บทที่ 2

พอถึงช่วงของหวาน พ่อกับแม่ก็กลับไปรุมเอาอกเอาใจโซเฟียตามเดิม

แม่อยากจ้างที่ปรึกษาด้านการเข้ามหาวิทยาลัยส่วนตัวที่ดีกว่าเดิมให้เธอ ส่วนพ่อก็ยืนกรานว่าที่ปรึกษาของเขามีเส้นสายที่กว้างขวางกว่า ทั้งคู่เถียงกันเรื่องที่ว่าใครจะเป็นคนจ่ายเงิน ราวกับว่าฝ่ายที่แพ้จะพลาดโอกาสในการพิสูจน์ความรักที่มีต่อลูกสาว

ไม่มีใครเอ่ยถามสักคำว่าฉันกรอกชื่อมหาวิทยาลัยไหนลงไปในใบสมัคร

ฉันทนดูภาพซ้ำซากพวกนี้มาตลอดสิบปี

พวกเขารู้จักชื่อที่ปรึกษาของโซเฟีย รู้กำหนดการส่งใบสมัครโปรแกรมภาคฤดูร้อนของเธอ และรู้กระทั่งว่าเจ้าหน้าที่ฝ่ายรับสมัครคนไหนที่ชื่นชมคลิปวิดีโอตอนเธอขี่ม้า ถ้าเธอแค่เปรยชื่อมหาวิทยาลัยขึ้นมาสักแห่ง พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น แผ่นพับของที่นั่นก็จะวางอยู่บนโต๊ะทำงานของทั้งสองคนทันที ในขณะที่ฉันต้องใช้เวลาช่วงฤดูใบไม้ร่วงนั่งจัดทำรายชื่อมหาวิทยาลัยที่จะสมัครร่วมกับครูฮาร์เปอร์ เพียงเพราะไม่มีพ่อหรือแม่คนไหนจำได้เลยว่าฉันอยากเรียนวิศวกรรมศาสตร์หรือวรรณกรรม

โซเฟียเองก็เคยใช้นามสกุลมอเรตติเหมือนกับฉัน แต่ตอนที่หย่ากัน แม่เรียกร้องให้เธอเปลี่ยนมาใช้นามสกุลเดลูกา ส่วนพ่อก็บอกว่าไม่มีลูกคนไหนของเขาที่จะยอมทิ้งนามสกุลมอเรตติ ทนายของทั้งสองฝ่ายฟาดฟันกันอยู่ตลอดช่วงบ่าย ถึงขนาดที่บอดี้การ์ดยังต้องออกไปยืนรอนอกห้องประชุม

ฉันในวัยแปดขวบแง้มประตูห้องเข้าไปเบาๆ "แม่คะ หนูใช้นามสกุลของแม่ก็ได้นะ"

ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองกำลังช่วยแก้ปัญหา

แม่มองมาที่ฉันด้วยความรำคาญใจมากกว่าความโกรธ "แม่ไม่ต้องการให้ลูกมาทำตัวเป็นคนดีพิสูจน์อะไรให้แม่เห็นทั้งนั้น"

สุดท้ายแล้ว โซเฟียก็ได้ใช้นามสกุลของทั้งคู่ นั่นคือ 'โซเฟีย มอเรตติ-เดลูกา'

ชื่อนั้นปรากฏอยู่บนโล่รางวัลของชมรมขี่ม้า ป้ายชื่อบนโต๊ะในงานกาล่า และกระเป๋าเดินทางที่สกรีนชื่อย่อ มันคือการที่สองตระกูลผู้ทรงอิทธิพลต่างพากันประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของในตัวเธอ

ส่วนฉัน ยังคงเป็นแค่ 'เอมิเลีย มอเรตติ' ธรรมดาๆ คนเดิม

หลังมื้ออาหารจบลง แม่ช่วยสวมเสื้อโค้ตคลุมไหล่ให้โซเฟียด้วยตัวเอง "ไปดูห้องใหม่ของลูกกันเถอะ พ่อเขาเลือกผ้าม่านสีทึบเกินไป ไม่เหมาะกับเด็กผู้หญิงเลยสักนิด"

