บทที่ 1

ครูฮาร์เปอร์ตอบกลับมาแทบจะในทันที

[เธอคุยเรื่องนี้กับพ่อแม่หรือยังจ๊ะ?เวสต์บริดจ์อยู่ไกลจากนิวเจอร์ซีย์มากเลยนะ แถมทุนวิจัยเต็มจำนวนยังต้องมีการสัมภาษณ์แยกต่างหากด้วย]

[ยังค่ะ แต่หนูอายุสิบแปดแล้ว หนูตัดสินใจเรื่องนี้เองได้]

"ดูเหมือนเอมิเลียจะไม่ค่อยอยากไปอยู่หอพักเท่าไหร่นะคะ"

เสียงของโซเฟียทำให้โต๊ะอาหารเงียบลงชั่วขณะ เธอเอนหลังนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ ขณะที่แม่กำลังหั่นสเต๊กให้เธอ สีหน้าที่แสร้งทำเป็นห่วงเป็นใยอย่างประณีตนั่นคงหลอกคนอื่นได้ทุกคน...ยกเว้นคนที่โตมาด้วยกันอย่างฉัน

แน่ละว่าฉันไม่อยากไปอยู่หอพัก

แม่มีเพนต์เฮาส์ที่อยู่ห่างจากโรงเรียนแค่สิบห้านาที แต่แม่ยอมปล่อยให้มันว่างไว้ ดีกว่าจะให้ฉันไปพักอยู่ที่นั่น

"ลูกจะผ่อนปรนให้ผู้ใหญ่สักครั้งไม่ได้เลยเหรอ?"แม่ขมวดคิ้ว "การควบรวมกิจการครั้งนี้จะกำหนดทิศทางของโรงแรมเดลูกาไปอีกห้าปี ถ้าแม่ให้ลูกมาอยู่ด้วยแล้วเกิดพลาดช่วงเวลาที่ลูกมีปัญหาทางอารมณ์ขึ้นมา ลูกก็จะหาว่าแม่ไม่ใส่ใจอีก"

พ่อวางแก้วไวน์ลง "เธอก็เป็นแบบนี้ประจำ ปีที่แล้วฉันแค่พลาดประชุมผู้ปกครองไปครั้งเดียว แกก็แทบไม่พูดกับฉันเป็นอาทิตย์ ทำอย่างกับว่าฉันเกาะเงินแกใช้อย่างนั้นแหละ"

แม่ส่งสายตาผิดหวังที่แสนคุ้นเคยมาให้ฉัน "น้องสาวของลูกเพิ่งขึ้น ม.5 ช่วงนี้แหละที่การวางแผนเข้ามหาวิทยาลัยสำคัญที่สุด ทำไมพ่อของลูกจะไปพบครูแนะแนวของเธอก่อนไม่ได้ล่ะ?"

"ถ้า ม.5 มันสำคัญขนาดนั้น แล้วทำไมตอนที่หนูอยู่ ม.5 ไม่มีใครมาเลยสักคนล่ะคะ?"

แม่อึกอัก "ก็ตอนนั้นโซเฟียเพิ่งเข้า ม.ปลาย แม่กับพ่อก็ต้องมั่นใจก่อนสิว่าเธอจะปรับตัวได้"

"วันปฐมนิเทศของเธอไม่ได้ตรงกับวันประชุมผู้ปกครองของหนูสักหน่อย พวกคุณไม่ได้ติดธุระชนกันหรอก แต่ลืมต่างหาก"

เป็นครั้งแรกที่ฉันไม่รีบหาข้อแก้ตัวแทนพวกเขา

พ่อรีบปัดความรับผิดชอบให้พ้นตัวทันที "ปีนั้นแกอยู่ในการดูแลของแม่แก ถ้าจะมีใครต้องขอโทษแก คนคนนั้นก็ไม่ใช่ฉัน"

โซเฟียเอาส้อมเคาะจานเบาๆ "เอาน่า เอม ปีหนึ่งพวกเราจะได้กินข้าวพร้อมหน้ากันสักมื้อนะ จะขุดเรื่องเก่าในอดีตขึ้นมาพูดเพราะอีแค่การประชุมผู้ปกครองงี่เง่าครั้งเดียวไปทำไมกัน?"

แค่การประชุมครั้งเดียวงั้นเหรอ?

