Share

ตอนที่ 18 ขยับขยาย

last update Terakhir Diperbarui: 2026-01-09 10:47:16

เธอสอนให้ชาวบ้านนับอายุการเก็บเกี่ยวของผักแต่ละชนิดและวางแผนการปลูกให้ดี เพราะถ้าใครจัดการได้ดีก็จะปลูกผักขายได้สองถึงสามครั้งจนกว่าจะถึงฤดูทำนา และเมื่อขายผักรอบแรกได้แล้วทุกคนสามารถเลือกซื้อเมล็ดพันธุ์ผักชนิดอื่นกลับมาปลูกเพิ่มได้ ยิ่งปลูกหลากหลายยิ่งดี

เมื่อเก็บเกี่ยวครั้งแรกไปแล้วทุกคนก็เริ่มมีทักษะและความรู้เพิ่มมากขึ้น พวกเขาจึงพากันคิดอยากเลี้ยงสัตว์ไว้เป็นอาหาร มันหอมจึงแนะนำให้เลี้ยง ไก่ เป็ด ห่าน และสุกร ทุกคนก็เออออตาม แต่เป็นการเลี้ยงไว้กินมากกว่าขาย อาหารพวกมันก็คงหนีไม่พ้นเศษผักจากสวนและข้าวเปลือกจากนาพวกเขาเอง แต่ต้องทำคอกเล้าไว้ให้ดี จะได้ไม่ไปทำลายพืชผักของบ้านอื่น

วันนี้สิงขรดีใจมากที่จะได้หัดเดินโดยไม่ใช้ไม้คำยันเป็นครั้งแรก และจะได้ช่วยภรรยาเก็บแตงกวาด้วย สมาชิกทุกคนเดินลงไปเก็บแตงกวาก่อนแล้วเหลือเพียงมันหอมกับสามีที่กำลังจะตามไป

“เดินได้ไหมคะ” มันหอมนึกเป็นห่วง เกรงว่าเขาจะล้มลงกลางครันแล้วบาดเจ็บอีก

เขาพยักหน้าตอบอย่างมั่นใจ ตอนนี้อาการบาดเจ็บของเขาหายดีแล้ว เหลือเพียงหัดเดินให้คล่องเท่านั้น มันหอมยื่นไม้เท้าเล็กให้
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 24 ตกควาย

    พวกเขาพากันเดินกลับ พอถึงจุดที่มีทากปาริชาติก็ขี่หลังพลากรอีก เขาจึงฝากกระเป๋าเพื่อนไว้กับเจ้าหน้าที่ แต่พอพ้นเขตทากดูดเลือดปาริชาติกลับเงียบกริบ “ปอย” เงียบสนิท แถมคางยังเกยอยู่ที่ไหล่เขา “คุณปอยหลับไปแล้วครับคุณกร” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตอบแทน พลากรขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ ต่อไปนี้เขาจะไม่ยอมใจอ่อนกับเธอเด็ดขาด ผู้หญิงอะไรหลับได้แม้กระทั่งอยู่บนหลังผู้อื่น ไม่ใช่ผู้อื่นธรรมดาแต่เป็นหลังผู้ชายที่ไม่ใช่แฟนตัวเองด้วย เกือบจะถึงที่พักปาริชาติจึงงัวเงียตื่น พลากรพาเธอเข้าไปในห้องพัก “เธอพักห้องนี้แล้วกัน ส่วนพี่จะไปพักทางโน้น” “ค่ะ” เธออายเล็กน้อยที่ทำขายหน้า นอนยาวหลายชั่วโมงบนหลังเขา พลากรเดินไปคุยกับเจ้าหน้าที่ ปาริชาติมองห้องพักตัวเองด้วยความหวาดกลัว ห้องพักคล้ายกับรีสอร์ต ห้องของเธออยู่ห่างจากคนอื่น คืนนี้เธอจะนอนยังไง พลากรกำลังจะล้มหัวลงนอน ก๊อก ก๊อก ก๊อก เขาดีดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตู ก็เจอกับยายตัวยุ่งยืนอยู่ “มีอะไร ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก” “ปอยกลัวค

