้านที่เขาอยู่มาทั้งชีวิต

ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจของเจ้าสัวโดยไม่ทันตั้งตัว ชายชราที่เคยผ่านโลกมาไม่รู้กี่สนาม เคยนั่งหัวโต๊ะในห้องประชุมมานับครั้งไม่ถ้วน เคยถูกเชื้อเชิญให้เป็นแขกเกียรติยศในงานระดับประเทศไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

กลับยืนอยู่ในบ้านไม้เรียบง่ายหลังหนึ่งแล้วรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เขาหลับตาลงช้า ๆ สูดลมหายใจลึกขึ้นราวกับตั้งใจปล่อยให้อากาศบริสุทธิ์ในบ้านนี้ชะล้างความวุ่นวายจากโลกภายนอก

“บ้านสวยดีนะ”

เสียงทุ้มทรงพลังเอ่ยชมขึ้นจากใจจริง เรียกให้รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าของผู้เป็นเจ้าของบ้านได้อย่างไม่ยากนัก

“ขอบคุณค่ะคุณปู่ ถึงมันไม่ได้ใหญ่โตอะไรแต่หนูคิดว่ามันเป็นบ้านที่ดีที่สุดสำหรับหนูเลยค่ะ”

เจ้าสัวเหลือบมองเธออีกครั้ง เขาเข้าใจแล้วว่า บ้านหลังนี้เลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งให้เติบโตมาได้อย่างงดงามเพียงใด

น้ำอิงมองชายสูงวัยที่ยืนอยู่กลางห้องเล็ก ๆ ของเธอด้วยความรู้สึกทั้งเกรงใจและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน เพราะแทนที่เขาจะมีสีหน้ารังเกียจหรือดูถูกเหมือนคนร่ำรวยบางคนที่เคยพบมา

ทว่าแววตาคู่นั้นกลับมีความอ่อนโยนและฉาบเคลือบความประณีประนอมเอาไว้อย่างชัดเจน

“หลังพิเชษฐ์เสียไป หนูอยู่ที่นี่คนเดียวตลอดเลยสินะ?”

เจ้าสัววิเชียรถามขึ้นหลังหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ถ้าให้เดานี่คงเป็นเก้าอี้ไม้ที่ผู้ล่วงลับนั่งมันอยู่บ่อยๆ เป็นแน่

น้ำอิงพยักหน้ารับก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมรอยยิ้มบางบนใบหน้า

“ค่ะ ตั้งแต่ตาเสีย…หนูก็อยู่คนเดียวมาตลอดค่ะ” เธอวางถ้วยชาให้ชายชราเบื้องหน้าแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม ทว่าสีหน้าก็ยังคงเก็บงำความประหม่าไว้แทบไม่อยู่ถึงแม้ว่าจะยังคงพยามยิ้มสู้ก็ตาม

วิเชียรรับถ้วยอย่างสุภาพก่อนจะยกขึ้นมาจิบ กลิ่นหอมอ่อนของชาสมุนไพรลอยแตะปลายจมูก รสหวานจางเจือกลิ่นมะลิและใบเตยทำให้เขาเผลอยิ้มบาง ๆ

“ไม่เลวเลย” เขาเอ่ยชมจากใจจริง

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวตรงหน้า เด็กตัวเล็ก ๆ ที่พิเชษฐ์เคยบอกไว้ว่าเป็นหลานที่เขาเลี้ยงดูด้วยความรักทั้งหมดที่มี

‘สดใส บริสุทธิ์ ไม่มีพิษภัย’

ชายสูงวัยคิดในใจ พลางนึกถึงเพื่อนเก่าที่จากไป พร้อมกับถอนหายใจออกมาแผ่วเบาราวกับกำลังชั่งใจเรื่องราวบางอย่าง

“บ้านนี้ ดูแล้วอบอุ่นนะ”

“พิเชษฐ์ดูจะตั้งใจดูแลเธอมาอย่างดีที่สุดจริง ๆ”

น้ำอิงยิ้มรับพร้อมรอยยิ้มกว้างจนรอยบุ๋มสองข้างแก้มปรากฏ คล้ายดีใจที่ได้ยินใครพูดถึงตาเธอด้วยความรักแบบนั้น

