ตอนที่ 4

เช้าวันถัดมา เซี่ยซูมี่ตื่นตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) รู้สึกว่าตัวเองนอนในห้องนอนเพียงลำพัง และไม่รู้ด้วยว่าสามีในนามนั้นหายไปไหน มั่นใจว่าเขาไม่ได้กลับเข้ามาภายในบ้านอีก หลังจากที่ตะโกนใส่หน้าเมื่อคืน หญิงสาวเองก็ไม่ได้สนใจ ดีเสียอีกจะได้ทำอะไรสะดวกๆ หน่อย

“ทำอะไรกินดีล่ะทีนี้” เซี่ยซูมี่คุยกับตัวเอง นางเบื่อข้าวต้มเกลือที่สามีทำให้ เขาไม่ใส่อะไรนอกจากข้าวและเกลือ มันให้ความรู้สึกจืดชืดกินแล้วไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย

แต่เมื่อเข้าไปถึงห้องครัวกลับต้องแปลกใจ เพราะเตายังคงอุ่นอยู่ นอกจากนั้นบนเตายังมีหม้อข้าวต้ม และมีไก่ย่างอีก 1 ตัว ใช่แล้วล่ะไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย เพราะมันคือไก่ย่างที่เสียบไม้ย่างทั้งตัว เหมือนในหนังกำลังภายในที่เคยดูตอนเด็ก ๆ ซึ่งตอนนี้มันกำลังส่งกลิ่นหอมไปทั่ว ทำให้ท้องของนางกำลังร้องประท้วง หากยังไม่รีบเอาเจ้าไก่ตัวนั้นเข้ามาในท้องพวกมันจะประท้วงให้ดังกว่าเดิม

“น่ากินจัง” เซี่ยซูมี่ไม่คิดว่าจะมีใครอื่นนอกจากสามีในนามที่ทำอาหารให้ ว่าแต่ตอนนี้เขาหายไปไหนนะ แล้วจะต้องรอกินข้าวพร้อมเขาหรือไม่ หรือจะลองเดินสำรวจดูรอบ ๆ เผื่อว่าเขาอยู่บริเวณหลังบ้าน

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เซี่ยซูมี่ก็เดินไปล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็เดินสำรวจบริเวณรอบ ๆ เพื่อตามหาสามีในนาม แต่เมื่อเดินสำรวจรอบ ๆ บ้านแล้วกลับไม่พบใคร พบเพียงแปลงผักที่ถูกรดน้ำ แล้วก็ตุ่มน้ำที่ถูกเติมจนเต็ม ว่าแต่คนทำหายไปไหน ใจก็อยากจะเดินไปไกลกว่านี้ แต่ติดตรงที่ไม่รู้ทาง กลัวว่าหากเดินไปแล้วจะหาทางกลับไม่เจอ เพราะตอนนี้ฟ้ายังไม่สว่างเลยด้วยซ้ำ อุตส่าห์คิดว่าตัวเองตื่นเช้าแล้ว แต่กลายเป็นว่าสามีตื่นเช้ากว่าหรือนี่

เซี่ยซูมี่เข้าไปทำความสะอาดบ้าน และพับผ้าห่มให้เป็นระเบียบเรียบร้อยตามนิสัยเดิม จากนั้นก็ทำงานบ้านรอสามี แม้ว่าจะไม่มีอะไรให้ทำเพราะทำไปเมื่อหลายวันก่อนแล้วก็ตาม จวบจนยามเฉิน (07.00-08.59 น.) ถึงได้พบหน้าสามี

“ท่านไปไหนมาหรือเจ้าคะ ข้าตามหาเสียทั่ว” เซี่ยซูมี่กำลังโมโหหิว กลิ่นไก่ย่างส่งกลิ่นยั่วยวนเหลือเกิน แต่ไม่กล้าจะกินก่อนเจ้าของบ้าน นับว่าตนยังพอมีมารยาทอยู่บ้าง จึงไม่กล้ากินของสุ่มสี่สุ่มห้า อย่างน้อย ๆ ก็ให้ได้ยินกับหูก่อนว่าเจ้าของบ้านอนุญาตแล้ว

