เข้าสู่ระบบการจะคุยกับลูกชายให้ยอมรับเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะหากอ้างเหตุผลด้านไสยศาสตร์หรือคำทำนาย มีหวังอาทิตย์คงได้ไล่ตะเพิดเธอออกจากบ้านแน่ๆ ในขณะที่อรชรกำลังนั่งกลุ้มจนคิ้วขมวด วาดเดือนก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
"คุณแม่คะ.. วาดขอกลับบ้านไปดูทางบ้านหน่อยได้ไหมคะ" "หนูจะกลับไปทำไมล่ะจ๊ะ" อรชรเอ่ยถามด้วยความกังวล เพราะลึกๆ กลัวว่าเด็กสาวจะเปลี่ยนใจหนีไปเสียก่อน "วาดติดต่อใครไม่ได้เลยค่ะ ในใจมันกระสับกระส่ายยังไงไม่รู้" "เอาอย่างนี้.. เดี๋ยวแม่ให้คนรถไปส่ง แต่ธุระเสร็จแล้วต้องกลับมานอนที่นี่นะ" อรชรยื่นคำขาดพลางจ้องตาหญิงสาว "มีอะไรให้โทรหาแม่ทันทีนะจ๊ะ" วาดเดือนรีบขึ้นไปเปลี่ยนกลับเป็นชุดเดิมที่ใส่มาตอนแรก เธอไม่อยากให้คนในครอบครัวสงสัยหรือตั้งคำถามกับความหรูหราที่ยังไม่ถึงเวลาจะเปิดเผย หญิงสาวก้าวออกจากคฤหาสน์หลังงามด้วยความรีบร้อน โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมกริบคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาจากรถหรูที่เพิ่งสวนเข้ามา "นั่นใครวะ?" อาทิตย์ พึมพำพลางมองตามแผ่นหลังบางที่เดินไวๆ ออกไปจากรั้วบ้าน "สงสัยจะเป็นแม่บ้านคนใหม่มั้งครับ" นักรบ มือขวาคนสนิทที่ควบตำแหน่งเพื่อนตายเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ขณะหักพวงมาลัยเข้าจอด "กลับมาแล้วเหรอลูก" อรชรปรี่เข้ามาหาลูกชายทันทีที่เห็นเขาลงจากรถ ใจหนึ่งก็โล่งที่วาดเดือนออกไปพ้นสายตาเขาพอดี แต่อีกใจก็หวั่นว่าอาทิตย์จะสังเกตเห็นอะไรผิดปกติ "มีอะไรหรือเปล่าครับแม่ ดูแม่ลุกลี้ลุกลนแปลกๆ" "เปล่าจ้ะ แม่แค่แปลกใจที่วันนี้ลูกกลับเร็ว" "ผมรู้สึกเหนื่อยๆ น่ะครับ อยากขึ้นไปพักสายตาสักหน่อย" ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ความล้าที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่มีสาเหตุทำให้เขาไม่อยากเสวนากับใครต่อ [บ้านวาดเดือน] "แม่! วาดดาว!" วาดเดือนตะโกนเรียกจนสุดเสียง แต่ความเงียบกริบคือคำตอบเดียวที่ได้รับ เธอรีบวิ่งไปหาลุงข้างบ้านด้วยใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ "ลุง! แม่กับน้องไปไหน ทำไมบ้านเงียบแบบนี้" "ไปโรงพยาบาลกันหมดแล้วมึงเอ๊ย! ไอ้เลิศพี่เขยมึงน่ะสิ ตกหลังคาลงมาปางตาย" คำบอกเล่านั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ วาดเดือนทรุดฮวบ มือเรียวสั่นเทาพยายามกดโทรศัพท์หาใครบางคน..คนเดียวที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายในยามมืดแปดด้าน >>{"มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉันกันแน่คะพ่อหมอ!"