LOGINตอนที่ 4
ลืมมันไปเถอะ
...ความรู้สึกมากมายในคืนนั้นเริ่มจะกลับมาในโสตประสาทของเธออีกครั้ง
“เจ็บเหรอครับ”
“อื้อ”
เพียงแค่ส่วนปลายหัวหยักอวบดุนดันเข้ามาในช่องทางคับแคบ หน้าสวยของเธอก็บิดเหยเกคล้ายดั่งมีเสาเข็มอันใหญ่ตอกลงกึ่งกลางกาย มือนิ่มดันอกเขาให้ออกห่าง หน้าหล่อเหลานั้นชะงักเล็กน้อย หัวคิ้วหนาย่นเข้ากันเมื่อรู้สึกได้ถึงความคับแน่น
“แน่นมาก”
เขากระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูเล็ก สะโพกสอบค้างไว้อยู่อย่างนั้นไม่ยอมขยับ
“อา”
เธอครางเสียงกระเส่า แม้จะรู้สึกเจ็บปวดเพียงใดแต่ความวาบหวามก็เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนอยากจะให้เขาขยับเคลื่อนไหว เพื่อให้ความทรมานนี้ทุเลาลง
“ไหว?”
“ไหว อื้อ”
สองขาเรียวสวยยกขึ้นตวัดรัดสะโพกสอบของเขาไว้ แล้วยกแขนขึ้นโอบรอบคอ อีกฝ่ายคำรามต่ำอยู่ข้างหู ดวงตาดำสนิทจ้องมองเธอด้วยแรงปรารถนา
“คุณนี่ยั่วมาก”
สองมือหนายึดเอวคอดของเธอไว้แน่น แล้วเริ่มขยับตื้นๆ ก่อนจะดันตัวตนคึบลึกเข้ามาเรื่อยๆ จนฝังตัวตนทั้งหมดเข้าไปในร่างเธอ “อ๊ะ”
“คะ..คุณ”
ลมหายใจเธอเริ่มหอบกระชั้น เมื่อเขาเริ่มตอกสะโพกกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงอยู่ทว่าความเสียวซ่านก็แผ่ไปทั่วท้องน้อย
“คิดอะไรอยู่เหรอครับ?”
เสียงนุ่มทุ้มต่ำดังอยู่ข้างใบหู ดึงสติให้เธอกลับมาอีกครั้ง ปลายฝัน มองเขาอย่างตระหนกเมื่อเห็นว่าร่างหนาที่มีเพียงผ้าขนหนูที่พันไว้อย่างหมิ่นเหม่นั้น แทรกเข้ามาระหว่างขาของเธอ มือหนาของเขาตรึงเอวเธอไว้แน่น
ไม่ปล่อยให้เธอหนีไปไหนได้
...เหมือนคนร้ายที่จำต้องจำนนต่อตำรวจ
“ไม่ได้คิดอะไรค่ะ? คุณปุณณ์ถอยออกไปก่อน”
เธอเอ่ยบอกเขาอย่างใจเย็น แม้จะหวาดหวั่นกับความจริงที่เกรงว่าพี่ชายจะรับรู้ ทว่าหากเธอไม่ปริปากเสียอย่างทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็ยังคงเป็นความลับไปตลอดกาล
“ทำไงดีผมไม่อยากถอย”
“ตะ...แต่คุณทำแบบนี้ไม่เหมาะ พี่เป้ก็ยังนอนอยู่ข้างบน”
หัวคิ้วของ ปุณณ์ ขมวดเข้าหากัน
“ไม่เหมาะยังไง คืนนั้นเราทำยิ่งกว่านี้เสียอีก”
บ้าจริง! เขาจะตอกย้ำเหตุการณ์ในคืนนั้นไปถึงเมื่อไหร่กัน ทั้งที่เธอไม่อยากจะพูดถึง ยิ่งมาเห็นว่าเขาทั้งหล่อและดูดีขนาดนี้ เขาจะมองเธอว่าเป็นผู้หญิงยังไงกัน
คิดแล้ว ปลายฝัน ก็อยากจะเขกกะโหลกตัวเองแรงๆ
“คุณปุณณ์คงจำผิดคนจริงๆ”
เอาซี่!! ยังไงเธอก็หน้าด้านต่อ
“จะไม่ยอมรับจริงเหรอครับ?”
