ความปรารถนาสูงสุด 2

“องค์หญิง” ชายหนุ่มลุกออกจากเก้าอี้พลางประสานมือไว้เบื้องหน้า “ที่ผ่านมาองค์ชายฟ่านอู๋เฉียวทรงมีเนื้อแท้เป็นคนดีเสียแต่ตรงที่พระทัยร้อน ยามบ่ายทรงรู้เท่าไม่ถึงการจึงได้เผลอทำร้ายความรู้สึกขององค์หญิง ขอองค์หญิงโปรดทำพระทัยให้กว้าง ให้อภัยต่อองค์ชายด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ความเงียบครอบคลุมภายในห้องรับรองอีกครั้ง ทว่าหนนี้ชายหนุ่มสามารถรับรู้ได้ถึงสายตาไม่พอใจจากข้าราชบริพารโดยรอบ

หยวนเซ่าค้อมศีรษะลงต่ำ “องค์หญิงทรงมีสติปัญญาอันเฉียบแหลมเทียบเท่าบัณฑิตเอกชั้นผู้ใหญ่ ทรงเป็นผู้ใหญ่ย่อมไม่ถือสาผู้น้อย แคว้นลี่กับแคว้นเว่ยมีความสัมพันธ์กันมายาวนานหลายชั่วอายุคน เปรียบเสมือนครอบครัว การเป็นครอบครัวเดียวกันย่อมเป็นธรรมดาที่จะมีการกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่เพราะว่าเป็นครอบครัว การให้อภัยกันจึงเป็นสิ่งสำคัญ...”

กริ๊ก!

เสียงวางถ้วยชาหลังฉากกั้นดังขัดขึ้นมาราวกับตั้งใจ

“ท่านหยวนเซ่านั่งลงก่อนเถิด”

คำพูดที่ไม่เกี่ยวข้องกับบทสนทนาที่ผ่านมา ส่งผลให้หยวนเซ่าขมวดคิ้วเข้าหากัน

ตกลงว่าเด็กหญิงผู้นี้ให้อภัยหรือไม่ให้อภัยกันแน่

แต่ถึงแม้ว่าจะรู้สึกขัดใจอยู่เล็กน้อย ชายหนุ่มก็เลือกที่จะไม่ขัดความต้องการของนาง ยอมนั่งบนเก้าอี้ตามเดิมแต่โดยดี

“ท่านหยวนเซ่า ปรารถนาสูงสุดในชีวิตของท่านคืออะไรหรือ”

“ความปรารถนาสูงสุด? ” เขาเริ่มตามบทสนทนาของอีกฝ่ายไม่ทัน

“ปรารถนาสูงสุดของข้า คือยามมีชีวิตอยู่ในฐานะองค์หญิง และตายไปในฐานะองค์หญิง”

รองเสนาบดีแทบไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นคำพูดของเด็กวัยเจ็ดขวบ “ช่างเป็นความปรารถนาที่ลึกซึ้ง”

อยู่ในฐานะองค์หญิง คือการใช้ชีวิตให้มีเกียรติยศ สมกับที่ตนเป็นหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์

ตายในฐานะองค์หญิง คือยามที่สิ้นลมก็ยังมีผู้คนรุ่นหลังสรรเสริญยกย่อง จากคุณธรรมและความดีที่สร้างยามมีชีวิต

หากนี่เป็นความคิดของกู่หลันอิงจริงๆ โดยไม่มีการท่องจดจำมาจากผู้อื่น หยวนเซ่าก็อดรู้สึกนับถืออีกฝ่ายไม่ได้

ฮ่องเต้แห่งแคว้นเว่ยได้พระธิดาที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ช่างดีและน่าอิจฉายิ่งนัก

ใช่... เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องดี เพราะนางเป็นสตรีที่สักวันหนึ่งก็ต้องแต่งงานออกเรือน ไม่มีสิทธิ์ได้บริหารจัดการบ้านเมือง

หากกู่หลันอิงถือกำเนิดในฐานะบุรุษและขึ้นครองราชสมบัติ นั่นย่อมหมายถึงเสี้ยนหนามอันน่ากลัวในวันข้างหน้า

รองเสนาบดีหนุ่มคิดว่ากู่หลันอิงเองก็คงคิดเช่นนั้น นางจึงได้แสดงความสามารถและความคิดของตนเองออกมาอย่างเปิดเผย ไม่ต้องเกรงหรือหรือเกรงใจผู้ใด 

“องค์ชายฟ่านอู๋เฉียวทรงต้องการยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย...” ในที่สุดเด็กหญิงก็วกเข้าเรื่องหลักซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เขามาที่ตำหนักแห่งนี้ “สัญญาหมั้นหมายแต่เดิมเป็นการตกลงกันระหว่างเสด็จพ่อกับฮ่องเต้ของท่าน ดังนั้นข้าจะให้อภัยองค์ชายหรือไม่ก็ย่อมไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

กู่หลันอิงกลับผลักไสเรื่องดังกล่าวไปไกลตัวราวกับว่ามันไม่ได้เกี่ยวข้องกับตนเองมาตั้งแต่แรก

หยวนเซ่ามองฉากกั้นตรงๆ ราวกับต้องการมองให้ทะลุไปถึงคนทางด้านใน “หมายความว่าทรงไม่ให้อภัย...”

“แคว้นลี่กับแคว้นเว่ยมีความเชื่อและการสั่งสอนที่ต่างกัน” เสียงหวานเล็กหากกลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายความเด็ดขาดทำให้ผู้ที่อายุมากกว่ายังต้องหยุดฟัง “ข้าจะไม่ตำหนิหรือตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับการอบรมของคนแคว้นลี่ และข้าก็หวังว่าท่านจะไม่พยายามเปลี่ยนแปลงความคิดส่วนตัวของข้าเช่นเดียวกัน”

การขีดเส้นแบ่งอย่างชัดเจนทำให้รองเสนาบดีหนุ่มอับจนด้วยคำพูด คำหว่านล้อมเกลี้ยกล่อมมากมายราวกับจะอันตรธานหายไปจนหมด

กู่หลันอิงแสดงถึงความใจกว้างดั่งผู้ใหญ่โดยการพูดว่าเรื่องนี้จะไม่กระทบต่อความสัมพันธ์ของสองแคว้น

แต่ในขณะเดียวกัน นางก็แสดงให้เขาเห็นว่าแม้นางจะเป็นเพียงองค์หญิง ทว่าศักดิ์ศรีในฐานะผู้มีสายเลือดของพญามังกรก็มิใช่สิ่งที่ควรมาลบหลู่ และองค์ชายของพวกเขาก็ได้ข้ามเส้นนั้นไปเป็นที่เรียบร้อย

อา... ในเมื่อผลออกมาเป็นเช่นนี้ แล้วเขาควรจะถวายรายงานแด่องค์เหนือหัวของตนอย่างไรดีเล่า