} {"พอมันกินผู้ชายในบ้านหมด รายต่อไปก็คือพวกผู้หญิง"} เสียงเย็นเยียบจากปลายสายตอกย้ำความกลัวในอก {"ดวงมรณะของมึงมันแรง ถ้าไม่รีบแก้.. อย่าหวังว่าใครจะรอด"} >>{"ฉันจะทำ.. ฉันจะทำตามที่พ่อหมอบอกให้เร็วที่สุด!"} วาดเดือนวางสายด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอรีบไปที่โรงพยาบาล ภาพพี่เขยที่นอนเข้าเฝือกและครอบครัวที่ตกอยู่ในสภาพขวัญผวา ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไป "แม่คะ พี่ดวง วาดได้งานทำแล้วนะ งานนี้รายได้ดีมาก วาดจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง" เธอโกหกคำโตเพื่อให้ทุกคนสบายใจ และวาดเดือนก็ไม่รอให้ใครได้ถามอะไรเพราะเธอไม่อยากโกหกมากไปกว่านี้แล้ว ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากโรงพยาบาล มุ่งหน้ากลับสู่กรงทองที่เธอต้องเข้าไปเป็นเครื่องสังเวย [คฤหาสน์อัครเดช] รัตติกาลคืบคลานเข้ามาพร้อมกับแผนการที่ถูกวางไว้ระหว่างอรชรและวาดเดือน ประตูห้องนอนใหญ่ของทายาทเพียงคนเดียวถูกเปิดออกอย่างเบามือ วาดเดือนยืนอยู่กลางห้องที่มืดสลัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เบื้องหน้าคือชายหนุ่มที่เธอบอกตัวเองว่าเขาคือ "ทางรอดเดียว" "ขอโทษนะคะ วาดจำเป็นต้องทำ" เธอก้าวเข้าไปหาเตียงกว้างที่ร่างสูงใหญ่นอนอยู่ โดยไม่รู้เลยว่า.. ทันทีที่สัมผัสกายกัน วังวนแห่งความ (ไร้) รัก กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างถาวร 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่หลายวันต่อมา... ณ บ้านแม่ของวาดดาวและวาดเดือนบรรยากาศที่เคยตึงเครียดเริ่มจางหายไป เมื่อนักรบตัดสินใจพาวาดดาวกลับมาที่บ้านเพื่อกระชับความสัมพันธ์กับครอบครัว โดยที่หญิงสาวไม่รู้เลยว่าวันนี้วาดเดือนพี่สาวของเธอก็เดินทางมาด้วยทันทีที่เห็นหน้าพี่สาวจังๆ หลังจากไม่ได้เจอกันนาน วาดดาวถึงกับทำตัวไม่ถูก ใจหนึ่งก็ยังงอนเรื่องเก่าๆ แต่อีกใจก็ไม่อยากทำตัวเป็นเด็กขี้แยต่อหน้าสามี เธออยากพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเธอโตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว"มาทานข้าวกันสิลูก อาหารเสร็จพอดี" เสียงแม่เรียกขัดจังหวะความเงียบ วาดดาวที่นั่งประหม่าอยู่รีบลุกขึ้นหวังจะไปช่วยยกจานอาหารแต่จังหวะที่ก้าวขา เธอกลับรู้สึกขัดที่ช่วงล่างอย่างบอกไม่ถูก ร่างกายมันประท้วงความบอบช้ำจากการโดนสามีจอมหื่นเคี่ยวกรำหนักหน่วงติดต่อกันวันละไม่ต่ำกว่า 5-6 ครั้ง จนขาเรียวสั่นพั่บๆ แทบจะทรงตัวไม่อยู่"เดี๋ยวพี่ไปช่วยเองจ้าดาว.. นั่งพักเถอะ" นักรบรีบเข้ามาช้อนเอวประคองไว้ทันท่วงที เขารู้ดีแก่ใจว่าทำไมเมียเด็กถึงก้าวขาไม่ออก... ก็เด็กมันน่ารังแกขนาดนี้ ใครจะไปห้ามใจไหวล่ะจริงไหม?บนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเริ่มอบอุ่นขึ้น"พี่ดีใจนะ