มือหนาเลื่อนลูบไล้เข้าไปยังสาบเสื้อด้านใน สายตาคมมองยังริมฝีปากอิ่มจิ้มลิ้ม หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรง เมื่อรู้สึกได้ถึงความผ่าวร้อนจากร่างหนาของเขา
“จะทำอะไร?”
น้ำเสียงของเธอสั่นระริก ทว่าแวววตาของปุณณ์กลับวาววับขึ้นมา
“ผมไม่เคยลืมสัมผัสในคืนนั้นกับคุณเลย”
เขาหลุบตาต่ำมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นเข้าหากัน
“....”
หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ มือไม้คล้ายจะไร้เรี่ยวแรง ดั่งโดนต้องมนต์จากอีกฝ่าย
“คืนนั้นผมนั่งดื่มอยู่ดีๆ คุณก็เข้ามาหาผมเอง แถมยังชักชวนให้ผมมีเซ็กซ์ด้วยหน้าตาเฉยสงสัยจะเพราะเมามา”
ไม่นะ! ทำไมเขาพูดเรื่องนั้นได้อย่างไม่สะทกสะท้าน
“ไม่”
ยอมรับว่าคืนนั้นเธอดื่มย้อมใจไปนิดหน่อย และได้รู้ความจริงในภายหลังว่าชายหนุ่มที่เธอนัดONS นั้นอยู่คนห้องถัดไป และคนที่เธอทำภารกิจด้วยเป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้
หลังจากนั้นเธอก็บล็อกอีกฝ่ายเพื่อความสบายใจ
“ปรายไม่เข้าใจว่าคุณพูดเรื่องอะไร”
หน้าด้านเท่านั้นที่ครองโลก ...ท่องเอาไว้ปลายฝัน
“อืม คืนนั้นผมเองเหมือนโดนปลุกปล้ำที่ห้องวีไอพีเลย”
“ไม่ใช่นะ”
ใช่ที่ไหนกันเล่า เธอแค่ไปนั่งตักเขาและจูบเขาก่อนก็จริง แต่หลังจากนั้น เป็นเขาเองต่างหากที่กดเธอลงบนโซฟาตัวใหญ่หนานุ่มนั้น ก่อนที่จะ...
“ไม่ใช่อะไรครับ”
รอยยิ้มที่มุมปากของ ปุณณ์ ผุดขึ้นเล็กน้อย แขนแกร่งโอบรัดเธอให้แน่นขึ้น "ยอมรับแล้วใช่มั้ยครับ"
คนบ้าเอ้ย! จะให้เธอเอาหน้ามุดลงดินตอนนี้หรือยังไง
“คือ...ปรายคงเมาและจำอะไรไม่ได้เลย”
ปลายฝัน สูดลมหายใจเข้าปอดอย่างแรง เมื่อโดนคนตัวใหญ่ต้อนจนตัวมุม แม้จะพยายามหน้าด้านไม่ยอมรับอย่างไรก็ตาม แต่เมื่อถึงที่สุดแล้วเธอคิดว่าคุยกับเขาตรงๆไปเลยดีกว่า
“คือปรายแค่อยากจะลองอะไรแบบนั้น เอามาเขียนนิยายอีโรติกเท่านั้น ก็เลยนัดหนุ่มผ่านแอพ ...คุณปุณณ์อย่าบอกพี่เป้เลยนะคะ”
เธอบอกเสียงอ่อย เบี่ยงหน้าหลบสายตาคมเข้ม
คิ้วหนาของปุณณ์เลิกสูงขึ้น หน้าหล่อเหลาอึมครึมลง
“ทำบ้าอะไรแบบนั้น! ไม่รู้รึไงว่ามันอันตราย ถ้าไปเจอคนไม่ดีจะทำอย่างไง?”
