ความปรารถนาสูงสุด 1

หยวนเซ่าได้ฟังเช่นนั้นก็เข้าใจได้ในทันที องค์หญิงพระองค์เดียวแห่งแคว้นเว่ยทรงประทับอยู่หลังฉากกั้นนั่นเอง

“ถวายบังคมองค์หญิง กระหม่อมหยวนเซ่า รองเสนาบดีแคว้นลี่พ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากที่เขาทำความเคารพเสร็จแล้ว นางกำนัลสองคนก็ช่วยยกเก้าอี้มาวาง ถัดจากฉากกั้นออกมาประมาณห้าก้าว

หยวนเซ่ามีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาว่าด้านหลังฉากกั้นอาจไม่มีคนอยู่ และนี่คงเป็นการแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ จากองค์หญิงที่ทรงถูกฟ่านอู๋เฉียวกระทำเสียมารยาทใส่ในช่วงบ่าย

ทว่าพอมานั่งมองจากมุมนี้ ชายหนุ่มได้เห็นเงารางๆ ของผู้ที่นั่งอยู่หลังฉาก

อี้หลานจัดการรินน้ำชาให้แขกผู้มาเยือน กลิ่นชาที่บางเบากลมกลืนไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้แห้งภายในตำหนัก นุ่มนวลและอ่อนหวาน สมกับสถานที่ซึ่งมีสตรีพำนักอาศัย

ทว่าสายตาที่แต่เดิมพินิจมองถ้วยชากลับเบนไปทางอื่นเมื่อเห็นความเคลื่อนไหวที่ออกมาจากขอบเขตหลังฉากกั้น

แม้จะมองเห็นได้ไม่ชัดเจน หากชายหนุ่มเป็นผู้เก็บรายละเอียดได้ดีจึงเห็นว่า กองตำราที่นางกำนัลหิ้วออกมามีคำว่า ‘สมุนไพรและการรักษา’ เขียนเด่นหราอยู่ตรงหน้าปก

หรือสาเหตุที่ทำให้องค์หญิงน้อยยังไม่เข้าบรรทม เป็นเพราะทรงอ่านตำราแพทย์เหล่านี้?

นั่นใช่สิ่งที่เด็กอายุเจ็ดขวบทำกันหรืออย่างไร?

“กระหม่อมเพิ่งทราบว่าองค์หญิงทรงมีความสนใจเรื่องตำราการแพทย์”

คนหลังฉากกั้นนิ่งไปพักหนึ่ง มันเป็นความเงียบที่แสนสั้นแต่กลับสร้างความรู้สึกอันหลากหลายให้แก่รองเสนาบดีหนุ่ม

ก่อนหน้านี้เขาพบและเจรจากับผู้คนมามากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พูดคุยกับคนผ่านฉากกั้น

เขาไม่มีโอกาสได้เห็นแม้แต่สีหน้า แววตาหรือท่าทางของอีกฝ่าย การคาดเดาอารมณ์และความคิดจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ค่อนข้างยาก

“ท่านหยวนเซ่าอยู่ที่แคว้นลี่คงเคยได้ยินเรื่องโรคระบาดที่หัวเมืองเหนือมาบ้าง”

เป็นเพราะอีกฝ่ายอยู่หลังฉากกั้น หยวนเซ่าจึงไม่ได้เห็นใบหน้าค่าตาของกู่หลันอิง ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วนางอัปลักษณ์ดังเช่นที่หลานชายของตนพูดหรือไม่

แต่หลังจากได้ฟังน้ำเสียงที่แหบเล็กน้อยนั่นแล้ว คาดว่าอีกฝ่ายคงผ่านการร้องไห้มาพักหนึ่ง

               ชายหนุ่มไม่จำเป็นต้องเดาให้เสียเวลา ต้นเหตุย่อมไม่พ้นฟ่านอู๋เฉียว

               “ทรงหมายถึงช่วงปลายปีที่แล้วใช่หรือไม่”

               “ถูกต้อง”

               หยวนเซ่าเป็นข้าราชการขั้นสูง เป็นธรรมดาที่จะเคยได้รับข่าวเรื่องสำคัญของแคว้นเว่ย

               โรคระบาดที่ว่าเกิดขึ้นในช่วงฤดูหนาว แต่หลังจากมีการสกัดทางน้ำและเผาหมู่บ้านที่เกิดโรคดังกล่าวได้ภายในเวลาที่รวดเร็ว โรคนี้จึงไม่มีการระบาดไปยังเขตเมืองอื่นจนลุกลามใหญ่โต

               ในฐานะหนึ่งในผู้บริหารแว่นแคว้น หยวนเซ่ายอมรับว่าตนนับถือความเด็ดขาดและการตัดสินใจที่เฉียบไวของฮ่องเต้แคว้นเว่ยพอสมควร

               “การจัดการปัญหาของแคว้นเว่ยรวดเร็วฉับไว ฮ่องเต้ของกระหม่อมเลื่อมใสในการตัดสินพระทัยเพื่อรักษาคนส่วนใหญ่ของพระบิดาองค์หญิงเป็นอย่างมาก”

               กู่หลันอิงซึ่งนั่งอยู่หลังฉากกั้นยกยิ้มนิดๆ ฮ่องเต้แคว้นลี่เลื่อมใสในการกระทำของเสด็จพ่อ แต่นางกลับโกรธเสียจนไม่คุยกับเสด็จพ่อนานเป็นเดือน

               นางเข้าใจดีว่าเสด็จพ่อทรงตัดสินเช่นนั้นเพื่อรักษาคนส่วนใหญ่ ทว่านั่นมิใช่การรักษาโรคหากแต่เป็นการทำลาย เด็กหญิงรู้สึกเสียใจที่ตนเองไม่มีความรู้เรื่องการแพทย์มากพอที่จะพลิกแพลงโศกนาฏกรรมดังกล่าว ดังนั้นในยามว่างที่ไม่ต้องฝึกฝนทักษะที่จำเป็นสำหรับกุลสตรีชนชั้นสูง นางก็มักอ่านตำราแพทย์เพื่อหาความรู้ใส่ตัว

               เผื่อว่าวันหนึ่ง... นางจะไม่ต้องเห็นคนบริสุทธิ์ต้องตายด้วยโรคร้ายเป็นจำนวนมากเช่นนั้นอีก

               กู่หลันอิงคิดและวางแผนไว้เช่นนั้น แต่นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายแก่ผู้ที่เพิ่งพบหน้ากันเป็นครั้งแรก

               “การตัดสินใจทำเพื่อแว่นแคว้นโดยไม่คำนึงถึงประโยชน์ส่วนตน ไม่ว่าเป็นผู้ใดก็ล้วนน่าเลื่อมใสด้วยกันทั้งนั้น” กู่หลันอิงจับจ้องเงาร่างของชายหนุ่มที่เห็นได้รางๆ ผ่านทางฉากกั้น “ท่านหยวนเซ่า เชิญกล่าวธุระของท่านมาเถิด”

               น้ำเสียงจริงจังที่ฟังดูเป็นทางการ ทำให้เขาเกือบลืมไปแล้วว่าตนเองกำลังพูดคุยกับสตรีที่อายุน้อยกว่าถึงสิบสี่ปี