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 23 ออกเดินทาง

    หลังจากนั้นสองวันพลากรก็เริ่มประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งสี่จังหวัดที่มีเขตติดต่อกับภูเขาพญาคีรี ให้ช่วยประสานงานกับสถานีตำรวจและนายอำเภอทุกพื้นที่ ครั้งก่อนที่ตรวจสอบพวกเขาตรวจแค่อำเภอที่อยู่ติดกับภูเขาพญาคีรี ตอนนี้ต้องตรวจสอบใหม่ทั้งหมด เริ่มจากจังหวัดที่เขาไปเที่ยวกับเพื่อนวันนั้นก่อน ทำธุระที่สถานีตำรวจเสร็จก็มุ่งหน้าไปที่อุทยานป่าไม้ เพื่อขอร้องให้เจ้าหน้าที่ช่วยตามหาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็มีผู้ช่วยตามมาด้วยจนได้ “พี่กรกับพี่อินมาเที่ยวกันไกลขนาดนี้เลยเหรอคะ” ตอนที่อินทรบอกว่าจะออกเดินป่าครั้งนั้น เขาไม่ได้บอกว่าจะไปไหน เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ถาม “อือ” พลากรตอบอย่างขอไปที บอกว่าไม่ต้องมา ๆ ก็ยังรั้นจะตามมา เดี๋ยวพาไปนอนกลางป่าให้ยุงดูดเลือดเล่นสักคืนสองคืน หรือจะพาไปเดินป่าให้ทากดูดเลือดดีนะ จะได้เข็ดหลาบสักที วิ่งตามเป็นเด็กไปได้ พลากรจอดรถเมื่อมาถึงอุทยาน เดินเข้าไปคุยกับเจ้าหน้าที่ เขาคุยอยู่นาน ก่อนจะเดินออกมาหาคนที่นั่งรออยู่ข้างนอก “พี่จะขึ้นเขาไปกับเจ้าหน้าที่ ปอยรออยู่ที่นี่นะ ตรงนั้นมีร้านกาแฟ มุมโน้นมีหนังสือให้อ่าน

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 22 ตามหาอีกครั้ง

    มันหอมตกใจตาเบิกกว้าง เข่าขาว ๆ ของเขาเป็นจ้ำสีม่วงเขียวคล้ำและถลอกจนเลือดซิบ จากโกรธก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง “เจ็บมากไหม” มือน้อย ๆ ลูบแผลเขาอย่างเบามือ “เดี๋ยวฉันเอายาที่พ่อปู่ให้มาทาให้นะ” “เจ็บมากกว่านี้ก็ยอม” มือสองข้างกุมไหล่บางไว้ จ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ ริมฝีปากขยับอยากจะถามอยากจะพูดอีกหลายคำแต่เขาก็ละทิ้งความคิดนั้นไป เขากลัว… กลัวคำตอบเรื่องนี้ ไม่ถาม ไม่รับรู้ย่อมไม่เจ็บ แต่มันทรมานเล็กน้อย หรืออีกอย่างคือเธอเลือกที่จะไม่บอกความจริงกับเขา เห็นเขาเอาแต่จ้องหน้าอยู่นานมันหอมจึงถามออกไป “มีอะไรเหรอคะ” “… พี่… พี่รักหอม” มองเธอด้วยสายตาที่อธิบายได้ยากแต่ก็มีความมรักอยู่เต็มหัวใจ โน้มกายเธอเข้ามากอดแน่น เขาอยากกอดเธอให้นาน ๆ สองแขนเรียวเล็กโอบกอดเขาไว้เช่นกัน “ฉันก็รักพี่” ถ้าวันหนึ่งเขาต้องไปจริง ๆ เธอจะอยู่อย่างไร เขารู้สึกได้ว่าสิ่งที่เธอพูดคือความจริง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอทำให้เขาเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ ให้เขาขี่หลังไปทุกที่ที่เขาอยากไปด้วย ดูแลเอาใจใส่ไม่เคยห่าง แต่เธอมีเหตุผลอะไรที่ต้องโกหกเขา เช

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 21 พ่ออยากมีหลาน

    เย็นวันนั้นหลังรับประทานอาหารเสร็จ ขุนเดชก็เรียกลูกสาวอยู่คุยด้วย “พ่อมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ” “พ่ออยากมีหลานสักคน” ตอนนี้ฐานะพวกเขาก็เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว ถ้ามีหลานอีกสักคนก็คงไม่ทำให้พวกเขาลำบาก อีกทั้งพวกเขามีสมาชิกหลายคน ทั้งตายาย ทั้งพ่อกับแม่มัน อีกทั้งยังมีน้าทั้งสอง ช่วยกันเลี้ยง หลานย่อมไม่ลำบาก และนี่ก็เป็นวิธีที่จะรั้งตัวสิงขรเอาไว้ได้ ถ้าวันนั้นมาถึง “แม่ก็อยากมี” มาลาเอ่ยสำทับ เธอเห็นด้วยกับสามีที่เล่าว่าหากวันหนึ่งสิงขรต้องจากไป แล้วมันหอมจะอยู่อย่างไร มาลามองออกว่าลูกสาวของเธอรักสิงขรมาก แม้ร่างกายเขาพิการถึงสามส่วนแต่เธอก็ยังเฝ้าทะนุถนอมสามีเป็นอย่างดี ไม่เคยบ่นหรือด่าสามีสักคำ “แต่ว่าขาพี่สิงยังไม่หายดี” เธอพูดไม่เต็มเสียงนัก ขุนเดชรู้ได้ทันทีว่านั่นคือข้ออ้างของลูกสาว “ถ้าเกิดไอ้สิงมันจำทุกอย่างได้แล้วทิ้งเอ็งไป เอ็งจะอยู่กับใคร จะยอมให้มันจากไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ” มันหอมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าถ้าวันนั้นมาถึงแล้วเธอจะตัดสินใจอย่างไร มันหอมหลุบตาลง ริมฝีปากเธอเม้มแน่น “พ่อก

