บทที่ 6 โกงระบบ

         ‘ในที่สุด จอแบบเต็มระบบก็มาซะที ฉันต้องหาทางแฮกระบบให้สำเร็จ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยทำตามขั้นตอน’

         ฉินเสี่ยวโหรวกดไปที่ปุ่มตั้งค่า จากนั้นก็เริ่มแฮกระบบในทันที นางค้นหาแป้นพิมพ์โปร่งแสงพบและเริ่มเขียนโค้ดเข้าไปแทรกเพื่อเพิ่มคะแนนเหรียญทองให้ตนเอง และได้มาถึงห้าร้อยเหรียญทอง

         ‘อ่า! ลืมตัวไป จะแฮกระบบที่ตัวเองดูแลมากจนผิดปกติไม่ได้ เดี๋ยวหัวหน้าแผนกจะเห็นความผิดปกติ เอาแค่ห้าร้อยเหรียญทองพอ’

         “เอาล่ะ! พอใช้แล้ว”

         นางใช้เหรียญแลกเอาของใช้ที่จำเป็นในครัวออกมา รวมทั้งเครื่องปรุงอาหารแบบต่างด้วย

         “เหว่ยเอ๋อร์ เจ้าเข้ามาหาแม่ที!”

         ลู่เหว่ยได้ยินเสียงก็วิ่งตื๋อเข้าไปในครัว “ท่านแม่ มีอันใดขอรับ”

         “เจ้าเอาชามแตกพวกนี้ไปทิ้งที” นางชี้ไปที่ตะกร้าสานใส่ชามกระเบื้อง

         “ท่านแม่ เอาไปทิ้งแล้ว เราก็ไม่มีถ้วยชามใช้นะขอรับ”

         หญิงสาวยิ้มแล้วผายมือไปที่ถังไม้อันใหม่ในนั้นมีถ้วยชามและช้อนอยู่เต็ม “นี่อย่างไร แม่เตรียมของใหม่เอาไว้ใช้แล้ว”

         “ดีจริง! เช่นนั้น ข้าจะเอาของพวกนี้ไปทิ้งขอรับ” เด็กชายรับคำแล้วหันไปร้องเรียกน้องสาว “ฮวนเอ๋อร์ มาช่วยพี่หน่อย”

         ลู่ฮวนวิ่งเข้าไปในครัว “พี่เหว่ยให้ข้าช่วยอันใดหรือ”

“ท่านแม่สั่งให้เอาของพวกนี้ไปทิ้ง มาช่วยพี่หน่อย”

“ได้สิ!” เด็กหญิงพยักหน้า

เด็กสองคนช่วยกันประคองตะกร้าสานที่มีถ้วยชามแตกไม่กี่ใบออกไปที่ข้างเรือนแล้วทิ้งลงในหลุมดิน

         กลิ่นหมูผัดผักลอยออกจากครัวหลังเรือนเล็กทำเอาอี้ฟางเยว่และลูกๆ นึกสงสัย

         “นี่มันกลิ่น....” อี้ฟางเยว่ทำจมูกฟุดฟิด

         “ท่านแม่ นี่มันกลิ่นหมูชัด” ลู่วือหย่าร้องออกมา

“จริงรึ! พวกเราไม่ได้คิดไปเองหรอกนะ”

“ท่านแม่ ข้าได้กลิ่นหมูด้วย นอกจากบ้านเราแล้ว คนละแวกนี้ไม่มีปัญญาซื้อหมูกินหรอก” ลู่ซือหย่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ

         “นั่นสิ! หรือว่าที่สะใภ้โง่ของแม่ ปากกล้าก็เพราะได้เนื้อหมูกลับมาจากข้างนอก” อี้ฟางเยว่ขมวดคิ้ว

         “ท่านแม่ พวกเราไปดูกันเถอะ”

         สองแม่ลูกย่องไปถึงหน้าเรือนเล็กของลู่หลิงหยุน กลิ่นหมูผัดยิ่งหอมยั่วน้ำลายมากกว่าเดิม คนทั้งสองกลืนน้ำลายอึกหนึ่งลงคอ