"มึงจะนอนในห้องนี้ได้ยังไง แล้วเมียกูจะนอนยังไง!" นักรบโวยวายใส่เพื่อนรักที่ตีมึนไม่ยอมออกจากห้อง"เรื่องของเมียมึงสิ! มึงไม่ให้กูนอนห้องนี้ แล้วจะให้กูนอนที่ไหน ก็บอกแล้วไงว่าห้องพักมันเต็มหมด!" อาทิตย์เถียงกลับอย่างไม่ลดละ"ให้ดาวไปนอนในรถก็ได้นะคะ" หญิงสาวที่นั่งฟังทั้งคู่ทะเลาะกันมาพักใหญ่เสนอขึ้นเบาๆ"ไม่ได้หรอกจ้ะดาว" นักรบรีบห้ามเสียงหลง"แหม... ทีพูดกับเมียมีจ๊ะมีจ๋า ทีเวลาพูดกับกูนี่เสียงยังกับจะกินหัว!" อาทิตย์เบรกเพื่อน"มึงอย่าสร้างประเด็น!" นักรบดักคอเพื่อนรักก่อนที่อาทิตย์จะหลุดปากพูดอะไรไม่เข้าท่าออกมา"กูแค่จะบอกว่า... เวลามึงพูดกับกูเนี่ย พูดเพราะๆ เหมือนพูดกับเมียมึงหน่อยได้ไหมล่ะ!" อาทิตย์แถสีข้างถลอกจนนักรบได้แต่ส่ายหัวสุดท้าย... ไม่มีใครยอมออกจากห้อง ดีที่ห้องพักนี้มีสองเตียง ถึงจะแคบไปหน่อยแต่ก็พอเบียดกันนอนได้ ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของอาทิตย์ที่หลับปุ๋ยไปแล้ว เพราะเหนื่อยกับงานมาทั้งวันแปะ! เสียงมือเรียวฟาดลงบนแขนแกร่งของสามี เมื่อมือหนาเริ่มอยู่ไม่นิ่ง ล้วงเข้าไปใต้กางเกงชั้นในตัวบางของเธอ"มันหลับแล้วดาว..." นักรบกระซิบชิดใบหู แต่มื
"กลัวแม่ได้ยินค่ะ" วาดดาวกระซิบประท้วงเสียงแผ่วพลางมองไปที่ประตูห้องนอน ห้องทางซ้ายก็ห้องแม่ ทางขวาก็ห้องพี่สาวกับพี่เขย แถมตอนนี้ทุกคนก็แยกย้ายกันเข้านอนจนบ้านเงียบกริบไปหมดแล้วด้วย "ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ ห้องนี้เก็บเสียงได้ พี่เป็นคนดูแลตอนก่อสร้างเองกับมือ พี่รู้ดี" นักรบกระซิบตอบชิดใบหูพลางขบเม้มเบาๆ จนคนตัวเล็กขนลุกซ่าน "ก็ได้ค่ะ.. แค่ครั้งเดียวพอนะคะคุณนักรบ" หญิงสาวใจอ่อน ยอมสงสารสามีที่อุตส่าห์ดั้นด้นขับรถข้ามจังหวัดมาหาเพียงเพราะความคิดถึง "ครับ.. ครั้งเดียวก็พอ" นักรบรับคำส่งๆ ไปก่อนนาทีนี้ขอแค่ได้ 'กิน' เมียเด็กให้หายอยากก็พอใจแล้ว ชายหนุ่มจัดการสะบัดเสื้อผ้าตัวเองทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรี่เข้าหาคนบนเตียงแล้วถอดอาภรณ์ของเธอออกจนร่างบางเปลือยเปล่า "ไม่นะคะลุง! อย่าทำตรงนั้น" วาดดาวรีบห้ามเมื่อเห็นเขาโน้มใบหน้าลงไปกึ่งกลางกายสาว ถึงห้องจะเก็บเสียงแค่ไหน แต่ถ้าเธอเผลอครางลั่นบ้านขึ้นมา มีหวังได้ตื่นกันทั้งบ้านแน่ๆ "นิดเดียวครับคนดี พี่ขอชิมหน่อยนะ" สายตาคมส่งประกายอ้อนวอนจนวาดดาวปฏิเสธไม่ลง "อื้อ... ลุง!" นักรบไม่ฟังเสียงห้ามอีกต่อไป ลิ้นร้อนลากยาวผ่านร่องกลีบกุหล