ฉันยังจำเก้าอี้ที่ว่างเปล่าตลอดสิบปีที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดี

ฉันจำใบกรอกข้อมูลวันเกิดที่ถูกส่งคืนโดยไร้ลายเซ็น และทัศนศึกษาที่เกือบจะไม่ได้ไปเพราะต่างฝ่ายต่างยืนยันว่าเอกสารอยู่ที่อีกคนได้ดี ฉันปฏิเสธที่จะปลอมลายเซ็นของใครทั้งนั้น จึงได้แต่นั่งรออยู่หน้าห้องธุรการจนกระทั่งเจ้าหน้าที่ติดต่อผู้ช่วยของพวกเขาคนใดคนหนึ่งได้ ทว่าถึงอย่างนั้น คำตอบที่ได้มักจะเป็นเหมือนเดิมเสมอ [ปีนี้ไม่ใช่ปีที่เด็กอยู่กับทางเรา โทรไปหาอีกบ้านเถอะ]

ในวันย้ายเข้าหอพัก พ่อแม่คนอื่นต่างช่วยลูกๆ ยกกล่องขึ้นบันได ขณะที่ฉันต้องแบกกระเป๋าดัฟเฟิลสองใบขึ้นไปถึงชั้นสี่ด้วยตัวคนเดียว ตอนงานประกวดโครงงานวิทยาศาสตร์ ม.2 กรรมการถามว่าครอบครัวของฉันไปไหน ขณะยืนอยู่ข้างผลงานที่ได้รับรางวัลชนะเลิศ ฉันโกหกไปว่าเที่ยวบินของพ่อดีเลย์และแม่ก็ป่วยมีไข้

ทั้งที่ความจริงแล้ว พวกเขาอยู่ห่างไปแค่สองช่วงตึก นั่งดูโซเฟียขี่ม้าในงานโชว์ของเด็กที่ไม่มีแม้แต่การให้รางวัลด้วยซ้ำ

ตอนอยู่ ม.4 ผู้อำนวยการฝ่ายทุนการศึกษาเรียกฉันเข้าไปพบในห้องทำงาน

"เอมิเลีย ครูหวังว่าเธอจะไม่เข้าใจผิดนะ ผู้ปกครองของเธอไม่เคยมาร่วมกิจกรรมของโรงเรียนหรือตอบอีเมลยืนยันจากเราเลยหลายปีแล้ว เธออยู่ในความดูแลของสถานสงเคราะห์ มีปัญหากับครอบครัว หรือกำลังประสบปัญหาทางการเงินอยู่หรือเปล่าจ๊ะ?"

ความหวังดีของเธอยิ่งตอกย้ำให้ความอับอายในใจฉันเจ็บปวดขึ้นไปอีก

"หนูไม่ได้อยู่สถานสงเคราะห์ค่ะ ทั้งพ่อและแม่อาศัยอยู่ในเมืองนี้ และเรื่องเงินก็ไม่ใช่ปัญหาเลย"

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ครูจึงเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าเมื่อไหร่ที่เธอต้องการความช่วยเหลือ ประตูห้องครูเปิดต้อนรับเสมอเลยนะ"

เมื่อปีที่แล้ว ฉันย้ำเรื่องการประชุมผู้ปกครองกับพ่อล่วงหน้าเป็นเดือน และเขาก็สัญญาว่าจะมา

บ่ายวันนั้น ฉันเห็นเขาเดินเข้ามาในอาคารจึงลุกขึ้นเตรียมจะเข้าไปทัก แต่แล้วโซเฟียก็โทรเข้ามา เขาหันหลังกลับแล้วเดินข้ามวิทยาเขตไปทันที เพียงเพราะเธออยากให้เขาช่วยเรื่องเปลี่ยนวิชาเลือก

ฉันทรุดตัวลงนั่งข้างเก้าอี้ที่ว่างเปล่าของเขาตามเดิม แล้วนั่งรออยู่ตรงนั้นจนกระทั่งการประชุมสิ้นสุดลง

แต่ตอนนี้ การรอคอยตลอดสิบปีกลับกลายเป็นอีกหนึ่งหลักฐานที่บอกว่าฉันเป็นเด็กเรื่องมากและเข้าใจยาก

ฉันก้มมองชื่อสถาบันเวสต์บริดจ์บนหน้าจอโทรศัพท์ และความเจ็บปวดระบมระลอกสุดท้ายในอกก็ค่อยๆ สงบลง

ความรักบางอย่าง ต่อให้พยายามแทบตายก็ไม่มีวันได้มันมา

ก็ดีเหมือนกัน...เพราะฉันพอแล้วกับการรอคอย