          “ไปดูกับดัก” ซ่งเวยหลงตอบสั้นๆ

 เมื่อคืนหลังจากที่เขาพูดจาไม่ดีใส่หน้านาง ชายหนุ่มนอนไม่หลับจึงไปวางกับดักในป่า กลับมาก็พบว่านางนอนหลับไปแล้ว เขาจึงปูผ้าแล้วนอนพื้น ไม่อยากจะทำอะไรวู่วามให้ภรรยาในนามต้องตกใจ เขาคิดว่าเรื่องของตนและภรรยาควรจะค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปมากกว่า

          “แล้วได้อะไรมาบ้างหรือเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะหากชายหนุ่มได้สัตว์มาเหมือนเช่นวันนั้น เขาก็จะต้องเข้าไปในเมืองเพื่อเอาไปขายอย่างแน่นอน และนางก็จะถือโอกาสนี้ขอเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อของด้วย

“กระต่ายป่า 3 ตัว” ซ่งเวยหลงตอบพร้อมทั้งขมวดคิ้ว นางจะตื่นเต้นอันใดกัน เพียงแค่กระต่ายป่า 3 ตัวเท่านั้น ไม่เห็นมีเรื่องน่าตื่นเต้นยินดีเลยสักนิด

          “เอาไปขายเลยดีหรือไม่เจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่เร่งเร้าชายหนุ่มให้เอากระต่ายป่าไปขาย

          “ไม่ขายจะเก็บไว้กิน” ซ่งเวยหลงส่ายหน้า เขาตั้งใจว่าจะเอากระต่ายนี้มาทำน้ำแกงเพื่อบำรุงภรรยาขี้โรค ที่ต้องเรียกนางเช่นนี้ เพราะท่านหมอที่เขาเชิญมาดูอาการ ท่านก็เคยรักษาภรรยาของเขาก่อนหน้านั้นเช่นกัน ท่านหมอจำนางได้เพราะมักจะเจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้ง

          “ทำไมล่ะเจ้าคะ? ได้มาตั้งหลายตัวถึงอย่างไรเราก็กินวันเดียวไม่หมดอย่างแน่นอน” เซี่ยซูมี่เข้าสู่กระบวนการเกลี้ยกล่อมให้สามีเปลี่ยนใจ

          “มื้อนี้ไม่หมดก็ยังมีมื้อต่อไป เจ้าเอาไปจัดการต่อได้แล้ว” ซ่งเวยหลงยื่นกระต่ายที่ติดอยู่ในกับดักให้ภรรยา แต่เซี่ยซูมี่กลับส่ายหน้าเดินถอยหลังพร้อมทั้งเอามือไขว้หลังไว้

          “ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่ทำเด็ดขาด ข้าทำไม่เป็น” เซี่ยซูมี่ปฏิเสธเสียงแข็ง นางไม่เคยจัดการกับสัตว์ตัวเป็นๆ เช่นนี้มาก่อน จะให้ถอนขนมันออกอย่างไร มันน่ารักเกินกว่าที่จะมาเป็นอาหารเสียด้วยซ้ำ

“ว่าอย่างไรนะ เจ้าไม่เคยทำกับข้าวหรืออย่างไร? ข้าปวดหัวกับเจ้าเสียจริง ถ้าเช่นนั้นก็ไปนั่งรอ ข้าจะจัดการเอง”

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาน่ากลัว หนวดเครารุงรังขึ้นเสียงใส่หญิงสาวตัวเล็กๆ ตรงหน้า ตนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่านางทำไม่เป็น มีสาวชาวป่าที่ไหนบ้างที่จัดการกับกระต่ายไม่เป็น ตั้งแต่เกิดมาเขาก็เพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