“หนูไม่เคยลำบากเลยนะคะ ตาเลี้ยงหนูดีมาก ถึงจะไม่ได้มีอะไรมากมาย แต่หนูก็มีความสุขดี”

คำตอบของเธอทำให้แขกของบ้านเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังใช้เวลาซึมซับคำพูดเหล่านั้นให้ลึกถึงขั้วหัวใจ ก่อนที่เขาจะวางถ้วยชาลงเบา ๆ แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

“เรื่องที่ฉันจะมาคุยวันนี้ มันเป็นสิ่งที่พิเชษฐ์ฝากฝังไว้ก่อนจะจากไป”

น้ำเสียงจริงจังของเจ้าสัวที่เอ่ยขึ้น พานให้ดวงตากลมโตของน้ำอิงวูบไหวเล็กน้อย ในขณะที่หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นระส่ำราวกับกำลังลุ้นประโยคถัดไปว่าเธอจะต้องเผชิญกับสิ่งใด

และนั่น…คือจุดเริ่มต้นของบทสนทนาที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สะดุดรักคุณหมอ   ตอนพิเศษ 5 สมบูรณ์

    ณ บริเวณศาลาเก็บอัฐิภายในสวนหลังวัดเล็กๆ ที่ร่มรื่น ลมอ่อนพัดผ่านกลีบดอกไม้ที่โรยตามทางเดินหยอกล้อกับใบไม้เขียวขจีรอบบริเวณ เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวลงบนพื้นแผ่นหินเย็นใต้เท้าและในมุมหนึ่งของศาลามีเจย์ดีที่เก็บอัฐิสีขาวสะอาดที่ถูกดูแลอย่างดีเสมอมา อัฐิของ ‘ตาพิเชษฐ์’ กับ ‘ปู่ณรงค์’ ถูกวางอยู่เคียงข้างกัน… เรียบง่าย แต่สงบ สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยความทรงจำ เดือนนี้เป็นอีกเดือนหนึ่งที่น้ำอิง เวกัสและเจ้าแฝดของบ้าน “วิวัฒนกุลชัย” ตั้งใจเดินทางมาไหว้ ตา และ ปู่ ตามคำสัญญาในใจที่ไม่มีวันจางหาย “ทวดคับ เจย์เดนมาไหว้แล้วนะ” เสียงใสๆ ของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้นขณะที่เขาคุกเข่าลงเบาๆ วางพวงดอกไม้สีขาวไว้ตรงหน้าหิ้ง “เจย์ไดก็มาครับ” เจย์ไดเอ่ยบ้างก่อนจะวางดอกไม้ช่อเล็กลงทั้งสองจุดให้ทั้งทวดทั้งสองได้รับอย่างเท่าเทียม เด็กทั้งสองเงยหน้ามองอัฐิเงียบๆ เหมือนจะเข้าใจแม้จะยังเล็กนักแต่ในแววตาไร้เดียงสานั้นมีแววของความรักที่ได้รับการปลูกฝังมาอย่างดี น้ำอิงย่อตัวลงข้างลูกทั้งสองมือของเธอจับบ่าลูกเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอัฐิของผู้ที่เป็นทุกอย่างในชีวิตของเธอ แล้วพูดด้วยเสียงนุ่มนวลแฝงไปด้วยความอบอุ

