บทที่ 10

ขณะที่ลี่ห่ายกำลังวุ่นวายอยู่กับการป้อนข้าวลูก ๆ ระบบตลาดโลกก็แทบจะแตกกันเต็มที ไม่รู้ว่าคนมาจากไหนนักหนา พวกเขาเข้ามาหน้าร้านค้าที่ตั้งชื่อเหมือนกดแป้นพิมพ์ไปมั่ว ๆ อย่างเฝ้ารอ

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ในตอนนี้ลี่ห่ายค่อย ๆ โยนของเข้าไปขายในระบบทีละชิ้นอย่างไม่รีบร้อน ก็มีคนเข้ามารอซื้อของที่หน้าร้านค้าของเธอเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้กลายเป็นว่าหน้าร้านค้าของลี่ห่ายล่มไปเป็นที่เรียบร้อย ระบบเพิ่งจะกู้คืนมาได้ยังไม่ถึงหนึ่งนาที ผู้คนจำนวนมากก็เข้ามาเยี่ยมชมหน้าร้านค้าที่เหมือนจะโกงเงินลูกค้าคนนี้อยู่ตลอดเวลากันอย่างเนืองแน่นเสียแล้ว

ยิ่งก่อนหน้านี้มีคนเอาเรื่องราวของร้านค้าแปลก ๆ ร้านนี้ไปพูดถึงในช่องทางโซเชียล คนก็ยิ่งแห่กันเข้ามาดู บางคนหวังจะได้ของติดไม้ติดมือกลับไปสักอย่างสองอย่าง บางคนอยากมาดูว่าจะมีคนที่มีของหายากที่เยอะและสดขนาดนั้นจริงอย่างที่คนในโลกออนไลน์ว่ากันจริงหรือเปล่า

แต่รอแล้วรอเล่า ตะกร้าสินค้าก็ไร้การเคลื่อนไหว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังมีของเข้ามาเรื่อย ๆ อยู่แท้ ๆ ไม่รู้ว่าเจ้าของร้านไม่มีของแล้วหรือเปล่า เพราะที่ลงขายก็ไม่ได้น้อยเลย คนที่มือเร็วก็ได้ของไปอย่างน่าอิจฉา

ลี่ห่ายไม่ได้รู้เรื่องด้วย ตอนนี้เธอกำลังนั่งรำคาญคนในบ้านอยู่ เห็นแม่สามีบอกว่าสามีของเธอจะกลับบ้านในอีกไม่กี่วัน บางทีเธออาจจะขอแยกบ้านออกมาอยู่เอง ยังไงเขาก็ไม่ได้อยู่บ้านด้วยกันอยู่แล้ว เขาไม่รู้หรอก ว่าแม่ของเขาน่ะน่ารำคาญขนาดไหน ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นลูกสะใภ้ แต่นั่นมันไม่ใช่ตัวเธอจริง ๆ เสียหน่อย

ปัก

“แล้วสามีของ เอ่อ พี่หลางจะกลับวันไหนเเหรอคะแม่ เห็นวันนั้นแม่บอกว่าอีกไม่กี่วัน” เธอจะขอแยกบ้านออกมาอยู่เองให้มัน

จบ ๆ ไปเสีย รำคาญจะตายอยู่แล้ว

“อีกไม่กี่วันนี้นี่แหละ มีอะไร เธอจะกวนอะไรอาหลางอีก นี่ สะใภ้ใหญ่ ตัวเธอก็ได้อยู่บ้านสุขสบาย มีข้าวกินทุกมื้อ มีห้องนอนของตัวเอง บ้านที่อยู่ก็บ้านปูน เงินอะไรก็ไม่ต้องเสีย เธอช่วยอย่าหาเรื่องมากวนใจลูกชายฉันจะได้มั้ย ขนาดเจ้าตัวเขายังไม่กลับมา เธอก็คิดเรื่องไว้รอต้อนรับเลยงั้นเเหรอ ให้ฉันส่งเธอกลับบ้านเดิมสักพักดีมั้ยฮึ”

ทั้งที่ถามดี ๆ แต่อยู่ ๆ หญิงชราก็อารมณ์เสียขึ้นมาเสียอย่างนั้น เธอได้แต่มองหน้าหญิงชราด้วยความงุนงง ทั้งที่ยังไม่ได้บอกว่าจะมีเรื่องอะไรเลย