         “ท่านแม่ หอมจริงๆ นางหญิงโง่นั่น ทำอาหารไม่เป็นมิใช่หรือ แค่หุงข้าวก็ยังทำไหม้เลย ครัวที่นี่ก็แค่ห้องเก็บของมิใช่หรือ” ลู่ซือหย่าขมวดคิ้ว

         “รีบเข้าไปดูกันเถอะ” อี้ฟางเยว่ร้อนใจ “อย่าปล่อยให้พวกมันกินหมดก่อน เราต้องรีบแย่งแล้วเอากลับไปกินที่เรือนใหญ่”

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าฉินเสี่ยวโหรวจะได้สิ่งใดก็ต้องเอามาให้นางก่อน แต่วันนี้ท่าทีของลูกสะใภ้โง่ผู้นั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก

         ครั้นสตรีสองคนเดินเข้าไปในห้องโถงเรือนเล็กก็เห็นบนโต๊ะอาหารมีถ้วยจานเปล่าที่มีร่องรอยเศษอาหารเหลืออยู่เล็กน้อยอยู่หลายจาน

         “นี่พวกเจ้า! มีเนื้อหมูกินด้วยหรือ”

         “อืม...อ้า! อิ่มอร่อยเสียจริง” ฉินเสี่ยวโหรวเอามือลูบท้องแล้วเอ่ยยั่วโทสะ

         ลู่ซือหย่าเดินเข้าไปใกล้ จ้องหน้าเด็กน้อยสองคนสลับกัน ลู่เหว่ยกับลู่ฮวนตกใจรีบลงจากเก้าอี้แล้วถอยไปยืนเกาะแขนบิดา

         “พี่เหว่ย นางจะตีพวกเราหรือไม่” ลู่ฮวนเบะปาก

         “ลูกรัก อย่าร้องไห้ มีแม่อยู่ตรงไหน ผู้ใดกล้ารังแกเจ้า แม่จะทุบมันให้ขาหักเอง” ฉินเสี่ยวโหรวทำหน้าบึ้ง

         ลู่ซือหย่าผงะ ก่อนหน้านี้นางเคยแอบทุบตีเด็กสองคน แต่พอมีรอยช้ำให้ฉินเสี่ยวโหรวเห็น นางก็บุกไปพังโต๊ะเก้าอี้ในเรือนใหญ่จนพังและตีนางไปสองครั้ง ดีที่ยามนั้นท่านย่ากับท่านพ่อช่วยกันห้าม นางจึงพ้นจากการบาดเจ็บหนักมาได้ แต่ก็ทำให้นางไม่กล้าทำร้ายเด็กทั้งสองอีก

         อี้ฟางเยว่เห็นท่าไม่ดีรีบดึงบุตรสาวให้ถอยหลัง “หย่าเอ๋อร์ ถอยมานี่”

         “ท่านแม่ ท่านเข้ามาเรือนข้า ต้องการสิ่งใด”

         “พวกเจ้ากล้ากินเนื้อลับหลังคนเรือนใหญ่ ข้าจะให้ท่านย่าลงโทษพวกเจ้า” อี้ฟางเยว่รีบข่มขู่

         ลู่หลิงหยุนส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย ตั้งแต่เขาเป็นเด็กท่านย่าก็เหมือนรังเกียจเขา ตอนที่มารดายังมีชีวิต ท่านย่าเกรงใจท่านแม่จึงไม่กล้าแตะต้องเขา แต่หลังจากท่านแม่เสียชีวิต อี้ฟางเยว่ที่ประจบท่านย่ามานานเลื่อนสถานะจากอนุภรรยากลายมาเป็นภรรยาเอก พวกนางสองคนเริ่มรังแกเขาลับหลังท่านพ่อ

         ทีแรกบิดาของเขาไม่คิดจะส่งบุตรชายคนโตไปร่ำเรียน ทว่าถูกญาติฝ่ายมารดาแซ่ฟ่านยกขบวนมากดดันถึงหน้าบ้านจึงจำใจต้องส่งเขาไปเรียนในอำเภอ

         ในใจของลู่หลิงหยุนรู้สึกเบื่อหน่ายในตัวท่านย่าลู่ยิ่งนัก เขารู้สึกว่าระหว่างเขากับอี้เพ่ยผู้เป็นย่าไม่มีสายใยความเป็นญาติเลยสักนิด