  • สะดุดรักคุณหมอ   ตอนพิเศษ 4 นิยายของน้ำอิง

    เช้าในคฤหาสน์วิวัฒนกุลชัย แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องของเจ้าแฝดตัวน้อย “เจย์เดน” และ “เจย์ได” ที่วันนี้ดูจะตื่นเร็วเป็นพิเศษ ร่างเล็กสองคนในชุดนักเรียนอนุบาลเรียบร้อยกำลังยืนต่อหน้ากระจกพร้อมกันจัดเสื้อผ้าให้กันและกันด้วยความใส่ใจในแบบเด็ก ๆ “เจย์เดน! ผมนายเบี้ยวนะ เดี๋ยวแม่จะว่า!” เจย์ไดพูดพลางย่นจมูกใส่พี่ชายฝาแฝดแล้วจัดปกเสื้อให้ “นายก็ติดกระดุมเบี้ยวเหมือนกัน เจย์ได!” เจย์เดนแย้งก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วช่วยจัดให้ฝาแฝดของตัวเองบ้าง เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นในห้องก่อนที่เสียงรองเท้าหนังเงาๆ จะก้าวเข้ามาจากทางเดิน “สองเจย์! พร้อมรึยังครับ?” เสียงเข้มของ ธนิน ดังขึ้นที่หน้าห้อง “พร้อมแล้วลุงธนิน!” เจ้าแฝดสองคนตะโกนตอบรับพร้อมกันอย่างแข็งขันก่อนจะรีบวิ่งกระโดดโลดเต้นออกมาหาเขา ธนินในชุดสูทเรียบกริบก้มลงรับอ้อมกอดจากเด็กทั้งสองคนอย่างที่เขาทำประจำทุกเช้ามือใหญ่ลูบศีรษะเด็กชายฝาแฝดด้วยความเอ็นดู “วันนี้อย่าลืมกินนมให้หมดนะครับ แล้วก็ห้ามแกล้งเพื่อน ห้ามแกล้งกัน ห้ามเอาไม้บรรทัดฟาดหัวกันอีก” “ครับลุงธนินนน~” ทั้งคู่ตอบยานคางแบบรู้ว่ากำลังโดนแซว “แล้ววันนี้ใครจะนั่งห

  • สะดุดรักคุณหมอ   ตอนพิเศษ 3 มัลดีฟของเรา 18+

    ทะเลสีฟ้าครามทอดตัวยาวสุดสายตาเกลียวคลื่นซัดกระทบชายฝั่งอย่างอ่อนโยน เสียงน้ำกระทบเสาไม้ของบ้านพักกลางทะเลสร้างจังหวะนุ่มนวลราวกับบทกล่อมยามเย็น ท้องฟ้าเหนือหัวกำลังเปลี่ยนสีอย่างช้าๆ จากฟ้าใสกลายเป็นทองอ่อนๆ ไล่เฉดไปจนถึงสีส้มแดงอุ่นตา ที่พักกลางน้ำตั้งเรียงรายเป็นแถวโยงเข้าหากันด้วยสะพานไม้สีอ่อนทอดยาว ด้านในบ้านพักมีระเบียงส่วนตัวยื่นออกไปสู่ผิวน้ำท่ามกลางกลิ่นเกลือทะเลที่โชยมาเป็นระยะแสงแดดยามเย็นตกกระทบผิวน้ำเกิดเป็นประกายระยิบระยับราวกับเพชรนับหมื่นเม็ดกระจายตัวอยู่ใต้พื้นระเบียง ผ้าม่านบางพลิ้วไหวเบาๆ ตามแรงลมสะท้อนความสบายและอิสระของสถานที่แห่งนี้ที่ซึ่งไม่มีตารางเวลาไม่มีเสียงร้องของลูกๆ ไม่มีภาระไม่มีบทบาทนอกบ้าน…มีเพียงแค่ “เขา” และ “เธอ” น้ำอิงยืนรับลมอยู่ที่ระเบียงปล่อยให้สายลมเย็นสางเส้นผมที่ยาวเลยบ่า ชุดเดรสลินินสีขาวสะอาดพลิ้วตามแรงลมท่ามกลางฉากหลังที่เป็นท้องทะเลไร้ขอบเขต เธอสูดหายใจเข้าลึกราวกับต้องการซึมซับความเงียบสงบนี้ให้ซึมลึกเข้าไปถึงปลายหัวใจ นี่คือครั้งแรกในรอบสามปีที่เธอได้มาอยู่กับเวกัสสองต่อสองอีกครั้งไม่มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเจ้าแฝดไม่มีขวดนม ไม่มีผ้าอ

