อารัมภบท

คฤหาสน์วิวัฒนกุลชัย บนเนินสูงใจกลางพื้นที่ส่วนตัวขนาดหลายสิบไร่ คฤหาสน์วิวัฒนกุลชัย ตั้งตระหง่านราวพระราชวังหลังงามที่กาลเวลาไม่อาจแตะต้อง

ตัวอาคารหลักก่อด้วยหินอ่อนอิตาลีแท้ โทนขาวนวลตัดด้วยเสาโรมันแบบคอรินเธียนที่เรียงรายรอบตัวอาคาร กระจกสีชาระยิบระยับสะท้อนแสงแดดอ่อนในยามเช้า แฝงความอบอุ่นในความโอ่อ่าหรูหรา ด้านบนสุดของอาคารถูกออกแบบเป็นโดมทองอ่อน ประดับยอดด้วยธงผืนเล็กที่พลิ้วไหวตามลมเบา

ถนนทางเข้ากว้างใหญ่ปูด้วยหินแกรนิตสีเข้ม แยกสองข้างทางด้วยแนวต้นสนสูงเรียงเป็นระเบียบ ร่มรื่นตลอดระยะทางเกือบห้าร้อยเมตรปลายทางคือประตูเหล็กดัดลวดลายซับซ้อนขนาดสูงกว่าคนสองคน

ติดตราประจำตระกูล “วิวัฒนกุลชัย” ที่หล่อด้วยทองเหลืองแท้ กลางดอกลิลลี่ที่บานอย่างสง่างาม

ทันทีที่รถเคลื่อนผ่านประตูหลัก เหล่าการ์ดในชุดสูทสีดำสนิทกว่าแปดคนเรียงแถวทำความเคารพ มีจุดสแกนความปลอดภัยทั้งระบบไบโอเมตริกซ์และกล้องวงจรปิดที่ทำงานตลอด 24 ชั่วโมง

แต่ละก้าวที่เข้าใกล้ตัวคฤหาสน์ ล้วนเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามและเงียบงันที่ทรงพลัง

ลานน้ำพุขนาดใหญ่กลางลานวงกลมหน้าคฤหาสน์ทำหน้าที่ต้อนรับผู้มาเยือน สายน้ำโปร่งใสไหลจากปากสิงโตหินอ่อนที่ตั้งอยู่ใจกลางแท่นน้ำพุ รายล้อมด้วยรูปปั้นเทพกรีกในท่วงท่าสง่างาม ทั้งเทพีแห่งสันติ เทพเจ้าแห่งการรักษา และปัญญา เสียงน้ำกระเซ็นแผ่วเบาสะท้อนกับผนังหินอ่อน เป็นเหมือนบทเพลงคลอเบา ๆ ที่ช่วยกล่อมทุกความคิดให้สงบ ถัดจากลานน้ำพุ เป็นโซนสวนตัดแต่งที่ได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน

สองข้างทางปูหินกาบสีเทาเข้ม ขนาบด้วยซุ้มไม้เลื้อยดอกโมก ดอกพวงแสด และกุหลาบอังกฤษที่เบ่งบานเต็มซุ้มกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยมากับสายลม พุ่มไทรเกาหลีถูกตัดแต่งเป็นรูปทรงเรขาคณิตอย่างประณีต ละเอียดจนแทบหาข้อผิดพลาดไม่ได้

ด้านในสุดของสวนเป็นซุ้มศาลาหินอ่อนทรงยุโรปโบราณ หลังคาโดมกลมประดับด้วยเถาวัลย์ดอกขาวที่บานสะพรั่งทุกฤดู ภายในมีโต๊ะน้ำชาทรงคลาสสิกจัดวางไว้ พร้อมชุดถ้วยชาเบญจรงค์ที่หายากยิ่ง

ตัวคฤหาสน์หลักนั้นสูงสามชั้น มีระเบียงหินอ่อนล้อมรอบ ชั้นล่างเปิดโล่งออกสู่สวนในรูปตัว U ประตูไม้โอ๊คบานใหญ่แกะสลักด้วยมือ ลวดลายมังกรกับนกฟีนิกซ์ที่ตวัดพันกันสื่อถึงการปกครองและการฟื้นคืน

เมื่อเปิดออก…ภายในคฤหาสน์คืออีกโลกหนึ่งที่เงียบ สงบ แต่ทุกอณูของอากาศแฝงไว้ด้วยอำนาจ…อำนาจที่ไม่ได้มาจากเสียงดัง แต่จาก “ความเงียบที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย”

แสงแดดยามบ่ายอาบไล้ไปทั่วคฤหาสน์วิวัฒนกุลชัยหลังใหญ่ ท่ามกลางแมกไม้ที่ได้รับการตกแต่งอย่างประณีตตามสไตล์ยุโรป ผสมผสานความคลาสสิกและทันสมัยอย่างลงตัว เสียงน้ำพุเบา ๆ คลอเคล้าไปกับกลิ่นหอมอ่อนของชาเอิร์ลเกรย์ที่ลอยอบอวลอยู่กลางสวน

ชายชราผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่ตรงมุมระเบียงใต้ซุ้มไม้เลื้อย แม้ผมหงอกขาวทั้งหัวจะเป็นเครื่องหมายของกาลเวลา แต่แววตากลับยังคมเฉียบเฉกเช่นผู้นำที่ผ่านสนามชีวิตมาอย่างโชกโชน เขาคือ “วิเชียร วิวัฒนกุลชัย”

อดีตผู้ทรงอิทธิพลในโลกใต้ดิน ผู้ก้าวข้ามเส้นเขตสีเทาสู่บัลลังก์นักธุรกิจระดับประเทศ

เจ้าของเครือโรงพยาบาลวัฒนกุลชัยที่มีสาขากระจายอยู่ทั่วประเทศ เจ้าของบริษัทผลิตยาและเวชภัณฑ์รายใหญ่

เคียงข้างกันคือหญิงสูงวัยผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนแต่ทรงพลัง “จินตนา วิวัฒนกุลชัย”คู่ชีวิตที่คอยประคับประคองเขาผ่านวันคืนที่ทั้งเปื้อนเลือดและเต็มไปด้วยความสูญเสีย เวลานี้เธอกำลังค่อย ๆ รินชาให้เขาอย่างใจเย็น

“รสชาเปลี่ยนไปนิดนะคะ วันนี้คนครัวเปลี่ยนใบชาใหม่” จินตนากล่าวด้วยน้ำเสียงรื่นหู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สายตามองไปยังสามีที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“อืม…แต่กลิ่นยังใช้ได้” วิเชียรตอบ พลางละสายตาไปยังสวนสนหรูที่ทอดตัวยาวเบื้องหน้า

ไม่ทันที่ความสงบจะยืดยาว เสียงฝีเท้าหนักแน่นของหนึ่งในการ์ดคนสนิทก็ดังขึ้นจากทางเดินหิน ชายหนุ่มในสูทเข้มเดินตรงมาหยุดลงเบื้องหน้าก่อนจะรายงานเรื่องสำคัญ

“คุณท่านครับ… ดร.วรุตม์โทรมาแจ้งว่า… ‘คุณพิเชษฐ์’อาการทรุดหนักมากแล้วครับ อยู่ห้องไอซียู”

มือที่กำลังยกถ้วยชาหยุดค้าง วิเชียรขมวดคิ้วแน่นในพริบตา เสียงในอดีตพลันแว่วเข้ามาในความทรงจำ

คืนฝนตกที่เขาถูกลอบยิงจากศัตรูและคลาดจากลูกน้องในตรอกมืดเมื่อสี่สิบปีก่อน หากวันนั้นไม่มีชายคนหนึ่งเข้ามาช่วยชีวิตไว้ทันเวลา…เขาคงไม่ได้นั่งอยู่ที่นี่ในวันนี้

‘พิเชษฐ์…มา เป็นผู้มีพระคุณที่เขาไม่เคยลืมแม้แต่นาที ชายคนที่ไม่เคยทวงบุญคุณหรือค่าตอบแทนใดๆ ไม่ว่าเขาจะยื่นข้อเสนออะไรให้ พิเชษฐ์มักจะปฏิเสธอยู่เสมอ

“พิเชษฐ์…” เขาพึมพำเบา ๆ อย่างคนชั่งใจก่อนจะลุกขึ้นช้า ๆ ด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ สมกับชื่อที่หลายคนยังคงยำเกรง

“เราคงต้องไปจริง ๆ แล้วล่ะสินะ” จินตนาเอ่ยขึ้นเบา ๆ พลางลูบแขนสามีเบา ๆ อย่างเข้าใจเพราะเธอรู้ดีว่า ความกตัญญูในใจของวิเชียรไม่เคยเปลี่ยน

“เตรียมรถ” เสียงคำสั่งจากปากวิเชียรบอกให้การ์ดคนสนิทจัดการความพร้อมเพื่อไปหาคนสำคัญที่เค้าต้องการเจอหน้ามากที่สุดในตอนนี้ รถยนต์กันกระสุนสีดำคันหรู ก็มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลวัฒนกุลชัย เพื่อไปพบชายผู้เคยยื่นมือดึงชีวิตของเขาขึ้นมาจากความตาย

โรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัย สาขากรุงเทพฯ

แสงไฟขาวสว่างโรจน์ภายในห้องไอซียูถูกลดทอนลงเหลือเพียงแสงสลัวเพื่อไม่รบกวนผู้ป่วย เครื่องช่วยหายใจยังคงทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงเต้นของหัวใจบนจอมอนิเตอร์ดังเป็นจังหวะช้า ๆ แต่อย่างน้อย…ก็ยังเต้นอยู่

