บทที่ 5

แม้ว่าภาพยนตร์ฝรั่งในช่วงบ่าย ณ ศาลาเฉลิมกรุงจะมีเนื้อเรื่องสนุกตื่นเต้นมากเพียงใด หากหม่อมราชวงศ์ขจรศักดิ์ก็หาได้มีอารมณ์ร่วมเลยสักนิด เขายังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ปราศจากรอยยิ้ม และนั่งตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นตามโบสถ์วิหาร จนหม่อมหลวง ‘ศศิธร’ บุตรสาวคนสวยของหม่อมราชวงศ์นายแพทย์เดชาพันธ์ถึงกับส่ายหน้าไปมายิ้มๆ

“คุณชายคะ” หญิงสาวหันมาหาชายหนุ่ม ขณะที่ทั้งสองเดินมาถึงลานจอดรถหลังจากภาพยนตร์ฉายจบลงแล้ว “รู้สึกว่าวันนี้สติของคุณชายจะไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยเลยนะคะ กำลังกระหวัดคิดถึงสาวคนไหนหรือเปล่าน๊า...”

คำปรารภที่แฝงไว้ด้วยความกระเซ้าเย้าแหย่ดังกล่าว ทำเอาขจรศักดิ์หน้าตึงเปรี๊ยะ พลางรีบปรับบุคลิกของตนให้แลดูเป็นปกติทันที ก่อนจะเอ่ยถามกลับมาเสียงราบเรียบอย่างไว้เชิง

“ไม่ทราบว่าอะไรดลใจทำให้คุณนวลคิดเช่นนั้นล่ะครับ”

“คุณชายก็รู้ดีอยู่แก่ใจนี่คะ จะต้องมาย้อนถามนวลทำไมกันเล่า” ขณะที่พูดนั้น ศศิธรก็รับรู้ถึงอีกมุมหนึ่งของหม่อมราชวงศ์หนุ่มซึ่งไม่เคยเจอมาก่อน เพราะทุกครั้งที่พบกัน เขามักจะวางตัวนิ่งขรึม ไร้อารมณ์กับสิ่งรอบข้าง ทว่าวันนี้เจ้าตัวกลับดูแปลกไป ดั่งมีเรื่องอะไรสักอย่างที่ต้องคบคิดอยู่มากโข

“รู้ดีอยู่แก่ใจ?” เสียงทุ้มทวนคำ คิ้วหนาเข้มขมวดมุ่น “ผมว่าคุณนวลคงเข้าใจผมผิดไปกันใหญ่แล้วกระมัง”

ศศิธรปรายตามองบุรุษตรงหน้าแวบหนึ่งแล้วตอบด้วยรอยยิ้ม “ใครๆ ในเขตพระนครเขารู้ดีกันทั้งนั้นว่าหม่อมราชวงศ์ขจรศักดิ์ แห่งราชสกุล ‘กุลธวัช’ อันยิ่งใหญ่และร่ำรวยชนิดที่หาผู้ใดมาทัดเทียมได้ มักทำหน้าตายเป็นทุนเดิม แถมยังชอบดูถูกดูแคลนผู้หญิงที่หมายจะมาสูบเงินทองของตนยิ่งกว่าพวกเหลือบไรเสียอีก”

“โอ้โห!” ชายหนุ่มอุทานตาโต “ผมนี้แย่ขนาดนั้นเชียวรึ”

หญิงสาวหัวเราะน้อยๆ “นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำนะคะ อย่าให้นวลต้องสาธยายมากกว่านี้เลยคุณชาย”

ขจรศักดิ์ไม่ได้โต้ตอบอะไรต่อ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยตามแบบฉบับที่ชอบทำเป็นประจำ ส่วนศศิธรเพียงแค่อมยิ้มอย่างขบขันที่เห็นขายหนุ่มยังพยายามเก๊กท่าวางมาดอยู่เช่นนั้น

และก่อนที่บรรยากาศจะกลับมาอึมครึมอีกครั้ง สายตาของศศิธรก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่เธอมีความสนิทด้วยพอสมควร ก่อนจะรีบพาร่างสมส่วนในชุดกระโปรงยาวมินิสเกิร์ตสีชมพูบานเย็นเดินลิ่วๆ เข้าไปหาโดยไม่ได้สนใจคุณชายแห่งวังตะวันฉายแม้แต่น้อย

“จ๊ะเอ๋...ขอเหมาขนมครกทั้งหมดนี้ได้ไหมจ๊ะแม่ค้าคนสวย”

เสียงเจื้อยแจ้วของศศิธรนั้น ทำให้คนที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงขนมครกในหาบรีบหันขวับกลับมาว่องไว

“พี่นวล...พี่นวลจริงๆ ด้วย!”