  • สะดุดรักคุณหมอ   ตอนพิเศษ 2 เจย์เดน&เจย์ได

    สามปีต่อมา……หลังจากที่มีเจ้าแฝดเวกัสและน้ำอิงก็ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านใหญ่เพราะจะได้สะดวกต่อการเลี้ยงดูเจ้าเด็กสองคนที่กำลังโต แสงแดดอ่อนในยามสายของวันหยุดสุดสัปดาห์สาดลอดซุ้มดอกไม้ภายในสวนสวยหน้าคฤหาสน์ กลิ่นหอมอ่อนของดอกกุหลาบและลีลาวดีกระจายไปทั่วชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและสุขสงบ เสียงหัวเราะใสๆ ดังขึ้นมาไม่ขาดสายจากสนามหญ้าหน้าบ้าน “ฮ่าๆๆ พี่เดน วิ่งช้าจัง! เจย์ไดจะจับได้แล้วนะ!” เสียงของเจย์ไดหนูน้อยแก้มยุ้ยเจ้าของเสื้อยืดลายไดโนเสาร์ร้องลั่นขณะวิ่งไล่พี่ชายฝาแฝดของตัวเองไปรอบสนาม “ไม่เอา! เดนจะเป็นฮีโร่! ไดต้องเป็นตัวร้าย!” เจย์เดนเถียงกลับเสียงใสแต่ขาทั้งสองข้างก็ยังวิ่งนำอยู่สองพี่น้องวัยสามขวบมีพลังเหลือล้นราวกับไม่มีวันหมด เสื้อผ้าที่เคยเรียบร้อยตอนออกจากบ้านเมื่อเช้าบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและหยาดเหงื่อจากการวิ่งเล่นเต็มพิกัด แต่แววตากลมใสนั้นกลับเปล่งประกายอย่างมีความสุขรอยยิ้มของเด็กทั้งสองคนทำให้โลกทั้งใบดูสดใสขึ้นในทันที ที่ระเบียงบ้านด้านบนคุณปู่วรุตฒ์ในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองและคุณย่าพัชราภานั่งเคียงกันบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก สีหน้าเปี่ยมสุขขณะมองหลานชายฝาแฝดวิ่งเล่นก

  • สะดุดรักคุณหมอ   ตอนพิเศษ 1 แพ้ท้อง

    สองเดือนผ่านไป… แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมในห้องนั่งเล่นของคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง อากาศอบอุ่นพอให้รู้สึกสบายแต่ไม่มากพอจะละลายไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องได้ ร่างเล็กของน้ำอิงนั่งพิงพนักโซฟามือบางวางอยู่บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อยสะท้อนความเปลี่ยนแปลงในร่างกายและชีวิตของเธอในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากทางห้องครัว ก่อนที่เวกัสสามีหมอสุดหล่อของเธอจะปรากฏตัวพร้อมใบหน้าเซื่องซึมเหมือนคนอดนอนมาเป็นปี เขาทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างแรงจนน้ำอิงต้องรีบยันตัวไว้ไม่ให้เสียหลัก โซฟายวบลงเมื่อร่างหนาแทรกเข้ามา ก่อนจะทิ้งหัวซุกลงบนตักของเธออย่างหมดแรงราวกับแมวตัวโตที่หมดฤทธิ์แล้วหาไหล่ให้พิง “อิงงงงงง…… พี่เวียนหัว” เสียงอู้อี้เปล่งออกมาจากปากของสามี ผู้ซึ่งเคยเยือกเย็นเฉียบขาดในห้องผ่าตัดตอนนี้กลับกลายเป็นสามีสายอ้อนเต็มขั้น น้ำอิงหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดูมือเล็กข้างหนึ่งลูบเบาๆ ที่กรอบหน้าคมของสามีอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังปลอบประโลม “ไหวมั้ยคะ?” เสียงหวานเอ่ยถามแววตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยปนขำอ่อนๆ เธอไม่คิดเลยว่าเวกัสจะรักเธอถึงขั้น “แพ้ท้องแท

  • สะดุดรักคุณหมอ   บทที่ 41 ของขวัญจากหัวใจ (จบ)

