เข้าสู่ระบบตอนพิเศษ(ลูกพยัคฆ์)ในช่วงสองเดือนแรกของการเป็นคุณพ่อและคุณแม่มือใหม่ ทั้งนิดากับน่านพยัคฆ์แทบจะเรียกได้ว่าสิ้นสภาพไปตามๆกัน เมื่อเจ้าหนูน้อยเสือใหญ่นั้นเล่นถอดแบบเอานิสัยเอาแต่ใจตัวเองสุดๆมาจากบิดาทั้งดุ้น ไม่ว่าจะทำอะไรขัดใจนิดขัดใจหน่อยเป็นอันต้องส่งเสียงร้องไห้โยเยอยู่ตลอดเวลา... นิด
(ต่อ)ผ่านไปราวสองชั่วโมงเศษ ร่างอวบอิ่มบนเตียงคนไข้ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา มือน้อยของเธอถูกกอบกุมเข้าไปอยู่ในอุ้งมือใหญ่แสนอบอุ่น นิดาเผยอริมฝีปากขึ้นยิ้ม เมื่อเห็นสามีของตัวเองนอนหลับซบใบหน้าลงข้างๆเธอ “พี่พยัคฆ์คะ...” นิดาเอ่ยเสียงเรียกสามีเสียงแหบแห้ง เมื่อเธอรู้สึกถึงอาการอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย
(ต่อ)วามวุ่นวายที่คาบเกี่ยวไม่ต่างจากความโกลาหลเกิดขึ้นตั้งแต่ไร่ราชพยัคฆ์ เสียงดังโหวกเหวกปลุกให้คนทั้งไร่รวมทั้งเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องนัดหมาย เมื่อเสียงคนกระจายข่าวตะโกนเสียลั่นไม่เกรงใจใครดังไปทั่วทั้งไร่ขนาดนั้น ... “เฮ้ย!!!พวกเราคุณนิเ
“ขอบคุณนะคะคุณสามีสุดที่รัก...” เมื่อได้ฟังคำพูดของสามีนิดาก็ได้แต่นั่งยิ้มแหยๆ ยิ่งเมื่อนึกตามคำพูดของเขา มันก็ถูก จะเถียงก็ไม่ได้เสียด้วย แต่ก็ยังดีที่เขายังมีกระจิตกระใจยอมช่วยเหลือคนพวกนั้นให้เธอได้สบายใจ เพราะต่อให้ครอบครัววนาสินทธ์จะเลวร้ายกับเธอมาก่อนมากแค่ไหน แต่คนเคยอาศัยร่วมชายคาเดียวกั
ตอนอวสานเช้านี้ข่าวใหญ่แต่ละช่องรวมทั้งหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างพาดหัวข่าวเรื่องบุกทำลายคลีนิกทำแท้งเถื่อน นิดาจะไม่ให้ความสนใจเลยสักนิดหากหนึ่งในหญิงสาวที่ปรากฏแผ่หราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งนั้น จะไม่ใช่หญิงสาวที่เคยวางตัวให้สูงทัดเทียมกับหงส์และเคยเหยียบย่ำเธอให้ต่ำต้อยอยู่ภายใต้พื้นดิ
(ต่อ)พอทั้งสองก้าวเท้าเข้ามายังตัวห้างใหญ่แห่งเดียวในตัวเมืองนี้ นิดาก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เมื่อเธอบังเอิญพบเข้ากับหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยยื้อแย่งผู้ชายที่กำลังยืนโอบเอวเธอเอาไว้หลวมๆ ผิดจากอีกคนที่ยืนขนาบหรือแทบจะสิงเข้าร่างเธอได้ เมื่อน่านพยัคฆ์มีสีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็น... “
(ต่อ)ยามเช้าอันแสนสดใสของใครหลายๆคนในไร่ราชพยัคฆ์ แต่นั่นคงไม่ใช่ เจ้าของร่างใหญ่ยักษ์ที่มีใบหน้าถมึงทึง ซึ่งกำลังนอนกัดฟันตัวเองกรอดๆ เพื่อระงับอาการไม่พอใจเอาไว้ เมื่อตัวเองต้องมานอนทนเจ็บอย่างหมดสภาพอยู่บนเตียงกว้างของตัวเอง โดยปล่อยให้ศัตรูหัวใจตัวฉกาจ มีโอกาสได้กระทำย่ำยีต่างๆนาๆกับร่าง
“พี่พยัคฆ์!เดี๋ยวเถอะค่ะ หนูนิบอกแล้วใช่ไหมคะ ให้พูดจายังไงกับพี่หมอ...” นิดาดุเสียงเข้ม เมื่อได้ยินคำหยาบคายหลุดออกมาจากปากของสามีตัวเอง“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณนิ พี่ชินเสียแล้วกับไอ้นิสัยปากหมาๆของมันแบบนี้”“ไอ้หมอ! นี่แกไม่ต้องมาหลอกด่าฉันเลยนะโว้ย หายเมื่อไหร่แกเจอดีแน่...” “เอ่อ...
(่ต่อ)สามวันมานี้ นิดาต้องหมั่นคอยเข้าไร่ส้มเพื่อทำหน้าที่แทนสามีที่กำลังนอนเจ็บอยู่ ถึงอาการของน่านพยัคฆ์จะไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรมากมาย มีเพียงแผลบนศีรษะ ที่ยังต้องหมั่นคอยดูแลทำความสะอาด และอาการไข้ของเขาก็หายดีเป็นปลิดทิ้ง แต่นิดาก็ยังอยากให้แผลบนศีรษะของเขาหายดีมากกว่านี้เสียก่อน ถึงจะยอมใ
“หึ...นี่หนูนิพึ่งจะลงไปช่วยงานในไร่ได้ไม่ถึงสามชั่วโมงเองนะคะ จะคิดถึงอะไรกันอีกคะเนี่ย...” นิดาไม่ได้ขัดขืนอะไร แต่กลับอำนวยความสะดวกให้น่ายพยัคฆ์เต็มที่ โดยการเอี้ยวร่างน้อยของตัวเอง หันใบหน้างามเข้าหา ก่อนจะเบียดเอาความนุ่มหยุ่นแนบสนิทไปกับกายแกร่ง ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นต้อนรับกับริมฝีปากหน