“แม่ดูอยากจะให้ฉันกลับบ้านเดิมจังเลยนะคะ มีเรื่องอะไรที่ไม่อยากให้ฉันรู้กันแน่เเหรอคะ หรือว่า...เจียงหลางกลับมารอบนี้ จะพาชู้! หรือคนรักคนใหม่กลับมาด้วยงั้นเหรอคะ”

ถ้าเป็นแบบนั้นเธอยิ่งชอบใจเลยล่ะ แต่ก็น่าเจ็บใจแทบหวังลี่ห่ายคนเก่า ทั้งที่รักและซื่อสัตย์ เรียกได้ว่าถวายหัวให้เลยจะเหมาะสมเสียยิ่งกว่า ถ้ารู้ว่าตัวเองมาถูกหักหลังแบบนี้ วิญญาณคงจะตายตาไม่หลับอย่างแน่นอน

“อะ อะไรของเธอสะใภ้ใหญ่ พูดอะไรแบบนั้น เหลวไหลสิ้นดี ไป ลุกออกไป ในเมื่อชอบพูดแต่ไม่ชอบกินก็ลุกออกไปเสีย ไม่ต้องกินมันแล้วข้าวน่ะ ฮึ” ยิ่งพูด พิรุธของแม่สามีก็ยิ่งออก นั่นยิ่งทำให้ลี่ห่ายมั่นใจ ว่ายายแก่นี่ต้องรู้เรื่องอะไรแน่ ๆ ดีไม่ดีอาจจะเป็นเรื่องที่เธอพูดออกไปจริง ๆ

ไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องอะไรแบบนี้อยู่ด้วย ชีวิตก่อนเธอเคยได้ยินคำพูดหรือเรื่องราวประมาณนี้ในนิยายสมัยโบราณ เห็นว่าเป็นปัญหาของนางเอกที่ถูกสามีหักหลัง แถมครอบครัวของสามีก็รู้เห็นเป็นใจอีกด้วย

“ไม่ไปค่ะ ฉันยังกินไม่เสร็จ” เรื่องอะไรเธอจะยอมทำตามที่สั่งง่าย ๆ กันล่ะ นอกจากจะไม่ไปอย่างที่แม่สามีสั่งแล้ว เธอยังยื่นตะเกียบไปตักผักมาคีบใหญ่ ก่อนจะยัดเข้าปากคำโตอย่างเอร็ดอร่อย

คนอื่น ๆ บนโต๊ะเห็นว่าครั้งนี้สะใภ้ใหญ่อย่างหวังลี่ห่ายไม่ยอมอ่อนข้อให้เหมือนที่ผ่าน ๆ มาก็ไม่มีใครกล้าพูด พูดกันตามตรงแล้ว สะใภ้ใหญ่คนนี้นี่แหละที่มีแรงและกำลังมากที่สุดในบ้านเจียงแห่งนี้ ถ้าทำให้เธอโกรธก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

บรรยากาศบนโต๊ะหลังจากนั้นก็เลยเงียบสงบจนยิ่งทำให้ลี่ห่ายเจริญอาหาร ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีแต่เสียงค่อนขอดของบ้านรองบ้านสามไม่หยุด

ลี่ห่ายกินเสร็จก็เก็บถ้วยชามของตัวเองไปล้างแล้วกลับห้องนอนทันที เธอจะไม่ทนกับการต้องไปล้างถ้วยล้างจานให้ใครทั้งนั้น คนบ้านนี้คิดว่าเธอเป็นคนใช้ ไม่ใช่สะใภ้ใหญ่ของบ้านด้วยซ้ำ

เด็ก ๆ หลังจากได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ก็หายดีในที่สุด ถือว่าเป็นการรักษาตัวที่เร็วมากจนน่าตกใจ ยิ่งไม่ได้ยาจากหมอด้วยแล้วยิ่งเร็วจนหลายคนสงสัย แต่นั่นมันไม่ใช่ปัญหาอะไรของเธอ

วัน ๆ หนึ่งลี่ห่ายแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากดูแลลูก พอเอายาแก้ไข้ยาบำรุงให้เด็ก ๆ กิน เธอก็ไม่ต้องดูลูกตลอดเวลา ตอนนี้เด็ก ๆ ก็กำลังหลับเหมือนเดิม ส่วนเธอเองก็ว่าง เพราะอย่างนั้นก็เลยมานั่งไถดูร้านค้าในตลาดโลกของตัวเอง

