ตอนที่ 5/2 หน้ามึน

ขนมหวานถึงกับไปไม่เป็น จะโกรธก็ไม่รู้จะโกรธเรื่องอะไรแต่หมั่นไส้มากกว่า เขาเป็นผู้ชายที่มึนมากๆ ไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนเป็นแบบนี้มาก่อนเลย และก็ไม่เคยมีใครตามวุ่นวายกับเธอแบบนี้ด้วย

"ถามจริงนะ ตัวเองก็ยังเรียนอยู่แท้ๆ แทนที่จะนึกถึงอนาคตของตัวเอง กลับมายุ่งกับผู้หญิงอย่างฉันเนี่ยนะ?"

"เลือกอนาคตของตัวเอง แล้วปล่อยให้อนาคตลูกของตัวเองพังเหรอครับ?"

"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใช่ลูกนาย ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้าง"

"ไม่ใช่งั้นเหรอครับ หึหึ...ก็ไม่รู้สิ แต่วันนั้นที่เราเอากัน ถุงยางมันแตกนะ พี่รู้หรือเปล่า"

"ฉันไม่รู้หรอก ตอนนั้นฉันอกหักจากแฟนเก่า ฉันก็เลยไปหามีอะไรกับผู้ชายคนอื่นแก้เหงาเฉยๆ"

"อ้อ...อกหักเพราะถูกนอกใจสินะครับ"

"นี่นาย! สืบเรื่องของฉันไปถึงไหนกันแน่เนี่ย"

"ก็สืบจนรู้หมดแหละครับ เหลือแต่พี่แหละที่ยังโกหกผมอยู่"

"....." ขนมหวานหน้าชาไปหมด นี่เขารู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้วงั้นเหรอ รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอหมดเลยอย่างนั้นเหรอ

"แต่ก็ช่างเถอะครับ ผมไม่ได้คิดอะไรมากหรอก"

"เลิกยุ่งกับฉันเถอะ ขอร้องล่ะ"

"เสียใจด้วยครับ คงทำตามที่ขอไม่ได้"

"ทำไม?"

"เหตุผลผมก็บอกไปแล้ว"

ในใจลึกๆ ของขนมหวานก็คิดว่ามันก็คงจะดีนะที่เขาพยายามอยากจะรับผิดชอบขนาดนี้ แต่เธอก็อธิบายความรู้สึกอีกแบบไม่ถูกเหมือนกัน ความรู้สึกที่ไม่อยากให้เขามารับผิดชอบ เพราะเขายังเป็นเด็กมหาลัยอยู่ ยังเรียนอยู่เลย แต่กลับต้องมารับผิดชอบชีวิตเด็กคนนึงแล้ว

"พี่จะปล่อยให้ลูกตัวเองเกิดมาไม่มีพ่อเหรอครับ"

"แล้วมันจะเป็นอะไร สมัยนี้แม่เลี้ยงเดี่ยวเขาก็เลี้ยงลูกได้สบาย ไม่เห็นจะต้องเรียกร้องผู้ชายมาเป็นพ่อของลูกเลย"

"ก็ไม่รู้สิครับ ความคิดของพี่ กับความคิดของผม มันคงต่างกัน ผมอยากรับผิดชอบ อยากเป็นพ่อคน ถึงจะกระทันหันแบบไม่ทันตั้งตัว แต่ผมก็พร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง"

"นี่นาย...เป็นอะไรหรือเปล่า"

"ครับ?"

"ป่วยหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า หรือว่า..."