ต่างกันตรงไหน เขาก็ไช่ย่อยซะที่ไหนละ ..วันนั้นก็จับกดเธอกับโซฟาจนเกือบทั้งคืน
“ทำแค่ครั้งแรก และไม่คิดจะทำอีกและปรายไม่ตั้งใจ”
“ไม่ตั้งใจ..แต่คุณก็ย่ำยีผมไปแล้ว แล้วทิ้งผมในคืนนั้น”
จะบ้าตาย! ใครย่ำยีใคร ต้องเป็นเธอหรือเปล่าที่ต้องเอ่ยประโยคนี้ออกมา ปลายฝันรู้สึกหมั่นใส้นักจนอยากจะยกมือข่วนหน้าหล่อเหลาขึ้นมาตงิด
“ก็แค่วันไนท์สแตนท์ ลืมมันไปเถอะค่ะปรายก็ลืมไปแล้ว”
เธอเบี่ยงหลบหน้าเขา ทว่ามือหนากลับจับปลายคางมนเธอให้หันมาสบตา “ทำไงดีผมเป็นคนลืมยากด้วยซิ”
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าลุ่มลึก
“ถ้าคุณลืมสัมผัสคืนนั้น สงสัยผมต้องทบทวนให้คุณเอง”
*****************
ตอนที่ 52 ตอนพิเศษ #ตลอดไปอยากจะขอบคุณทุกแรงใจจากนักอ่าน ไม่ว่าจะเป็นยอดวิวหรือยอดคอมเม้นท์ที่เข้ามามีส่วนร่วมในการผลักดันนิยายหลายๆเรื่องของนามปากกา ปลายฝัน พวกคุณไม่รู้หรอกว่า แม้เพียงการพิมพ์ข้อความเล็กๆน้อยๆเข้ามาในช่องแสดงความคิดเห็นนั้น มันสร้างพลังใจที่ยิ่งใหญ่ให้กับนักเขียนตัวเล็กๆอย่างฉันมากแค่ไหนกราบขอบคุณจากใจจริงที่ทำให้นักเขียนคนนี้ ได้เดินในเส้นทางที่รักและใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กให้เป็นจริงได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันต้องขอบคุณแฟนของฉัน ปุณณ์ ปราณชัย หากไม่มีเขา ฉันเองก็คงไม่มีวันนี้หลังจากงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่และแอพพลิเคชั่นสุดล้ำของ Win Vibrations ก็ได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามจากผู้บริโภค แฟนของฉันได้ขึ้นไปยืนอยู่เวที ด้วยท่วงท่าสง่างามในชุดสูทสีครามเข้ม ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูน่าเกรงขามและเหมาะสมกับตำแหน่งประธานวีเคกรุ๊ปยิ่งนัก“Win Vibrations พร้อมที่จะยกระดับความสุขสมแบบโรแมนติก ตอบโจทย์ความต้องการอย่างลักชัวรี่ด้วยผลิตภัณฑ์คุณภาพเสมือนสัมผัสจริง เพื่อให้เซ็กซ์คือการตอบสนองอารมณ์ร่วมกันอย่างมีศิลปะ....”เสียงปรบมือดังกึกก้อง ไปทั้งฮอลล์ ก่อนที่แชมเปญรา
ตอนที่ 51 ตอนพิเศษ #บันทึกลับของปุณณ์แม้ใครจะบอกว่าผม ปุณณ์ ปราณชัย เป็นผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่น่าจับตามอง หลังจากเข้ามารับตำแหน่งใหม่จากพ่อของผมเอง ทว่าจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอก เพราะผมเองเพิ่งจะฉลองวันเกิดวัยสามสิบเอ็ดปีไปได้ไม่นานนักตำแหน่ง ประธานวีเคกรุ๊ป นั้น กดดันผมพอสมควรทั้งคนเก่าแก่ที่เป็นทีมบริหารของพ่อที่แม้ปากจะบอกว่า พร้อมจะทำหน้าที่ทุกอย่างเป็นอย่างดี และคอยเสริมผมอยู่เสมอ ทว่าจริงๆแล้ว ทุกคนก็เหมือนจะอยากจะ ลองของ ว่าผมนั้นจะมีความสามารถมากน้อยแค่ไหน แม้จะจบโทจาก MIT ในสาขาการบริหารจัดการและเป็นลูกชายคนโตของ ชายชัย