         “ทำไมเล่า หลิงหยุน เจ้าไม่เคารพกระทั่งท่านย่าแล้วหรือ” อี้ฟางเยว่เห็นสีหน้าไม่สำนึกผิดของลูกเลี้ยงก็โมโห

         “ไม่อีกต่อไปแล้ว ท่านย่าไม่เคยเมตตาข้าเลยสักครั้ง นางไม่คิดว่าข้าเป็นหลาน ข้าก็ไม่คิดว่านางเป็นย่าเช่นกัน” ลู่หลิงหยุนจ้องแม่เลี้ยงเขม็ง

         “เจ้า! เจ้ามันคนอกตัญญู หย่าเอ๋อร์! เจ้าไปเรียกท่านย่ามาสั่งสอนพวกมันเดี๋ยวนี้”

         “ได้ท่านแม่! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

         อี้เพ่ย หญิงชราวัยหกสิบได้ยินเสียงโวยวายของลูกสะใภ้ก็รีบเดินมายังเรือนหลัง

         “ท่านย่ามาพอดี ดีจริง! รีบเข้าเถิด จะได้ไปลงโทษครอบครัวพี่ใหญ่ พี่สะใภ้โง่ของข้าไม่ยอมทำงาน ซ้ำยังแอบเอาเงินไปซื้อเนื้อมากินอีกด้วย”

         “ไอหยา! นางช่างกล้าเหลือเกิน” หญิงชราแผดเสียง รีบก้าวเท้าเข้าไปในห้องกลางของเรือนเล็ก “ฉินเสี่ยวโหรว! เจ้าอยากให้ข้าแอบขายลูกเจ้าใช่หรือไม่”

         ก่อนหน้านี้ ในยามที่อี้เพ่ยมีโทสะก็มักจะแอบขู่หลานสะใภ้ว่าจะแอบขายลูกทั้งสองของนาง ทำให้ฉินเสี่ยวโหรวกังวลและยอมทำงานตามที่นางต้องการ

         แต่...วันนี้หลานสะใภ้ผู้โง่เง่ากลับจ้องแม่เฒ่าลู่อย่างไร้มารยาทพร้อมกับหัวเราะหึๆ ออกมา

         “ท่านย่า เลิกขู่ข้าได้แล้ว ถ้ากล้าขายลูกของข้า ข้าก็จะเผาบ้านของพวกท่านให้วอดวายเหมือนกัน”

         “ฉินเสี่ยวโหรว! เจ้าพูดเช่นนี้ เหมือนกับว่า...”

         “ใช่! ข้าไม่ใช่สะใภ้โง่สกุลลู่อีกต่อไปแล้ว แต่พละกำลังของข้ายังคงอยู่ ดังนั้น ถ้าท่านยังคิดจะกดขี่ข้า ข้าก็พร้อมจะสู้จนสุดกำลัง” น้ำเสียงของหลานสะใภ้แข็งกร้าวจนน่าตกใจ

         “เจ้า!” หญิงชราชี้นิ้วสั่นระริกไปยังฉินเสี่ยวโหรว “ข้าจะให้เสี่ยวเจ๋อจัดการกับเจ้า”

         สตรีทั้งสามไม่กล้าเดินหน้าเข้าไปใกล้ฉินเสี่ยวโหรวเพราะรู้กำลังของนาง ได้แต่ยืนเรียงหน้าจับแขนกันมองสะใภ้ที่ลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างบุตรชายตัวน้อย

         “ท่านแม่ เราไปรอกันข้างนอกดีหรือไม่” ลู่ซือหย่าพยายามดึงมารดาออกจากเรือนเล็ก

         “ไม่ได้! ข้าจะอยู่นี่ล่ะ ส่วนเจ้า หย่าเอ่อร์ ไปตามพ่อของเจ้ามาที เขาไปดื่มสุราอยู่ที่เรือนของเหล่าเซียวหน้าหมู่บ้าน” อี้เพ่ยยืนเท้าสะเอวถลึงตามองหลานสะใภ้