          “เรากินมื้อเช้ากันก่อนไม่ได้หรือเจ้าคะ ข้าหิวแล้ว” เซี่ยซูมี่พูดขึ้นเสียงเบา

นางหิ้วท้องรอสามีจนจะเข้ายามจื่อ (09.00-10.59 น.)  ไม่น่าเชื่อว่านางจะกลายเป็นคนกินข้าวตรงเวลาได้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนทำงานหามรุ่งหามค่ำ กาแฟแก้วเดียวอยู่ได้ทั้งวัน แต่มาอยู่ที่นี่เลยเวลานิดหน่อยท้องไส้ก็ส่งเสียงร้องแข่งกัน คล้ายว่าไปทำร้ายพวกมันอย่างแสนสาหัสอย่างไรอย่างนั้น

          “เจ้ายังไม่กินอีกหรือ? ข้าก็ทำเตรียมไว้ให้ในครัวแล้วอย่างไรเล่า” ซ่งเวยหลงกินตั้งแต่ก่อนที่จะออกไปดูกับดักแล้ว เขาอุตส่าห์วางทิ้งไว้บนเตาจะได้เป็นที่สังเกตได้ง่าย ไม่คิดเลยว่าภรรยาของตนจะซื่อบื้อเพียงนี้

“ก็ข้ารอท่าน ภรรยาจะกินข้าวก่อนสามีได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ ไม่ใช่หรือเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่สังเกตสีหน้าเอือมระอาของสามี ก็เกิดอาการประหม่า เริ่มไม่มั่นใจว่าที่เข้าใจมาโดยตลอดนั้นถูกต้องหรือไม่

“หึ” ซ่งเวยหลงไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงหัวเราะในลำคอ จากนั้นก็วางกับดักที่มีกระต่ายลง แล้วเดินนำภรรยาเข้าไปภายในบ้าน เพื่อนั่งกินมื้อเช้ากับนาง

เซี่ยซูมี่เมื่อเห็นสามีเข้าไปนั่งรอที่โต๊ะภายในบ้าน ก็รีบเดินตรงเข้าไปในครัว เพื่อที่จะเอาอาหารออกมาตั้งสำรับทันที กลิ่นหอมของไก่ย่างช่างเย้ายวนใจเสียจริง เมื่อตักข้าวต้มให้สามีและรอเขาคีบอาหารเข้าปาก ก็เริ่มลงมือตามเขาไปบ้าง ไม่เคยคิดเลยว่าไก่ย่างเกลือธรรมดา ๆ มันจะอร่อยถึงเพียงนี้

          ซ่งเวยหลงกินไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะเขายังรู้สึกอิ่มอาหารที่กินไปก่อนหน้านั้น ทำเพียงนั่งนิ่ง แล้วดูภรรยากินอย่างเอร็ดอร่อย คิดในใจว่านางน่าจะชอบไก่ย่างที่ตนทำ เพราะนางแทบจะไม่แตะข้าวต้มเลยด้วยซ้ำ ช่วยไม่ได้เพราะฝีมือการทำอาหารของเขาก็ไม่ได้ดีอะไรมาก ชีวิตเขากินเพื่ออยู่เท่านั้น มีก็กินไม่มีก็อด เพราะตนเอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปเป็นสินสอดให้กับภรรยาไปแล้ว

“อ่ะ นี่ให้เจ้า” ซ่งเวยหลงวางถุงผ้าที่มีเงินขายกวางเมื่อวานให้กับภรรยา

          “อะไรหรือเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่วางถ้วยข้าวต้มในมือ จากนั้นก็วางตะเกียบ แล้วเงยหน้าขึ้นถามสามี