"พี่คงกำลังคิดว่าผมคงหลอนอะไรสินะครับ" ชายหนุ่มเอนตัวพิงกับพนักพิงเก้าอี้พร้อมกับถอนหายใจด้วยสีหน้าสบายอกสบายใจ หลังจากขนมหวานในตอนนี้

"นายหน้ามึนมาก รู้ตัวบ้างหรือเปล่าเนี่ย"

"รู้สิครับ แต่ผมถือคติ ด้านได้อายอด"

"แล้วนายจะบอกครอบครัวยังไง เพื่อนนายอีกล่ะ สังคมของนายอีก จะกล้าบอกใครๆ เหรอ ว่าไปมีอะไรกับผู้หญิงแค่ครั้งเดียว แต่ทำผู้หญิงท้องแล้ว ต้องรับผิดชอบทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจทำอย่างนั้นเหรอ"

"......" เขาไม่ได้ตอบอะไร นอกจากหันมามองและยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาขนมหวานหนักใจมาก ดูเหมือนเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ทุกคำพูดของเธอเหมือนลอยผ่านหูของเขาไปทั้งอย่างนั้น ไม่มีผลกระทบอะไรเลย

"ยิ้มอะไร?"

"พูดแบบนี้ ก็หมายความว่ายอมรับแล้วสินะครับ ว่าท้องกับผมจริงๆ ไม่ได้ท้องกับแฟนเก่าอย่างที่โกหก"

"เอาอะไรมามั่นใจ ฉันก็บอกอยู่นี่ไง ว่าฉันมีแฟนเก่า และเราก็มีความสัมพันธ์กันทั่วไป กับนายฉันมีแค่ครั้งเดียวเอง จะไปท้องได้ยังไง"

"หึหึ..."

"กลับบ้านไปได้แล้วไป"

"ไม่กลับ"

"จะนอนที่นี่?"

"อ่าห๊ะ ใช่ครับผม"

"ถ้าอย่างนั้นก็เชิญไปนอนข้างนอก อย่ามานอนในบ้านของฉัน"

"ใจร้าย"

"ก็อยากนอนเองนี่ ที่นี่ไม่มีที่ให้นายนอนหรอก ออกไปนอนข้างนอกโน่น พูดไม่รู้เรื่อง บอกให้กลับก็ไม่ยอม มึนมาก อะไรของนายก็ไม่รู้!"

พูดจบขนมหวานก็ลุกขึ้นช่วงนี้อารมณ์ของเธอค่อนข้างแปรปรวน และค่อนข้างรุนแรงมากด้วย ถ้าได้สตาร์ทเครื่องติดเรื่องการบ่นหรือว่าอะไรใครแล้วล่ะนะ มันหยุดไม่ได้เลย เขาถึงได้โดนรัวๆ แบบนี้ แล้วยิ่งกล้าที่จะแข็งข้อกับเธอด้วยอีกแล้วล่ะก็ อารมณ์มันยิ่งดุเดือดเข้าไปใหญ่

"จะไปไหนครับ?"

"ฉันก็จะขึ้นนอนไง ออกไปแล้วปิดประตูด้วย ถ้ายังเห็นอยู่ที่บ้านฉันนะ ได้เห็นดีกันแน่"

"ได้ครับ"

ขนมหวานหันไปมองแบบแปลกใจ แต่ก็คิดว่าเขาคงยอมออกไปง่ายๆ แหละ โดนไปขนาดนั้นแล้วนี่

หลังจากนั้นขนมหวานก็ขึ้นไปนอนที่ด้านบนตามปกติ กำลังจะเข้านอนแล้วล่ะ แต่จู่ๆ ....

แกร๊ก!

"เฮ้ย!! เข้ามาทำไม บอกให้กลับไปแล้วนี่?"

"ผมปิดประตูให้แล้วนะครับ ล็อคกลอนแล้วด้วย ตอนนี้ง่วงมากเลยครับ ขอนอนนะครับ"

"เดี๋ยว! อะไรของนายเนี่ย อย่ามานอนเบียดฉันนะ!"

ชายหนุ่มไม่ได้ฟังอะไรเลยเขาเดินไปทิ้งตัวนอนลงข้างๆ หญิงสาวบนที่นอนแคบๆ และนอนนิ่งเหมือนตัวเองหลับไปแล้ว ขนมหวานพยายามปลุกพยายามดึงตัวแต่ก็ไร้ผลไม่มีประโยชน์อะไรเลย

"โอ้ย! นี่ฉันต้องเจออะไรวะเนี่ย!!"