[คุณได้รับ 27500 แต้ม ต้องการถอนเงินหรือไม่]

[ตกลง] [ยกเลิก]

“สะ สองหมื่นเจ็ดงั้นเเหรอ ยะ ยังไม่ถอนดีกว่า” นิ้วมือของเธอเลื่อนไปกดคำว่าไม่ใช่ เพราะยังไงของในโลกใบนี้ก็ไม่น่าจะสู้ของจากตลาดโลกได้ แถมเธอก็ยังไม่ได้อยากจะใช้เงินอยู่แล้ว

เธอกดเข้าไปดูในหน้าการวิเคราะห์ข้อมูล ยอดเข้าชมร้านค้าของเธอมีคนเข้ามาดูมากกว่าหนึ่งล้านคน!

นี่มันเรื่องอะไรกัน หนึ่งล้านคนเลยเเหรอ ทั้งที่ร้านของเธอไม่มีชื่อ แถมรูปก็ยังไม่ได้ใส่ ดูยังไงก็ร้านที่สร้างมาเพื่อหลอกลวงคน

ชัด ๆ

แต่พอคิดว่าเธอเพิ่งจะลงขายพวกผักผลไม้ไปแล้ว เธอก็ไม่ได้แปลกใจอะไรสักเท่าไหร่ แต่เป็นแบบนี้ก็ทำให้เธอได้รู้ว่า ระบบของเธอยังเชื่อมกับโลกใบเดิมของเธออยู่ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจหลักการสักเท่าไหร่ แต่เธอก็จะทำเป็นเข้าใจไปก็แล้วกัน ก็มันแก้อะไรไม่ได้ จะให้ไปหาคำตอบจากไหนก็ยังไม่รู้เลย

พอเห็นเงินที่เข้ามาเมื่อวาน วันนี้ลี่ห่ายจึงได้อาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า เธอจัดการลูกทั้งสองที่หายดีแล้วให้พร้อมเข้าไปป่าไปด้วยกันกับเธอ ก่อนจะแอบพากันออกจากบ้านสามคนแม่ลูกไม่ให้ใครเห็น

“แม่ เราจะเข้าป่ากันจริงเหรอ ย่าบอกว่าในป่าอันตรายมาก ไม่ให้เราเข้าป่า” เจียงฝูแอบลังเล เขาอยากเข้าป่าเหมือนที่เด็กหลาย ๆ คนทำบ้าง แต่ผู้ใหญ่หลายคนก็ไม่เห็นด้วย แม่เองก็ไม่เห็นด้วยเหมือนกัน แล้วทำไมวันนี้ถึงได้จะพาพวกเขาเข้าไปด้วยกัน

“ก็เพราะย่าของลูกไม่มีความสามารถ อาหารและเงินทองอยู่ในป่า ถ้าลูกเอามันมาได้ ลูกก็จะได้กินของอร่อย ๆ ได้มีเงินมีทองใช้ ไม่ต้องทนกินแต่ผัก ลูกชอบเนื้อกันไม่ใช่เหรอ”

“ชอบคับแม่ ผมพร้อมแล้ว!” เจียงหมิงตอบออกมาอย่างร่าเริง เขารู้สึกว่าถ้าเป็นแม่ที่เป็นผีคนนี้ เขาจะปลอดภัย ขนาดเขาจมไปใต้น้ำแล้ว แม่ยังเอาเขาขึ้นมาจนได้ แถมยังยื้อชีวิตเขากลับมาจากความตายได้ด้วย เขาชอบแม่ที่สุด!

