Share

ตอนที่ 7 นางจากไปแล้ว

last update Last Updated: 2026-01-06 11:19:01

ผ่านไปราวสามชั่วโมงขุนเดชกลับมาเจอลูก ๆ ตามจุดที่ได้นัดหมายกันไว้ ส่วนพ่อเฒ่ากับผู้ใหญ่บ้านกลับหมู่บ้านไปก่อนแล้ว

ในมือของพ่อมีกระต่ายป่าอยู่สี่ห้าตัว

“พ่อได้กระต่ายเยอะจัง” บุษบงพูดเสียงตื่นเต้น

“อืม วันนี้โชคดีได้สัตว์ป่าเกือบสิบตัวแน่ะ ในย่ามพ่อยังมีไก่ป่าอีกห้าตัว”

“พวกผมก็เก็บเห็ดได้มากเหมือนกันครับ” สายน้ำบอกพ่อด้วยความภูมิใจ เป็นครั้งแรกที่พวกเขาออกมาหาของป่าด้วยกัน โดยมีพี่สาวออกมาด้วย และพี่สาวก็เก็บเห็ดเก่งมาก เขากับน้องไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน

“พี่หอมเก็บเห็ดเก่งมากเลยค่ะพ่อ”

“ดีแล้ว จะได้เอาไปตากแห้งไว้กินได้หลายวัน”

ขุนเดชปรายตามองลูกสาวคนโตที่ยืนยิ้มให้โดยไม่เอ่ยคำใด ยิ่งคิดก็ยิ่งชัดเจน ไม่ต้องถามพ่อเฒ่าเขาก็มั่นใจด้วยสัญชาตญาณของตัวเอง

“พบหลักฐานอะไรบ้างไหมคะพ่อ” มันหอมอยากรู้เรื่องนี้มากกว่า

“ไม่เจออะไรเลย” หนุ่มคนนั้นคงทิ้งกระเป๋านานแล้วค่อยวิ่งเข้ามาในเขตมนต์พรางตา

“แล้วเสือละคะ”

“ไม่เจอเช่นกัน” พอเข้าเขตมนต์พรางตาแล้ว เสือก็คงห
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 28 กะทันหัน

    ชาวบ้านไพรพนาไม่มีใครพูดอะไร แต่ในใจลึก ๆ ไม่อยากให้สิงขรไปจากที่นี่ แล้วมันหอมละจะอยู่ที่นี่ได้อย่างไร“แต่ผมคงไปไม่ได้”“ทำไมล่ะอิน” อันดาเป็นฝ่ายถาม ทุกคนที่มาด้วยกันก็อยากรู้“ผมมีเมียแล้ว” เขามองพี่ชายด้วยแววตาจริงจังหนักแน่น “ฮะ! มีเมียแล้ว” จินดาได้ฟังแค่นั้นถึงกับหน้ามืดเป็นลมล้มลงไปกองกับพื้น“แม่!” อันดา อินทร อุทานขึ้นพร้อมกันแล้วรีบเข้ามาช่วยแม่“เราต้องรีบพาแม่ไปหาหมอ เอ็งก็ต้องกลับไปกับพวกเราด้วย” อันดาว่าเสียงเครียด “แต่ว่าผม… ““เอ็งจะปล่อยให้แม่ตายก่อนหรือไง” พี่ชายตวาดขึ้น และรีบอุ้มจินดาขึ้นรถ ทุกคนก้าวขาขึ้นรถอย่างรีบเร่งอินทรอยากเดินไปร่ำลาภรรยาเป็นครั้งสุดท้ายแต่เขากลับทำไม่ได้ “ฝากบอกหอมด้วยนะครับแม่ว่าเสร็จธุระแล้วผมจะรีบกลับมา” อินทรบอกกับมาลาเหมือนเขายังเป็นลูกเขยของเธออยู่ทุกลมหายใจ เขามองเข้าไปในบ้านของตนที่เคยอยู่กับภรรยาตาละห้อย ตรงหน้าต่างมันหอมยืนมองเขาจากไปทั้งน้ำตา ยังไม่สุดสายตาหน้าต่างบานนั้นก็ปิดลง อินทรหลับตาลงขับไล่ความรู้สึกสับสนออกไปพ้นเขตป่าพญาคีรีท่ามกลางความเงียบ ลมหายใจของจินดาแผ่วเบา ปาริชาติจึงถามอินทรที่นั่งอยู่ด้านข้าง “ตาข้างขวาพ

