คนร้ายกว่าผี

เปรี้ยง !

เสียงปืนดังขึ้นจากชายป่า ฝูงนกแตกฮือกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างย่ามใจของชายฉกรรจ์ต่างถิ่น

คณะนักล่าสมบัติกลุ่มใหม่เดินทางมาถึงหมู่บ้านเกาะกช คราวนี้ขนกำลังคนมามากกว่าเดิม และเตรียมอาวุธมาพร้อมสรรพ

ผู้นำขบวนคือ ขุนเรือง เศรษฐีหนุ่มร่างท้วมผู้มั่งคั่งจนแทบไม่เคยต้องเดินด้วยเท้าตนเอง เขาสวมเสื้อผ้าแพรพรรณเนื้อดีเกินกว่าจะเหยียบย่างเข้าพงชัฏ มีสายสร้อยทองคำเส้นโตคล้องคอปานโซ่ล่ามช้างแกว่งไกวอยู่บนอก ปากก็คอยกำชับสั่งลูกสมุนซ้ำๆซากๆ มุ่งมั่นจะขุดกรุสมบัติโบราณขึ้นมาครอบครองให้เกลี้ยงแผ่นดิน

ข้างกายคือ พรานดำ พรานป่าผู้เหี้ยมเกรียมและเจนจัดในเชิงไสยดำ คอยสอดส่ายสายตาระแวดระวังภัย ขณะที่ ไอ้แมน สมุนหนุ่มเลือดร้อนจอมห่าม ถือปืนยาวเดินอาดๆ ตามหลังมาติดๆ

"พวกชาวบ้านมันลือกันหนาหู ว่าที่นี่มีผีหวงสมบัติเฮี้ยนนักนะนาย" ไอ้แมนเอ่ยปากพลางหัวเราะร่าเย้ยหยันฟ้าดิน

พรานดำถ่มน้ำลายเหนียวลงพื้น “ผีสางหรือคนเป็น ถ้ามีของดีฝังอยู่ใต้ตีนกู กูจะขุดมันขึ้นมาให้เหี้ยน!”

ขุนเรืองหัวเราะร่วนอย่างสบอารมณ์ หารู้ไม่ว่าบนคาคบไม้สูงตระหง่านเหนือกระหม่อม มีสายตาคมกริบดุจนางเสือสมิงคู่หนึ่งกำลังลอบจ้องมองพฤติกรรมต่ำช้าของพวกมันอย่างเงียบเชียบ... บุษย์รู้แจ้งแก่ใจว่าพวกสวะนอกดงกลุ่มนี้ไม่ได้มาดี และหล่อนก็เตรียมเล่ห์กลไว้ต้อนรับพวกมันอย่างสาสมแล้ว

กระทั่งยามโพล้เพล้ แดดร่มลมตกจนม่านราตรีคลี่คลุมผืนป่า เสียงคร่ำครวญโหยหวนปานจะขาดใจก็แว่วหวานดังสะท้อนก้องคุ้งน้ำ

“ช่วยด้วย... ใครก็ได้ช่วยข้าที...”

ขุนเรืองสะดุ้งโหยงสุดตัวจนตะเกียงลานในมือแทบหล่นกระแทกพื้น

"เสียงแม่หญิงที่ไหนกันวะ!"

พรานดำเงยหน้าขมวดคิ้วเขม็ง ขณะที่ไอ้แมนเลียริมฝีปากแห้งผาก หัวเราะหึๆ "ถ้าเป็นผีสาวสวยๆ เนื้ออุ่นๆ ล่ะก็ เข้าทางกูเลยล่ะนาย!"

ทั้งสามก้าวเท้าย่องตามเสียงรัญจวนใจ ลัดเลาะฝ่าดงแขมจนมาโผล่ตรงเรือนไม้หลังย่อมริมสระบัวหลวง ภาพเบื้องหน้าทำเอาพวกมันหยุดชะงัก ตาค้างดั่งต้องมนตร์สะกด

บุษย์ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงนอกชานเรือน แสงจันทร์วันเพ็ญสาดทออาบไล้เรือนร่างงามสะพรั่ง ผ้านุ่งสีสดแนบชิดสะโพกกลมกลึง เอวคอดกิ่วรับกับทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวเบาๆ ใต้ผืนสไบบาง ผิวพรรณผุดผ่องนวลเนียนสว่างตาปานนางอัปสรสวรรค์แปลงลงมาเยือนแดนมนุษย์

"แม่หญิง..."

ขุนเรืองครางแผ่วในลำคอ สายตากวาดมองตั้งแต่กระหม่อมจรดปลายเท้าเปลือยเปล่า แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยประกายตัณหาและความโลภจัดที่ลุกโชนขึ้นมาราวกับเปลวเพลิง

"อยู่คนเดียวหรือจ๊ะคนสวย... ดึกดื่นค่ำคืนในดงร้างเยี่ยงนี้ มาร้องเรียกหาใครให้ช่วยกันเล่า?"

ขุนเรืองเอ่ยปากด้วยสุ้มเสียงสั่นพร่าปนกระสัน แววตาโลมเลียไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งใต้ผืนสไบอย่างหยาบช้า พลางสาวเท้าก้าวขึ้นชานเรือนจนไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด

บุษย์ผงะถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดฝาเรือน สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หล่อนตวาดแหวเสียงแข็ง ข่มความหวาดกลัวที่กำลังแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก

"พวกเอ็งเป็นใคร เข้ามาทำระยำอะไรที่นี่! ถอยออกไปเดี๋ยวนี้!"

"พวกกูมาหาสมบัติจ้ะแม่คุณ..."

ไอ้แมนแสยะยิ้มชั่วช้าจนเห็นฟันดำเกรียม มันย่างสามขุมเข้าประชิด ขนาบข้างไม่ให้หล่อนมีทางหนี นัยน์ตาสวะฉายแววตัณหากล้า

"แต่พอเห็นเนื้อนวลๆ อกอวบๆ ขาวจั๊วะของเอ็งเข้า กูชักไม่อยากได้แล้วทองคำ... อยากได้ ของดี ตรงหน้านี้มากกว่าโว้ย!"

"ถอยไปนะไอ้พวกสถุล! อย่าเอามือสกปรกของพวกเอ็งมาแตะต้องตัวข้า!"

บุษย์ตวาดเสียงสั่นระริก ใบหน้างามซีดเผือดไร้สีเลือด เมื่อไอ้แมนเอื้อมมือหยาบกร้านหมายจะกระชากชายสไบเปิดเปลือยทรวงอก ขณะที่ขุนเรืองยืนลูบเป้ากางเกงหัวเราะร่วนด้วยความกระหายในกามาอันต่ำทราม ร่างบางจนมุมสิ้นท่า ไร้ทางรอด

ในห้วงแห่งความสิ้นหวังนั้น ภาพใบหน้าคมเข้มของพ่อหมอหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มกรุ้มกริ่มพลันผุดขึ้นมาในมโนสำนึก