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 20 ขี่ควาย

    ช่วงเย็นพลากรเพื่อนของอินทรแวะเข้ามาเยี่ยมจินดาที่บ้านแต่เอกมรบอกว่าเธอออกไปทำบุญกับปาริชาติ “คงไม่ไปดูดวงอีกหรอกนะครับ” พลากรกล่าว “พ่อว่าน่าจะไม่พลาดนะ” เอกอมรว่า “พี่ก็คิดเช่นนั้น” อันดาเสริมขึ้น “แต่ก็ดีนะคะ อย่างน้อยปอยก็ทำให้คุณแม่ออกจากบ้านได้บ้าง” ม่านมุกมองเห็นข้อดีในเรื่องนี้ ทุกคนเห็นด้วย เพราะถ้าไม่มีปาริชาติ จินดาก็ไม่เคยคิดออกจากบ้านเลย เบื่อทั้งอาหารเบื่อทั้งผู้คน เสียงรถปาริชาติเลี้ยวเข้ามาจอดไม่นาน ปาริชาติกับจินดาก็เดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “วันนี้คงมีเรื่องดี” เอกอมรว่า “ดีมากเลยค่ะคุณ วันนี้หมอดูบอกว่าลูกเราจะกลับมาภายในหนึ่งเดือนนี้ค่ะ” เอกมรแค่นยิ้มแกมเวทนาภรรยาอยู่บ้าง เธออยู่ได้ก็เพราะคำทำนายของหมอดู “ก็ดีแล้ว ผมก็อยากเจอลูกเร็ว ๆ เหมือนกัน” “แล้วแม่เสียค่าครูไปเท่าไรครับ” อันดาถาม จินดาเสียเงินกับค่าดูหมอไปหลายแสนในระยะเวลาสามเดือน “สองหมื่น” เธอว่าหน้าระรื่น ดวงตาเปล่งประกายมีความสุข น้ำเสียงไม่ได้ทุกข์ร้อน “ถ้าอินกลับมา

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 19 ลูกชายหาย

    เก็บเกี่ยวแตงกวาเสร็จก็ต่อด้วยกะหล่ำปลี ตัดกะหล่ำปลีในช่วงเย็น นำไปขายในตอนเช้า คนที่ไปขายของที่ตลาดต้องออกจากบ้านตั้งแต่เที่ยงคืน ระหว่างวันคนที่อยู่บ้านก็ดูแลแปลงข้าวโพด และเตรียมพื้นที่ปลูกถั่วฝักยาวและผักกาดขาวต่อ ชีวิตในแต่ละวันล้วนไม่ได้ว่างเว้น พวกเขาทำงานทั้งวัน แต่กลับมีความสุข ถัดจากกะหล่ำปลีก็เก็บเกี่ยวแตงโมต่อ แตงโมผลใหญ่เนื้อข้างในสีแดงจัดมีรสหวานฉ่ำ แม้ไม่ได้ใช้สารเคมีสักหยด คนในหมู่บ้านแลกเปลี่ยนผลผลิตให้ได้กินกันอย่างถ้วนหน้า วันหนึ่งผู้ใหญ่บ้านไปสำรวจตลาดข้างนอกมาและกลับมาแจ้งลูกบ้านว่าตอนนี้ผักกำลังขาดตลาด เพราะที่อื่นมีน้ำไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงถือเป็นเรื่องดีของหมู่บ้านไพรพนาที่จะขายผักในราคาที่สูงขึ้นกรุงเทพมหานคร สามเดือนแล้วที่ลูกชายคนเล็กหายตัวไปจากป่าอย่างไร้ร่องรอย จินดาผู้เป็นแม่กินไม่ได้นอนไม่หลับ ร่างกายเริ่มซูบผอมลงจนน่าใจหาย “คุณกินอะไรบ้างเถอะ” เอกอมร ผู้เป็นสามีเอ่ยด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่ลูกชายคนเล็กไปเดินป่ากับเพื่อนและหายสาบสูญไปเพราะเจอเสือในป่าวันนั้น ภรรยาของเขาก็เหมือนจะตรอมใจเพราะคิดถึงลูก

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status