          “เงินขายกวางเมื่อวาน ข้ายกให้เจ้า” สามีมีหน้าที่หาเงินเข้าบ้าน ส่วนภรรยามีหน้าที่ดูแลบ้าน และเก็บรักษาสมบัติที่สามีหามา นี่คือสิ่งที่เขาถูกสอนมา

          “ทำไมล่ะเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่ไม่เข้าใจ เงินเขาหาได้ก็ต้องเป็นของเขาสิถึงจะถูก สำหรับตนแล้วเรื่องเงินไม่สำคัญ เพราะคิดว่าถึงอย่างไรก็ต้องหาวิธีทำเงินได้อย่างแน่นอน

          “เจ้าคงลืมไปแล้วว่าข้าเป็นสามี สามีให้เงินภรรยาเป็นสิ่งที่ควรทำแล้วไม่ใช่หรือ?” ซ่งเวยหลงเริ่มไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตนเองทำนั้นถูกต้องหรือไม่ เพราะเขาเองก็ไม่เคยมีครอบครัว จึงไม่รู้ว่าชีวิตครอบครัวเริ่มต้นอย่างไร

“ก็น่าจะเป็นเช่นนั้นแหละเจ้าค่ะ ขอบคุณนะเจ้าคะ” เซี่ยซูมี่ไม่อยากจะแสดงพิรุธให้เขาสงสัย ทางที่ดีควรจะตามน้ำไปเป็นดีที่สุดแล้ว

“เจ้าอยากจะได้สิ่งใดก็ใช้เงินนี่ไปซื้อมันมา หรือไม่ก็ให้บอกข้า หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้าจะหามาให้” ซ่งเวยหลงพูดขึ้น เมื่อขึ้นชื่อว่าแต่งงานกันแล้วก็ควรที่จะรู้จักทะนุถนอมดูแลกัน เขาเป็นสุภาพบุรุษมากพอ ไม่มีทางทิ้งให้ภรรยาต้องอยู่อย่างอดอยากแน่นอน

          “ท่านพูดจริงหรือเจ้าคะ? ข้าอยากจะเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัวน่ะเจ้าค่ะ ท่านก็เห็นว่าข้ามาตัวเปล่าไม่มีสิ่งใดติดตัวมาเลย” เซี่ยซูมี่พูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร ผู้ชายบ้านป่าอย่างซ่งเวยหลงน่ะหรือจะทันเล่ห์เหลี่ยมมารยาสาวยุคสองพันเช่นนาง

          “ถ้าเช่นนั้นก็รีบกินข้าวจะได้ออกเดินทาง” ซ่งเวยหลงพยักหน้าเข้าใจ เพราะเขาเองก็เห็นกับตาว่าหญิงสาวไม่มีอะไรติดตัวมา

          “ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ เราไปกันเลยดีหรือไม่เจ้าคะ?” เมื่อได้ยินว่าสามีจะพาเข้าไปในเมือง จากที่หิวๆ อยู่ก็อิ่มขึ้นมาทันที ว่าแต่พ่อหนุ่มนี่อายุเท่าไหร่กันนะ ทำไมถึงหลอกง่ายจัง

          “ไปเอาผ้ามาโพกหัวไว้หน่อยก็แล้วกัน เดินไปราๆวครึ่งชั่วยามก็ถึงแล้วล่ะ” ซ่งเวยหลงบอกกล่าวภรรยา เพราะเป็นหญิงไม่ควรที่จะเผยใบหน้าให้กับบุรุษเห็น ยิ่งหญิงที่แต่งงานมีสามีแล้วควรที่จะให้สามีเห็นเพียงคนเดียวเท่านั้น

“เจ้าค่ะ” เวลานี้เขาบอกอะไรเซี่ยซูมี่ก็ยอมทำตามทั้งนั้น รอให้รู้ทางเข้าไปในเมืองก่อนเถอะ จะไม่ง้อใครเลย