คลืนนน... คลืนนนนน... เสียงโทรศัพท์ที่สั่นครืดคราดต่อเนื่องบนโต๊ะทำงานจิ๋วในคอนโด ทำเอาวาดดาวที่กำลังเร่งพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางให้สามีต้องชะงัก "ใครโทรมาคะคุณนักรบ ทำไมไม่รับสายล่ะ?" หญิงสาวเงยหน้าถามเมื่อเห็นเขานิ่งเฉย "จะใครอีกล่ะ ก็มีคนเดียวนั่นแหละที่โทรตามยิกๆ เหมือนทวงหนี้อยู่เนี่ย" นักรบบ่นพลางมองค้อนโทรศัพท์ที่โชว์ชื่อ 'อาทิตย์' "เห็นไหมคะ มัวแต่เล่นกันจนจัดของไม่เสร็จเลย พี่อาทิตย์เขาคงรอนานแล้ว" "ไม่ต้องรีบหรอกจ้า เดี๋ยวตอนขับไปรับมัน ผมจะเหยียบให้มิดเลย แป๊บเดียวก็ถึง" "ห้ามขับรถเร็วนะคะ!" วาดดาวชี้หน้าสั่งเสียงเข้ม "มันอันตราย ดาวไม่ยอมให้คุณเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอกนะ" "หือ... เป็นห่วงผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" นักรบแกล้งถามพร้อมขยับเข้าไปใกล้ "เป็นห่วงสิคะ คุณทั้งคนนะ" "ดีใจจัง มีคนรอเป็นห่วงอยู่ที่บ้านแบบนี้ ชื่นใจชะมัด" ชายหนุ่มทำท่าจะโผเข้ากอดอีกรอบ "อย่านะคะ!" นิ้วเรียวชี้หน้าปรามทันทีเมื่อเห็นมือไม้เขาเริ่มจะไม่อยู่สุข "รีบไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวจะดึกไปกว่านี้" "ไปด้วยกันไหม?" จู่ๆ นักรบก็ถามขึ้นมาเสียงจริงจัง เขาไม่อยากทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวเลยจริงๆ "ไปด
"อื้อออ..." นักรบไม่ได้แค่ถามเพื่อลองใจ แต่สะโพกแกร่งยังขยับกระแทกเน้นย้ำเข้าหาความนุ่มหยุ่นอย่างต่อเนื่อง ท่อนเอ็นร้อนระอุเบียดเสียดกับผนังเนื้อนุ่มจนเกิดเสียงชื้นแฉะก้องไปทั้งรถคันหรู "ทนหน่อยนะจ๊ะคนดี... อีกนิดเดียวพี่ก็เสร็จแล้ว" เสียงทุ้มพร่ากระซิบปลอบขวัญ เพราะความเสียวซ่านที่ประดังเข้ามามันเกินกว่าจะยั้งใจไหว ยิ่งเห็นหน้าหวานบิดเบี้ยวเขาก็ยิ่งอยากจะรังแกให้หนักกว่าเดิม "ลุง... อือออ" "เรียกใหม่สิครับ..." "อ๊อยยย ลุง! เบาก่อนค่ะ ดาวจุก!" วาดดาวประท้วงเสียงหลง เพราะพอเธอเรียกเขาว่าลุงทีไร นักรบเป็นต้องแกล้งกดสะโพกค้างไว้ให้ตัวตนจมลึกที่สุดจนเธอรู้สึกจุกไปถึงยอดอก แต่เขาก็ทนค้างไว้ได้ไม่นาน เพราะความเสียวที่หัวมังกรมันรุมเร้าจนต้องรีบจับสะโพกมนโยกขึ้นลงตามสัญชาตญาณ "ดาวไม่ไหวแล้วค่ะ... พอก่อน" เธอครางประท้วงเมื่อโดนพายุรักซัดกระหน่ำติดต่อกันหลายยกจนร่างกายแทบแหลกสลาย "ซี๊ดดด... เรียกลุงอีกสักคำนะคนดี พี่ใกล้จะถึงฝั่งแล้ว..." วาดดาวเม้มปากแน่น เธอสังเกตได้ว่าคำว่าลุงคือสวิตช์เปิดโหมดโหดของเขา ยิ่งเรียกเขายิ่งรุกแรง เธอเลยเลือกที่จะเงียบและปล่อยให้เขาเป็นคนคุมเกมจนพายุ