ปราณชัยทว่านั้นก็ไม่เพียงพอจะลดอีโก้ในใจของกลุ่มเจนX ได้ยิ่งตอนนี้ผมกับ ปานวาด น้องสาวได้เสนอวาระเข้าที่ประชุมว่าต้องการขยายธุรกิจไปยังส่วนผลิตภัณฑ์ถุงยางอนามัย และนำเข้าตลาดเซ็กซ์ทอยถูกกฎหมาย เพื่อต่อยอดผลิตภัณฑ์นั่นก็ยิ่งทำให้คนรุ่นเก่า ต่างเป้ปากไม่เห็นด้วย ต่างก็บอกว่าเราผลิตถุงมือยางทางการแพทย์อย่างเดียวก็เพียงพออยู่แล้ว จะไปแตกไลน์ผลิตภัณฑ์อื่นให้ยุ่งยากอีกทำไม และบ้านเราเป็นเมืองพุทธทำสินค้าพวกนี้ มันจะไม่ดี แถมยังมีข้อกำหนดมาก
ตอนที่ 50 THE END(ขอบใจแกมากนะปราย บทความล่าสุดคุณปานวาด Win Vibrations ปรู๊ฟเรียบร้อยแล้ว ทุกคนชอบบทความแกมากๆเหมือนว่าผลตอบรับค่อนข้างดี สงสัยดับบลิวพีอาร์จะได้งานสัญญาระยะยาวแล้วละ)เสียงของ หลิน เอ่ยมาทางปลายสาย ทำให้ ปลายฝัน ยิ้มแก้มปริ ไม่เสียแรงที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจ กับงานเขียนนี้จนแทบจะไม่ได้ใส่ใจสิ่งอื่นและผลตอบรับของมันก็ทำให้เธอชื่นใจนัก“ขอบใจแกเหมือนกันที่ป้อนงานให้ฉันตลอด”(แล้วนี่อยู่ไหน?)“กรัมกรุ๊ปอ่ะ มารับบรีฟงานชุดแรก”(วุ้ย จะดังใหญ่แล้วนะเนี่ย เคๆเดี๋ยวค่อยคุยกัน)“เคๆ”..“เราต้องการสร้างสตอรี่อีโรติคในสื่อแอพพลิเคชั่นของกรัมกรุ๊ป ที่เน้นเรื่องราวกึ่งๆนิยาย แต่ต้องการเข้าถึงคนหลากหลายกลุ่ม จึงไม่ต้องการให้เนื้อหาโฉ่งฉ่างมากนัก เพื่อไม่ให้เสี่ยงกับการโดนแบน และ.....”การบรีฟงานกับกรัมกรุ๊ป เริ่มต้นขึ้น โดยปลายฝัน พยายามจับประเด็นอย่างตั้งใจ เพราะถือว่าเป็นประสบการณ์ใหม่ในการทำงานของเธอที่เป็นสเกลงานที่ใหญ่ขึ้น และดีลตรงกับผู้ว่าจ้าง ดังนั้นเธอต้องละเอียดและรอบคอบทุกจุด“ขอบคุณทุกคนมากเลย เราจะเริ่มบทความแรกภายในกลางเดือนหน้านี้”วิช ผู้
ตอนที่ 49 คนพิเศษ2ไม่แน่ใจว่าทั้งสองคุยอะไรกันบ้าง เพราะหลังจากที่ ปลายฝัน ตั้งสติได้และผุดลุกนั่งบนโซฟา ปุณณ์ ก็บอกให้เธอเข้ามาทำงานในห้องของตัวเองที่อยู่ชั้นล่าง และเขาขอตัวคุยกับพี่ชายของเธอตามลำพังเอง พร้อมบีบมือส่งกระแสความอุ่นซ่านให้คล้ายเป็นการสร้างกำลังใจ ทำให้เธอยอมทำตามอย่างว่าง่ายหญิงสาวจึงยอมเข้ามานั่งในห้องทำงาน ทว่าก็ไม่มีสมาธิที่จะเขียนและคิดงานแต่งานใด ได้แต่เงี่ยหูคอยฟังว่าด้านนอกคุยกันว่าอย่างไร ทว่าก็ไม่มีเสียงโวยวายอะไรเลยแม้แต่น้อยผ่านไปราวเกือบชั่วโมงได้ ประตูห้องทำงานชั้นล่างของเธอก็ถูกเคาะ ก่อนที่จะได้ยินเสียงนุ่มทุ้มหูของ ปุณณ์ เอ่ยบอกเบาๆ“ปรายครับออกมาทานข้าว จะได้กินยา”“ค่ะ อ๊ะ..”เธอรีบลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว ลืมไปว่าตัวเองยังปวดสะโพกอยู่ นั่นทำให้หน้าสวยบิดเหยเกด้วยความเจ็บปวด จนปุณณ์ ต้องปรี่เข้ามาประคองและปรามเบาๆ“ระวังครับ ไม่เห็นต้องรีบเลย”“คุยกับพี่เป้ว่าไงคะ?”เธอแอบกระซิบถามเขาเบาๆ เมื่อเหลือบไปเห็นพี่ชาย ง่วนอยู่กับการจัดวางอาหารใส่จานบนโต๊ะสำหรับสามที่“คุยเรียบร้อยแล้วครับ ไม่ต้องกังวล”“ปรายมานั่งๆ พี่อุ่นข้าวหน้าเป
