บทนำ 3

ข้าเดินผ่านหอหยก เป็นตึกที่ใหญ่ที่สุด คึกคักที่สุด ใช้ต้อนรับลูกค้ากระเป๋าหนักทั่วไป ชั้นล่างกับชั้นสองเป็นที่ดื่มกินและจัดแสดง ส่วนชั้นบนสุดเป็นห้องลิ้มรสสาวพรหมจรรย์ ใครคิดจะขึ้นชั้นสามต้องจ่ายขั้นต่ำสามพันตำลึงเพื่อลิ้มรสสวรรค์แสนบริสุทธิ์ นักเที่ยวชั้นสูงทั้งหลายต่างมุ่งตรงมาที่นี่ทั้งนั้น เงินทองและของงามหรูเป็นเพื่อนแท้ของผู้หญิงในหอเหมยเขียวงั้นหรือ ข้าพยายามทำความเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ

“เจ้าอาจจะคิดว่าข้าใจร้าย หากินบนเนื้อหนังของพวกเจ้า แต่ขอบอกเลยว่ามีสาวๆ มากมายที่ได้เข้าวังไปเป็นนางสนม บางคนถูกซื้อตัวไปตบแต่งมีหน้ามีตา อย่างเลวก็ถูกซื้อไปเป็นนางบำเรอของขุนนางมหาเศรษฐี ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปจนตาย”

“การพลีกายให้คนที่ไม่ได้รัก จะเป็นความสุขได้อย่างไร การเป็นนางบำเรอฐานะต่ำกว่าภรรยาน้อย แค่สูงกว่าหญิงรับใช้เท่านั้น”

“กล่าวเช่นนี้แสดงว่าเจ้ามีคนในใจแล้วสินะ หากมีเขารักเจ้าจริง ต้องการซื้อตัวเจ้าออกไป ข้าก็ไม่ขัดข้องหรอกนะ หึๆ”

เหยาหนี่ว์ตั้งค่าตัวสาวพรหมจรรย์เช่นข้าไว้แล้ว หากชายใดกล้าจ่ายก็จะได้ลิ้มรสข้าหนึ่งราตรี และราคาเปิดประมูลเริ่มต้นที่หนึ่งแสนตำลึง ผู้ชนะการประมูลจะมีสิทธิ์ร่วมสวาทกับข้าทันที หากกล้าจ่ายถึงห้าแสนตำลึง คนผู้นั้นก็จะเป็นเจ้าของชีวิตข้า เงินจำนวนมากขนาดนั้น คนรักของข้าจะหามาจากไหน

ข้ากลัว กอดพิณคู่กายไว้แล้วเดินก้มหน้า ดังนั้นจึงถูกดุ

“เงยหน้าขึ้นและยิ้มนุ่มนวล ยืดแผ่นหลังให้ตรง ไม่อย่างนั้นข้าจะตีเจ้า”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

“ข้าจัดงานฉลองทุกๆ ต้นฤดูและปลายฤดู เพราะฉะนั้นจะจัดงานสังสรรค์ปีละแปดครั้ง บรรดาผู้ดีมีเงินมีศักดิ์สูงทั้งหลายจะมารวมตัวกัน เปิดโอกาสให้ทุกคนได้แสดงฝีมือ หากท่านชายคนไหนถูกใจจะได้ซื้อตัวออกไป วันนี้เจ้าเผยโฉมเป็นครั้งแรก จงหว่านเสน่ห์ให้ดี ไม่แน่ว่างานเลี้ยงคราวหน้าอาจมีนายท่านสนใจซื้อเจ้า”

        เหยาหนี่ว์หยุดที่หน้าเรือนใหญ่หลังหนึ่ง สลักป้ายชื่อ “เรือนเมฆา” ตั้งอยู่อย่างสันโดษท่ามกลางหมู่ต้นเหมยออกดอกแดงสะพรั่ง มีทางเข้าเพียงทางเดียวคือต้องเดินข้ามสะพานและระเบียงชมสระเข้ามา มีคนคุ้มกันเฝ้าแน่นหนาทุกหัวเสา

        “ต่อไปนี้เจ้าจะต้องมาบรรเลงพิณที่นี่ทุกวัน”

        “เจ้าค่ะ”

สาวใช้ประจำเรือนเปิดประตูต้อนรับข้าและเหยาหนี่ว์ ข้าจินตนาการไว้ว่าคงจะมีชายมากหน้าหลายตานั่งดื่มกิน พูดคุยเรื่องสัพเพเหระไม่ก็เสพสังวาสกับนางคณิกากันนัวเนีย แต่แท้จริงแล้วมิใช่เลย เรือนเมฆาแห่งนี้ตกแต่งอย่างเลิศหรู มีทุกอย่างพร้อมสรรพทั้งโต๊ะร่ำสุรา ตั่งนอนเล่น ตามมุมวางสวนถาด แต่ที่น่าแปลกคือมีโต๊ะเครื่องแป้งของอิสตรีอยู่ด้วย ตรงกลางโถงแขวนภาพหญิงงามสามสิบหกนางหลากหลายอิริยาบถ

และผู้ที่กำลังร่ำสุราอยู่ริมหน้าต่างชมสวนดอกเหมยก็คือใต้เท้าจ้าวชิง

“คารวะใต้เท้า ข้าน้อยพาฮวาเอ๋อร์มาปรนนิบัติท่านแล้วเจ้าค่ะ” เหยาหนี่ว์กล่าวทักทายพร้อมยอบกายคำนับ ข้าทำตามนาง ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและวิตก แต่ก็รวบรวมแรงใจเงยหน้าขึ้นสบตา