ดร.วรุตม์ วิวัฒนกุลชัย ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาว ยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ใบหน้าท่ามกลางแว่นกรอบบางนั้นเคร่งเครียด แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนและความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง เขาเป็นทั้งลูกชายของเจ้าสัววิเชียร และผู้อำนวยการใหญ่ของโรงพยาบาลแห่งนี้

ทันทีที่เสียงประตูเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของชายชราผู้เป็นพ่อก็ก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม พร้อมภรรยาผู้เป็นแม่ที่เดินตามมาติด ๆ วิเชียรไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงสบตาลูกชาย แล้วมองตรงไปยังร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

“พ่อครับ…” เสียงทุ้มของวรุตม์เอ่ยขึ้นด้วยความเคารพ “ผมพยายามเต็มที่แล้ว แต่อาการของคุณพิเชษฐ์ยังทรง ๆ และ…เกรงว่าอาจจะอยู่ได้อีกไม่นานครับ”

วิเชียรนิ่งงันไปชั่วขณะ สายตาทอดมองชายชราที่อยู่บนเตียง ผู้ชายคนนั้นเคยเสี่ยงชีวิตดึงเขาจากขอบเหวของความตายเมื่อสามสิบปีก่อน วันนี้…ถึงเวลาที่เขาจะได้ตอบแทน

“ปลุกสติของเขาได้ไหม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบแต่จริงจัง วรุตม์พยักหน้าเล็กน้อย

“ช่วงนี้คุณพิเชษฐ์มีสติเป็นระยะครับ ถ้าใกล้ ๆ แล้วเรียกเบา ๆ เขาน่าจะรู้ตัว” วิเชียรก้าวไปใกล้เตียง มือหนาหยาบกร้านจากประสบการณ์ชีวิตวางแผ่วเบาบนมือเหี่ยวย่นของเพื่อนเก่า

“พิเชษฐ์…” เขาเรียกด้วยเสียงที่ไม่อาจปิดความสั่นสะท้านไว้ได้ทั้งหมด “ฉันมาแล้ว” เปลือกตาที่หลับสนิทกระพริบช้า ๆ ก่อนจะเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาของผู้ป่วยจ้องมองวิเชียรอย่างเลือนราง แต่แววรู้สึกก็ปรากฏขึ้นในทันที ริมฝีปากแห้งแตกขยับเล็กน้อย เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาช้า ๆ

“วิเชียร… ฉันดีใจที่…นายมา”

“ไม่ต้องพูดเยอะ พักเถอะ เดี๋ยวร่างกายจะยิ่งทรุด” วิเชียรจับมือเขาแน่นขึ้นเล็กน้อยแต่คุณพิเชษฐ์ส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนรู้ว่าตนมีเวลาไม่มาก เขาฝืนยกมือขึ้นจับแขนเพื่อนแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนเปล่งเสียงสุดท้ายที่เต็มไปด้วยแรงอธิษฐาน

“ฉัน… ฝากน้ำอิง… ไว้กับนายด้วยนะ…”

“นายเป็น…คนเดียว… ที่จะปกป้องเธอได้…”วิเชียรไม่ได้เอ่ยคำรับปาก แต่เพียงพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาที่เคยผ่านสงครามแห่งโลกธุรกิจและใต้ดินกลับมีแววบางอย่าง…คล้ายคำมั่นที่ไม่ต้องเอื้อนเอ่ย

ชื่อที่หลุดจากริมฝีปากชายป่วย ทำให้หัวใจวิเชียรบีบรัด

“น้ำอิง” …หลานสาวของพิเชษฐ์ เด็กคนหนึ่งที่เขาไม่เคยเจอหน้า แต่เคยได้ยินผ่านปากเพื่อนครั้งสุดท้ายเมื่อสิบปีก่อน

“ถ้านายไม่รับปาก… ฉันจะตายตาไม่หลับ…” วิเชียรมองเพื่อนแน่นิ่ง ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้

“ฉันจะดูแลเธอ…เหมือนที่นายเคยช่วยฉันไว้” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น สงบ…แต่ลึกถึงกระดูก ทำให้คนฟังยิ้มรับอย่างพอใจ พิเชษฐ์หลับตาลงอีกครั้ง ริมฝีปากเหมือนจะคลี่ยิ้ม…ก่อนที่เครื่องช่วยหายใจจะกลายเป็นเสียงเดียวที่ยังคงอยู่

วิเชียรเดินออกจากห้องนั้นด้วยใบหน้านิ่งสงบ สมองยังคงประมวลความคิดจากคำขอสุดท้ายของพิเชษฐ์

จินตนาเดินข้างเขาอย่างเงียบ ๆ เพราะรู้ว่าตอนนี้สามีกำลังรู้สึกแบบไหน ก่อนที่วิเชียรจะพูดขึ้นเบา ๆ

“ถึงเวลาแล้วสินะ… ที่ผมจะคืนบุญคุณนั้น”