ฉันรั้งแม่ไว้ที่หน้าประตู "ค่าธรรมเนียมจบการศึกษา ค่าสอบ AP แล้วก็ค่าสมัครเข้ามหาวิทยาลัยของหนูยังไม่ได้จ่ายเลยนะคะ"

แม่ก้าวเดินต่อไปโดยไม่หยุด "แม่จ่ายค่าใช้จ่ายที่โรงเรียนของโซเฟียไปหมดแล้ว เรื่องของลูกไปขอจากพ่อเอาเองสิ"

พ่อขมวดคิ้วมุ่น "ปีนี้เธออยู่กับคุณ ทำไมบิลทุกใบต้องมาตกที่ผมด้วยล่ะ?"

"ก็เพราะคุณเป็นพ่อของเธอไง"

"เป็นพ่อเฉพาะตอนที่ลูกต้องใช้เงินน่ะเหรอ?"

พวกเขาเริ่มเปิดฉากทะเลาะกันอีกรอบ ฉันยืนถือใบแจ้งหนี้ของโรงเรียนอยู่ตรงล็อบบี้ ท่ามกลางรถยนต์สองคันและการ์ดอีกสี่คนที่ยืนรออยู่ด้านนอก ผู้จัดการร้านรีบกุลีกุจอมาเปิดประตูให้แม่ด้วยตัวเอง

ชื่อตระกูลมอเรตติและเดลูกาสามารถเบิกทางได้ทั่วทั้งเบลล์วิวฮาร์เบอร์ แต่กลับไม่มีปัญญาจ่ายค่าธรรมเนียมโรงเรียนขั้นพื้นฐานให้ลูกสาวของตัวเอง

ในที่สุดพ่อก็ยอมโอนเงินเข้าบัญชีนักเรียนของฉัน "ทำไมต้องจ่ายค่าสมัครหลายที่ขนาดนั้น? เก่งแต่ตำราแต่เข้าสังคมไม่เป็น มันไปได้ไม่ไกลในโลกความจริงหรอกนะ"

แล้วเขาก็พูดเสริมขึ้นมาอีกว่า "แล้วผลการเรียนของแกมันดีพอจะเข้ามหาวิทยาลัยได้หรือเปล่า? อย่าเอาเงินฉันไปผลาญทิ้งกับที่ที่เขาไม่มีวันรับแกเลย"

ฉันมองการแจ้งเตือนยอดเงินที่เด้งขึ้นมา แล้วไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

เมื่อสัปดาห์ก่อน เซนต์เกเบรียลเพิ่งประกาศอันดับผลการเรียนของนักเรียนชั้น ม.6 ฉันได้อันดับหนึ่งของรุ่น ทำคะแนนสูงสุดในทุกวิชา และคว้าคะแนนระดับท็อปในการสอบ APถึงหกวิชา ครูใหญ่เป็นคนมอบเอกสารทุนการศึกษาของเวสต์บริดจ์ให้ฉันด้วยตัวเองกับมือ

ฉันไม่เคยปิดบังเรื่องพวกนี้เลย ฉันส่งข้อความหาทั้งพ่อและแม่ตอนที่ผลการเรียนประกาศ และส่งการ์ดเชิญร่วมพิธีมอบรางวัลไปทั้งทางบัญชีส่วนตัวและส่งผ่านผู้ช่วยของพวกเขา

แม่ตอบกลับมาว่า [ส่งเรื่องนี้ไปให้พ่อลูกเถอะ เรื่องโรงเรียนไม่ใช่หน้าที่แม่ในปีนี้]

ส่วนพ่อ...ไม่เคยตอบกลับมาเลย

ที่ผ่านมา พวกเขาเลือกที่จะทำเป็นไม่รู้จักตัวตนของฉัน

และนับจากนี้ไป ฉันก็ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขามารับรู้อีกแล้ว