ตอนที่ 48 คนพิเศษ(เป็นยังไงบ้างครับ กินอะไรรึยัง?)เสียงนุ่มทุ้มต่ำที่เอ่ยถามจากปลายสาย ทันทีที่เธอกดรับ ทำให้ สองแก้มของ ปลายฝัน แดงก่ำขึ้นมาจนรู้สึกผ่าวร้อนไปจนถึงใบหู“ทานแล้วค่ะ คุณปุณณ์ละคะ เลิกประชุมแล้วเหรอ?”หญิงสาวถามกลับ เมื่อเหลือบมองนาฬิกาข้างฝาเป็นเวลาหกโมงเย็นกว่าๆแล้ว(เลิกแล้วครับ)“แล้วอยู่ไหนคะ?”(อยู่หน้าบ้านคุณครับ)“หือ”ปลายฝัน รีบเดินกระโผกกระเผก ออกไปทันทีที่ชะโงกหน้าไปเห็น แอสตันมาร์ติน คันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน“เลยต้องรบกวนคุณเลย”ปุณณ์ ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างรถ พร้อมชูถุงอาหารที่น่าจะเป็นเมนูเป็ดร้านป้าติ๋มที่เธอชอบ“ซื้อมาเผื่อไว้ คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำอาหาร”“ขอบคุณมากค่ะ”เธอเปิดประตูรั้วให้เขาเดินเข้ามา กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถุงอาหารมาถือเองด้วยความเคยชิน แต่เขาปรามไว้ก่อน“ผมถือเอง ค่อยๆเดินครับ”เขาทำหน้ายู่เล็กน้อยคล้ายรู้สึกผิดเต็มทน ที่ทำให้เธอต้องมาบาดเจ็บและเจอเรื่องแบบนี้ นึกแล้วก็ยังรู้สึกโมโหตัวต้นเรื่องอยู่ไม่หาย“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ปรายเดินได้แค่รู้สึกปวดๆตรงสะโพกนิดหน่อยแค่นั้น”พอเอ่ยมาถึงตรงนี้ ปุณณ์ ก็ครุ่นคิดอยู่ครู
ตอนที่ 47 ความรู้สึกในใจที่เริ่มก่อตัว4“ปรายยังอยากจะกลับมาคบพี่อีกมั้ย”ถ้อยคำของของเพื่อนพี่ชาย ทำให้ ปลายฝัน ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะวางขวดน้ำในมือลง พร้อมถอนหายใจออกมา หากเป็นเมื่อก่อนตอนสองสามปีที่แล้ว เธออาจจะดีใจที่ได้ยินคำนี้ เพราะตอนนั้นเธอรอคอยอย่างมีความหวังว่าเขาจะกลับมาเอ่ยถามประโยคนี้ อย่างไร เตวิช ก็เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่อบอุ่น สุภาพ และเข้าใจเธอมากที่สุดมาตลอดในเวลาที่ผ่านมาทว่าตอนนี้ เธอไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว“ปรายว่าเราเป็นพี่เป็นน้องกันเหมือนเดิมดีกว่าค่ะ”หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง และสบตากับอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบนิ่ง นั่นทำให้ เตวิช หัวเราะออกมาในลำคอเพื่อนน้องสาวแสนจืดชืดขี้แยคนนั้น ไม่มีอีกแล้วซินะ!“พี่ก็แค่ถามดู เพราะพี่อาจจะไม่หมั้นกับขวัญแล้ว”“นั่นคงเป็นปัญหาของพี่เต้เอง ไม่น่าจะเกี่ยวกับปราย อีกอย่างยังไงตอนนี้พี่เต้ก็ยังไม่ได้เลิกกับแฟน แค่มีปัญหาระหองระแหงกัน มาพูดจากับปรายแบบนี้ ดูไม่แฟร์กับแฟนพี่เต้เลยนะคะ”อย่างไงเธอก็ไม่ชอบการเป็นมือที่สามของใคร และสัญญากับตัวเองมาตลอดว่าจะไม่เป็นเด็ดขาดและเธอไม่ชอบนักผู้ชายที่คบเผื่อเลือกแบบนี้“ก็...