ระยะทางที่ซ่งเวยหลงบอกว่าเดินเพียงครึ่งชั่วยามถึงนั้น เซี่ยซูมี่สงสัยว่าเขาคงจะพูดไม่หมด ที่บอกว่าครึ่งชั่วยามถึง น่าจะหมายความว่าเดินทางอย่างไม่หยุดพักเลย แต่สำหรับนางแล้วเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เวลาที่จะออกกำลังกายยังไม่ค่อยจะมี แล้วจะให้เอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาเดินอย่างไม่หยุดพัก อีกทั้งชายหนุ่มก็ก้าวขายาวเหลือเกิน นางตัวเล็กนิดเดียวมีหรือจะเดินตามทันสามี

“นี่ท่าน เดินช้า ๆ รอข้าหน่อยได้หรือไม่ หากท่านเดินเร็วเพียงนี้ก็ทิ้งข้าไว้ที่นี่เสียเถิดเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ทิ้งหางเสียง อดที่จะประชดประชันสามีไม่ได้ เพราะเขาเล่นเดินก้าวขาฉับ ๆ ไม่สนใจอะไรเลย

          “นั่งพักตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน ข้าลืมไปว่าเจ้าเพิ่งจะหายป่วย” ซ่งเวยหลงพูดเสียงแผ่ว จากนั้นก็ยื่นกระบอกน้ำไม้ไผ่ส่งให้ มันเป็นความเคยชินของเขาเองที่จำเป็นจะต้องทำอะไรเร็วๆ แข่งกับเวลา ชีวิตของคนหาเช้ากินค่ำไม่มีเวลาให้หยุดพักได้หรอก

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่พูดด้วยเสียงหายใจหอบเหนื่อย ร่างกายเจ้ากรรมนี่ก็ช่างบอบบางเสียเหลือเกิน เดินเพียงนิดเดียวก็เหนื่อยหอบแล้ว สงสัยว่าจะต้องหาวิตามินในมิติมากินแล้ว ไม่เช่นนั้นอาจตายได้ในสักวัน

หลังจากที่นั่งพักจนหายเหนื่อย สองสามีภรรยาก็เดินทางต่อ เมื่อเห็นประตูเมืองเซี่ยซูมี่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ นี่น่ะหรือการใช้ชีวิตของคนสมัยก่อน ทำไมมันถึงเรียบง่ายได้เพียงนี้ เห็นรถม้าก็คิดว่าต่อไปบ้านนางจำเป็นต้องมีม้ากับเขาบ้างสักตัว เวลาเดินทางไปไหนมาไหนจะได้ไม่ลำบากเท้าเหมือนอย่างเช่นวันนี้

          “ถึงแล้วล่ะ” ซ่งเวยหลงหันไปบอกกับภรรยา

          “เข้าไปได้เลยใช่หรือไม่เจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่กำลังจะเดินผ่านเข้าไปในประตูเมือง แต่กลับถูกสามีเรียกเอาไว้เสียก่อน

          “ช้าก่อน เราจำเป็นต้องจ่ายค่าผ่านประตูเมืองก่อน โน้นตรงที่ทหารเวรยามยืนอยู่” ซ่งเวยหลงร้องห้ามภรรยา และคิดในใจว่านางคงไม่เคยเข้ามาเดินในเมืองเป็นแน่ถึงไม่รู้ธรรมเนียมอะไรเลย

          “อย่างนั้นหรือเจ้าค่ะ เท่าไหร่หรือเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่พยักหน้าเข้าใจ คงจะคล้ายๆ ค่าบัตรเข้างานอะไรทำนองนั้นสินะ

“คนละ 1 อีแปะ” ซ่งเวยหลงบอก

          “นี่เจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ยื่นเงิน 2 อีแปะให้กับสามี จากนั้นก็ยืนรอเขาอยู่ใกล้ ๆ เมื่อสามีหันมาพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าผ่านเข้าไปได้แล้ว จึงเดินตามสามีเข้าไปในประตูเมือง