ท่อนเอ็นลำใหญ่ถูกล้วงออกมาจากที่ซ่อน นิ้วแกร่งจัดการแหวกขอบกางเกงชั้นในตัวจิ๋วให้เปิดกว้าง เตรียมพร้อมที่จะส่งความแข็งขึงเข้าสู่ร่างกายของอีกฝ่าย ซึ่งในเวลานี้... กุหลาบงามกำลังชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานที่ไหลเยิ้มออกมาคอยเปิดทางรักให้เขาอย่างเต็มใจ ชายหนุ่มค่อยๆ ดันตัวตนเข้าไป แม้พื้นที่จะคับแคบจนขยับลำบาก แต่เขาก็ไม่คิดจะลดละความพยายามแม้แต่นิดเดียว "อื้อออ..." หญิงสาวครางฮือในลำคอเมื่อสัมผัสถึงความใหญ่โตที่เบียดแทรกเข้ามา ความเจ็บระบมจากเมื่อคืนยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่มันกลับพ่ายแพ้ให้กับความต้องการอันเร่าร้อนที่พุ่งสูงขึ้น ขาเรียวแยกออกกว้างขึ้นโดยอัตโนมัติเพื่อให้เขาส่งตัวตนเข้ามาได้จนสุดลำ "อ้าาา... น่ารักจังคนดี" ชายหนุ่มถอนจูบออกเพื่อชื่นชมใบหน้าหวานที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะก้มลงบดจูบอีกครั้งพลางเริ่มขยับสะโพกเน้นย้ำความลึกซึ้ง มือเรียวตวัดโอบกอดร่างแกร่งไว้แน่น เธอจิกเล็บลงบนบ่ากว้างอย่างลืมตัวเมื่อจังหวะกระแทกเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ทว่าด้วยร่างกายที่สูงใหญ่ของนักรบและพื้นที่จำกัดในรถ ทำให้เขาต้องหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง "หือ..." วาดดาวลืมตาขึ้นมองสบตาเขาอ
"ทำอะไรของเธอ!" เสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาวาดเดือนชะงัก อาทิตย์เดินตามออกมาเห็นเธอกำลังปั๊มนมโดยมีนักรบยืนรออยู่ใกล้ๆ แม้จะมีผ้าคลุมมิดชิดแต่มันก็ดูไม่เหมาะสมในสายตาคนเข้มงวดอย่างเขา และแน่นอนว่าพนักงานแผนกอื่นต่างก็ลอบมองมาที่จุดนี้เป็นตาเดียว"ทำงานค่ะ" วาดเดือนตอบนิ่งๆ"ผมไม่ได้ถามเรื่
ทันทีที่ปลายปากกาของอาทิตย์ตวัดลงบนกระดาษตราครุฑ หมู่เมฆที่ตั้งเค้าดำทะมึนก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกัมปนาท ฟ้าร้องคำรามสลับกับแสงสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ห่าฝนจะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง ทั้งที่กรมอุตุฯ ไม่ได้แจ้งเตือนภัยใดๆ วาดเดือนลอบสบตากับอรชรด้วยความหวั่นใจ... นี่ต้องเป็นสัญญาณจากเ
"หึ!!" หมอโชติเค่นหัวเราะในลำคอพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มแปรปรวนสับสน เพียงเท่านี้ก็รู้ได้ทันทีว่าเหยื่อทั้งสองได้เริ่มแตะต้องเนื้อตัวกันแล้วความฉิบหายกำลังจะไปเยือนมึงแล้วไอ้อาทิตย์! มุมปากแสยะยิ้มด้วยความอาฆาตพยาบาท ที่หมอโชติต้องวางแผนทำลายขนาดนี้ ก็เพราะอาทิตย์เป็นคนเดียวที่กล้าแข็งข้อและค
เย็นวันนั้น.. หลังจากพายุนักข่าวเริ่มสงบลง ความวุ่นวายระลอกใหม่ก็คืบคลานเข้ามาในคฤหาสน์อัครเดช "แม่ให้คนขนเสื้อผ้าของหนูจากห้องรับรอง ไปจัดวางไว้ในห้องของตาอาทิตย์เรียบร้อยแล้วนะจ๊ะ" อรชรเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ค่ะ" วาดเดือนรับคำสั้นๆ เธอไม่อยู่ในฐานะที่จะปฏิเสธได้ ในเมื่อเงื่อนไขของโชคชะตาค