ลี่ห่ายพูดจบก็เดินน้ำหน้าเด็ก ๆ เข้าไปในป่า เส้นทางที่เธอเข้ามาเป็นเส้นทางที่ชาวบ้านไม่เคยใช้เป็นเส้นทางเข้าป่ามาก่อน ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องดีของเธอ เพราะเธอเข้าไปไม่นานก็เจอแต่ของดี ๆ หันไปทางนั้นก็เป็นฟักแฟง หันไปทางนี้ก็เจอแตงกวา ถึงจะรกไปหน่อย แต่ของที่ได้มามันคุ้มค่ามาก

เจียงฝูกับเจียงหมิงยืนมองแม่ที่โยนผักเข้าไปในอากาศ ก่อนที่มันจะหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น เด็ก ๆ แม้จะเคยเห็นแม่ของตนทำแบบนี้มาบ้าง แต่ก็ยังไม่ชินอยู่ดี เป็นเจียงฝูผู้พี่ที่ตกใจจนร้องออกมาเสียงดังลั่นป่า

ผี!!!!!!!!!! อุ้บ

“อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวคนอื่นมารู้ว่าแม่เป็นผีจะทำยังไงล่ะ อยากให้แม่โดนจับหรือไง” เจียงหมิงที่อยู่ข้าง ๆ รีบเอามือน้อย ๆ ปิดปากพี่ชาย ก่อนจะกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

สำหรับเจียงหมิง แม้ว่าแม่จะเป็นผีไปแล้ว แต่เขาก็ไม่อยากเสียแม่ไป เด็กที่ไม่มีพ่อหรือแม่ สุดท้ายก็เป็นเด็กกำพร้า คนไหนไม่มีพ่อ ก็ล้วนแล้วแต่มีชีวิตที่ลำบากกับแม่สองคน ส่วนคนไหนไม่มีแม่ พ่อก็จะหาแม่เลี้ยงมาให้พวกเขา พวกแม่เลี้ยงน่ะน่ากลัวจะตาย ถึงแม่ของเขาจะน่ากลัวเหมือนกัน แต่แม่ก็ไม่ได้ทำร้ายหรือให้พวกเขาอดข้าวเหมือนแม่เลี้ยงของเพื่อน ๆ ในหมู่บ้านเสียหน่อย ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่มีทางเสียแม่ไปเด็ดขาด!

“ผีที่ไหนกัน อ๋อ หรือลูกคิดว่าแม่เป็นผี ฮะฮ่าฮ่า เจ้าถั่วงอกนี่ แม่น่ะเเหรอเป็นผี เอ...แต่มันก็เหมือนจะใช่นี่นะ เอาล่ะ ถ้าแม่เป็นผี แล้วลูก ๆ กลัวแม่หรือเปล่า” เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงที่เจียงหมิงพูดหมดแล้ว เด็กคนนี้เห็นท่าทางติ๋ม ๆ นี่ฉลาดใช่ย่อยเลยนะ คงจะรักแม่คนนี้มาก เฮ้อ ลูกของเธอช่างน่ารัก

“มะ ไม่กลัว แม่ใจดี คับ”

“นั่นแหละ แม่ไม่ทำอะไรหรอก แล้วที่แม่ทำให้ของหายไป ก็เพราะแม่เอาไปขาย จุ๊จุ๊ อย่าไปบอกใครล่ะ ความลับนี้แม่บอกลูก ๆ เพราะเราเป็นแม่ลูกกันเลยนะ ของพวกนั้นน่ะ เอาไปขายได้เงินเยอะมากเลยนะ ถ้าเราหาผักได้เยอะ เราก็จะมีเงินเยอะ”

“ระ เราจะ เราจะช่วยแม่หาผักคับ นี่คับแม่” เจียงหมิงที่กล้า ๆ กลัว ๆ หยิบเอาแครอทหัวเล็กจิ๋วส่งให้แม่ด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ

ลี่ห่ายรับมาถือไว้ ก่อนจะหย่อนมันเข้าไปในตะกร้าของร้านค้า สินค้าสดใหม่ ถามว่าสดขนาด ก็ขนาดที่ถอนออกมาจากดินเมื่อกี้เลยนี่แหละ คนที่ได้รับของไปก็จะได้ดินสด ๆ ใหม่ ๆ เป็นของแถมไปในกล่องด้วยอีกหนึ่งอย่าง

“โอ้ มีคนซื้อแล้ว เจ้าแครอทเมื่อกี้ขายได้สามสิบสองหยวนงั้นเหรอ ลูกอยากได้เงินเลยหรือเปล่า” ขนาดหัวมันเล็กแค่นั้นก็ยังขายได้ขนาดนี้ เฮ้อ ป่านี่ไม่ว่าจะอยู่โลกไหนก็เป็นขุมทรัพย์จริง ๆ