แสงดาวฉีกยิ้มกว้างๆ จนตาหยี เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอคนที่เธอเคารพเสมือนพี่สาวแท้ๆ อยู่บริเวณหน้าโรงหนังเวลานี้

“ห๊อมหอมจังเลย” ผู้มีศักดิ์เป็นพี่ทำท่าสูดกลิ่นขนมครกเข้าเต็มปอด “งั้นพี่ขอกินสักชิ้นนะ พอดีตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย” ว่าแล้วก็หยิบเอาขนมครกเนื้อนุ่มๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกะทิหนึ่งซีกยัดเข้าในปากและเคี้ยวตุ้ยๆ จนคนทำอดยิ้มไม่ได้

“ถ้าพี่นวลหิวก็ทานเยอะๆ เลยนะคะ” มือเรียวเล็กของแสงดาวรีบหยิบขนมครกหลายชิ้นที่เพิ่งจะใช้ช้อนตักออกมาจากเตาวางลงบนกระทงใบตองแล้วยื่นไปให้กับศศิธร “นี่ค่ะ ยังร้อนๆ อยู่เลย”

“ถ้างั้น...พี่ไม่เกรงใจเราแล้วนะ”

เมื่อเด็กสาวที่ศศิธรรักและเอ็นดูเสนอมา มีหรือที่เธอจะไม่สนอง หญิงสาวย่อกายลงนั่งยองๆ ขาชิดกัน เอามือรวบกระโปรงยาวย้วยเข้าที่ข้อพับหัวเข่า ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการสังหารขนมครกเหล่านั้นลงท้องอย่างไม่ห่วงสวยจนอิ่มแปล้

“พี่นวล ค่อยๆ ทานก็ได้ค่ะ ยัดเข้าไปแบบนั้นเดี๋ยวก็ติดคอกันพอดีหรอก” แสงดาวปรามยิ้มๆ แต่ศศิธรก็ทำเป็นหูทวนลม และยังคงตั้งหน้าตั้งตากินขนมครกอย่างเอร็ดอร่อยต่อ

ด้านหม่อมราชวงศ์ขจรศักดิ์ซึ่งยืนขมวดคิ้วมุ่นมองดูคู่หมายที่ผู้เป็นมารดาอยากจะให้แต่งงานด้วยอย่างไม่เข้าใจนัก เนื่องจากศศิธรนั้นเป็นคนที่ค่อนข้างจะเดานิสัยได้ยาก ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เขารู้จักแทบจะหน้ามือกับหลังมือ อีกทั้งเธอยังมีอารมณ์ขันอยู่ตลอดเวลาราวกับว่าชีวิตนี้ไม่เคยมีเรื่องทุกข์ร้อนในใจยังไงยังงั้น...

แต่แล้วตะกอนความคิดทุกอย่างของชายหนุ่มก็พลันหยุดลง เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างแน่งน้อยของแม่ค้าคนที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกับศศิธร เขาจำได้ดีว่านั่นคือ ‘ยัยเด็กทโมน’ ที่เกือบทำให้เขาคร่าชีวิตโดยไม่ได้ตั้งใจมาแล้ว มือหนาค่อยๆ กำหมัดแน่น นัยน์ตาคู่คมเริ่มจะดุกร้าวขึ้นทุกๆ วินาที

“ฮึ! โลกมันช่างกลมจริงๆ เลยนะ”

เสียงทุ้มพึมพำห้วนๆ พลางรู้สึกร้อนในอกราวกับถูกกระตุ้นด้วยฟืนไฟ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะสาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งเข้าไปหาเป้าหมายโดยไม่ลังเลทันที

“คุ...คุณ!”

แสงดาวอุทานสั่นๆ ชีพจนเต้นแรงตุบๆ คล้ายถูกกระแสไฟฟ้าหลายโวลต์ช็อตจนเป็นอัมพาต เมื่อแลเห็นคนที่ตนเกลียดแสนเกลียดเดินมายืนทำหน้าถมึงทึง เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงท่ามกลางแสงแดดของพระอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาสว่างจ้า ระบายให้เรือนกายกำยำของหม่อมราชวงศ์หนุ่มดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

“ใช่...ฉันเอง แล้วหล่อนคิดว่าเป็นใครกันล่ะ” ขจรศักดิ์จับจ้องดูคู่อริไม่วางตา เด็กสาวรีบเบือนหน้าหนีเพราะชังเขาจับใจ ไม่อยากแม้แต่จะมอง ซึ่งท่าทางนั้นทำเอาชายหนุ่มนึกหมั่นไส้ขึ้นมาครามครัน “ผู้ใหญ่พูดด้วย หัดมีมารยาทเสียบ้าง มัวแต่ก้มหน้างุดมองหาไส้เดือนอยู่บนพื้นนั่นแหละ”

ร่างแน่งน้อยฉุนสุดขีดกับวาจากระแนะกระแหน ก่อนจะพยายามกักเก็บโทสะซึ่งกำลังเดือดปุดให้มากที่สุด แล้วชูคอขึ้นเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว

“แล้วถ้าผู้ใหญ่คนนั้นนิสัยไม่ดีล่ะคะ คุณคิดว่าดิฉันควรจะเสวนาด้วยหรือเปล่า”

“อวดเก่ง!”

“ก็ไม่เห็นต้องกลัว”

“หล่อนนี่มัน...” เขากัดฟันจนกรามเป็นสันนูน ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมต้องมีอารมณ์แต่กับยัยเด็กข้างถนนคนนี้ ลำขาแข็งแรงดั่งม้าพันธุ์จึงเดินโทงๆ เข้าไปหา หมายจะจับคนพยศตีก้นสั่งสอนเสียให้เข็ด ว่าไม่ควรมาผยองกับเขาอีกเป็นขาด

แต่มีหรือที่แสงดาวจะยอมให้หม่อมราชวงศ์หนุ่มรังแกเหมือนคราแรกที่พบกันได้ง่ายๆ เด็กสาวรีบใช้ถ้วยเล็กๆ จ้วงตักน้ำกะทิที่มีแป้งเป็นส่วนผสมในหม้อใบใหญ่ขึ้นมาขู่ฟ่อทันที