    ผ่านไปสามเดือน…… แสงแดดอ่อนยามสายส่องลอดเงาต้นมะพร้าวที่เรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ ลมทะเลพัดเบาๆ แตะปลายผมเจ้าสาวราวกับกลัวว่าจะรบกวนความงดงามของเธอ ชายหาดเล็กๆ ถูกเนรมิตให้กลายเป็นเวทีแห่งความรักอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น แขกในงานมีเพียงไม่กี่คน… ทุกใบหน้าคือคนที่มีความหมายกับพวกเขาจริงๆ ครอบครัวของเวกัส ครอบครัวของน้ำอิง เพื่อนสนิทที่อยู่เคียงข้างมาตลอดไม่แม้แต่จะมีช่างภาพมืออาชีพหรือแสงไฟพร่างพรายมีเพียงแสงธรรมชาติจากฟ้าและรอยยิ้มจริงใจจากทุกคน เวกัสในชุดสูทสีขาวครีมเรียบหรูแต่ดูสบายตาเขาดูเหมือนเจ้าบ่าวที่เดินออกมาจากนิตยสารแฟชั่น สายตาที่ใบหน้าคมเข้ม คิ้วเข้มพาดเฉียงดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักสวยสีธรรมชาติที่ยกยิ้มอย่างมีความสุขในตอนนี้ไม่มีสิ่งใดสามารถแต่งเติมให้สมบูรณ์กว่านั้นได้อีกแล้ว น้ำอิงยืนอยู่ปลายทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังซุ้มดอกไม้สีขาวริมทะเล เธอในชุดเจ้าสาวแบบเรียบหรูแต่สวมไว้ด้วยความนุ่มนวลของเจ้าหญิงตัวน้อยจากนิทาน เธอเดินช้าๆ ใบหน้าสวยประดับด้วยรอยยิ้มระเรื่อ ดวงตากลมโตของเธอจับจ้องไปที่ชายตรงหน้า… ผู้เป็นคนรัก เมื่อเท้า

  • สะดุดรักคุณหมอ   บทที่ 5 จุดตัดชะตา

    “เพราะมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” เสียงของปู่วิเชียรดังขึ้นในห้องรับรองหลังมื้ออาหาร บรรยากาศโดยรอบเงียบลงในทันที เหลือเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินอย่างช้า ๆ และสายลมแผ่วเบาจากเครื่องปรับอากาศ “ครับ?” เวกัสเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงขึงขัง ใบหน้าคมเข้มหันมามองปู่ด้วยสายตาจริงจังเต็มเปี่ยมไปด้วยความสงสัย

  • สะดุดรักคุณหมอ   บทที่ 4 วันครอบครัว

    เช้าวันอาทิตย์ คอนโดหรูใจกลางเมือง – ชั้น 15 ห้อง 1501 แสงแดดยามสายทอแสงลอดผ่านม่านบางสีขาวนวลของหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ราวกับแสงนั้นได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้องให้ค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาความอบอุ่นของแดดสัมผัสปลายปลายเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะไต่ขึ้นไปยังแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มที่ยังหลับตาแน่นิ่ง ราวกับไม่

  • สะดุดรักคุณหมอ   บทที่ 3 สังสรรค์

    ค่ำคืนในกรุงเทพฯ ช่างเจิดจรัสไม่ต่างจากอัญมณีที่เปล่งประกายภายใต้แสงไฟนีออน และในย่านไฮเอนด์แห่งหนึ่ง ซึ่งรวมร้านอาหารหรู โรงแรมระดับห้าดาว และแหล่งสังสรรค์ของเหล่าเศรษฐีระดับประเทศ ก็มีสถานที่หนึ่งที่โดดเด่นไม่แพ้ใคร…” Jk Club” คลับหรูสุดเอ็กซ์คลูซีฟ ที่มีเพียงสมาชิกระดับ ‘VVIP’ เท่านั้นถึงจะก้าว

  • สะดุดรักคุณหมอ   บทที่ 2 คุณหมอเวกัส

    เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์หรูหราสีดำสนิทแล่นเข้ามายังลานหน้าตึกหลักของโรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัยอินเตอร์เนชั่นแนลอย่างนุ่มนวล ตัวรถคือ Maybach รุ่นลิมิเต็ด เส้นสายเฉียบหรูสะท้อนแสงแดดยามเช้าเป็นประกายวิบวับ ภายใต้หมายเลขทะเบียนประจำตระกูลที่จดจ้องจากใครต่อใครว่าเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของ “กลุ่มวิวัฒนกุลชัย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status