Ep.2 วิวาห์อาถรรพ์

​[ห้องเสื้อหรู]

​"ดะ...เดี๋ยวก่อนค่ะคุณป้า เอ่อ..คุณแม่ ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้มั้งคะ" วาดเดือนเอ่ยท้วงอย่างเกรงใจ เธอรู้ดีว่าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้มีแต่ของราคาแพงลิบลิ่ว ลำพังตัวเธอเองเคยมาเดินนับครั้งได้ และทุกครั้งก็ทำได้เพียงมาเดินตากแอร์เล่นเท่านั้น

​"หนูไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ สิ่งที่หนูช่วยแม่ไว้ มันเทียบไม่ได้เลยกับของพวกนี้" อรชรตบหลังมือหญิงสาวเบาๆ อย่างเอ็นดู

​"....." ยิ่งได้ฟัง วาดเดือนก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม ตกลงว่าใครช่วยใครกันแน่?

​"ช่วยจัดชุดที่เหมาะสมกับหนูคนนี้ให้ทีนะ เอาเครื่องประดับทุกชิ้นให้เข้าชุดกันด้วย" อรชรสั่งพนักงานด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สำหรับนางแล้วเงินที่มีอยู่ต่อให้ใช้ทั้งชาตินี้พ่วงไปถึงชาติหน้าก็ไม่มีวันหมด

​หลังจากได้ชุดและเครื่องประดับจนพอใจ อรชรก็พาวาดเดือนตรงไปยังร้านเสริมสวยระดับพรีเมียมในห้างเดียวกัน นางสั่งพนักงานให้ดูแลวาดเดือนแบบครบวงจร ตั้งแต่ทำผม แต่งหน้า ไปจนถึงการอาบน้ำแร่แช่น้ำนมเพื่อชุบตัวใหม่หมดทั้งร่าง

​ส่วนอรชรเองก็ไม่ได้นั่งรอเฉยๆ นางถือโอกาสทำสวยไปพร้อมกัน เพราะร้านนี้คือร้านประจำที่นางมาเป็นประจำอยู่แล้ว

​"หนูสวยมากเลยรู้ไหม" อรชรมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเป็นประกาย วาดเดือนในตอนนี้ดูราวกับเป็นคนละคนกับเด็กสาวที่นางพาขึ้นรถมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

​[คฤหาสน์หรู] ​เมื่อแปลงโฉมจนหยดสุดท้ายเสร็จสิ้น อรชรก็พาวาดเดือนกลับมายังอาณาจักรของนาง

​"นะ.. นี่บ้านคุณแม่เหรอคะ" วาดเดือนอุทานในใจ พลางนึกถึงหมอดูคนนั้นว่าไปสรรหาผู้หญิงรวยระดับนี้มาจากไหนกันแน่

​"ใช่จ้ะ ลงมาเถอะ แม่ให้คนเตรียมห้องไว้ให้เราแล้วนะ"

​"เตรียมห้อง?" วาดเดือนชะงัก เธอออกมาจากบ้านโดยยังไม่ได้บอกใครเลย แถมบ้านเธอกับที่นี่ก็อยู่ไกลกันคนละทิศ

​หญิงสาวรีบเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปด้านใน พลางกวาดสายตามองความโอ่อ่า.. คำว่าบ้านดูจะน้อยไปสำหรับที่นี่ เพราะมันหลังใหญ่โตมโหฬารจนบ้านเดิมของเธอทั้งหลังอาจจะเท่ากับห้องน้ำของคฤหาสน์นี้ด้วยซ้ำ

​"เอาของของคุณผู้หญิงขึ้นไปไว้บนห้องที่เตรียมไว้เลยนะ" อรชรหันไปสั่งแม่บ้าน

​"ขะ...คุณผู้หญิง?!" ไม่ใช่แค่แม่บ้านที่ตกใจ แต่วาดเดือนเองก็เผลออุทานออกมาพร้อมกัน

​ที่อรชรต้องรีบเร่งทุกอย่างแบบสายฟ้าแลบ เพราะนางเคยผ่านการสูญเสียครั้งใหญ่มาแล้ว ความกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยกับลูกชายคนเดียวทำให้นางอยู่เฉยไม่ได้ หากเกิดอะไรขึ้นกับเขา นางคงไม่มีเรี่ยวแรงจะหายใจต่อ

​"ฮือ..." วาดเดือนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้ "ห้องนี้จริงๆ เหรอคะ" เธอหันไปถามแม่บ้านที่กำลังง่วนกับการจัดวางข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงที่เพิ่งซื้อมา

​"ค่ะ" แม่บ้านตอบสั้นๆ ก่อนจะเลี่ยงออกไปทิ้งให้หญิงสาวอยู่เพียงลำพัง

​"โอ๊ย!" นิ้วเรียวหยิกเข้าที่แขนตัวเองแรงๆ เพื่อพิสูจน์ว่าไม่ได้ฝันไป "เรื่องจริงเหรอเนี่ย.." ​อีกใจหนึ่งก็เริ่มหวั่นหรือว่าลูกชายป้าเขาจะไม่ปกติ? ถึงได้ดูรีบร้อนหาเมียขนาดนี้.. ขออย่างเดียวอย่าเป็นพวกโรคจิตก็พอ!

​เย็นวันเดียวกัน..

​"วาดขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ" หญิงสาวเอ่ยถามแม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดอยู่ในห้องโถง

​"เชิญเลยค่ะคุณผู้หญิง"

​วาดเดือนนึกขึ้นได้ว่าตอนรีบตามป้าคนนี้มา เธอลืมหยิบโทรศัพท์ตัวเองมาด้วย แต่ก็ยังเบาใจที่อย่างน้อยแม่กับน้องก็ไม่มีโทรศัพท์ใช้ ถึงเอามาก็ติดต่อใครไม่ได้อยู่ดี เธอจึงตัดสินใจลองกดเบอร์บ้านดู

​"ทำไมไม่มีใครรับสายนะ เราก็เปิดเสียงไว้นี่นา" เธอกดซ้ำอยู่หลายครั้งแต่ปลายสายกลับเงียบสนิท ในใจเริ่มกระสับกระส่ายด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นที่บ้านอีก

​ทางด้านหมอโชติ.. ​"หึ! มึงจะเผาไล่ที่กูเลยเหรอ" หมอโชติเค้นเสียงเหี้ยม ตอนนี้เขารู้ตัวแล้วว่ากำลังถูกเผาไล่ที่ด้วยอำนาจบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ใช่หมอผีกระจอก มีวิชาอาคมพอตัวที่จะไม่ยอมถูกรังแกง่ายๆ

​ทันใดนั้นหมอโชติก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน..

>>{​"ข้านั่งดูทางในแล้ว แค่ทำให้สองคนนั้นได้เสียกัน ลูกชายของเจ้าก็ยังไม่พ้นความตายหรอก... ต้องให้พวกเขาแต่งงานกัน มีลูกด้วยกันยิ่งดี!"}

​หากถึงขั้นแต่งงานผูกดวงกันตามแผนที่เขาวางไว้ ความฉิบหายวายวอดจะเริ่มหยั่งรากลึกในตระกูลนี้อย่างแท้จริง!

​อรชรวางหูโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา ใจของนางเตลิดไปไกลด้วยความวิตก นางจะทำอย่างไรดี ฝ่ายวาดเดือนน่ะพูดไม่ยาก แต่ลูกชายตัวดีของนางน่ะสิ

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่