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 27 ในที่สุดก็เจอลูก

    รถตู้คันสีขาวมุกขับมาตามถนนลูกรังที่สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าจากรถคันสีขาวกลายเป็นสีเทาอมส้ม พอถึงเขตภูเขาพญาคีรีหนทางก็สิ้นสุดลง ซึ่งพวกเขาเดาว่านั่นเป็นเพราะมนต์พรางตา พลากรก้าวเท้าลงจากรถ จุดธูปสามสิบเก้าดอกปักลงกลางแจ้ง หยิบกระดาษแผ่นเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วท่องคาถาตามที่หมอดูคนนั้นให้มา สิ้นสุดคาถาคำสุดท้าย พลันก็ปรากฎเป็นเส้นทางทอดยาวเข้าไปในป่าอย่างน่าประหลาดใจ คนขับรถตู้ยังอ้าปากค้าง เขาไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้จริง ๆ “น่าเหลือเชื่อเหลือเกิน” จินดาพึมพำออกมา “พี่อินต้องอยู่ในนั้นแน่นอนค่ะคุณป้า” ปาริชาติบอกจินดาด้วยความกระตือรือร้น “ขอให้เป็นอย่างนั้นทีเถอะ” จินดายกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว ทุกคนอยากไปถึงหมู่บ้านไพรพนาใจจะขาด พลากรขึ้นมาบนรถ คนขับเคลื่อนรถออกไปด้วยความระมัดระวัง หมู่บ้านนี้จะมีอะไรที่ทำให้ประหลาดใจอีกไหม ทางที่เข้าไปในหมู่บ้านเป็นหลุมเป็นบ่อทำให้รถโคลงเคลงอยู่บ้าง ผู้โดยสารหัวโยกหัวคลอนอยู่หลายหน พ่อเฒ่ากำลังนั่งสมาธิอยู่บนเรือน อยู่ดี ๆ ดวงตาพลันเบิกโพลงขึ้น เขารีบหุนหันลงมาจากเรือ

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 26 หมอดูเทวดา

    สิงขรเป็นคนขุดหลุม มันหอมเป็นคนปลูก ทั้งมันอ้อน มันตลับ มันมือเสือ และมันพร้าว เกือบสี่โมงเย็นจึงปลูกเสร็จ ทั้งสองปาดเหงื่อและยิ้มให้กัน “ไปตักน้ำดื่มกันเถอะค่ะ” หน้าที่ตักน้ำดื่มกลายเป็นของสองผัวเมียคู่นี้ไปแล้ว สิงขรพยักหน้า “มาขี่หลังพี่สิ” “ไม่เอา ฉันกลัวพี่หนัก” สิงขรกลั้วขำยืนจ้องภรรยาด้วยความรู้สึกรักล้นใจ “ไม่หนักหรอก ตอนพี่ขี่หลังเธอ เธอยังไม่เคยบ่นสักคำ หอมตัวเล็กกว่าพี่ตั้งเยอะ… มาเถอะ” หนักไม่ถึงห้าสิบกิโลกรัมจะกลัวเขาหนักทำไม “ค่ะ” เขานั่งยองลงให้เธอขึ้นขี่หลัง สองแขนแข็งแรงช้อนขาพับภรรยาไว้ทั้งสองข้าง จากนั้นพาเธอเดินขึ้นมาบนเรือน “แม่ดูพี่หอมกับพี่เขยสิ” มาลามองตามที่บุษบงบอก มุมปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ “แบกกันไปแบกกันมาไม่รู้จักเบื่อหรือไงก็ไม่รู้ ขาก็มีกันทั้งสองคน” แม่แสร้งบ่น แต่ในใจกลับนึกเอ็นดูลูกทั้งสอง ความจริงเธออยากเห็นภาพลูกสาวลูกเขยรักกันแบบนี้ไปจนเธอแก่เฒ่าด้วยซ้ำ “ฉันอยากมีคนให้ขี่หลังบ้างจัง” “ไอ้สายยืนอยู่ทางโน้นไง เรียกมันมาสิ” เป็นเด็กเ

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 25 ความทรงจำกลับมา

    ทุกคนต่างสงสารทั้งคู่ พวกเขาไม่เคยเห็นมันหอมร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรเช่นนี้มาก่อน มาลาเอามือลูบผมลูกอย่างอ่อนโยน “ไอ้สิงมันเป็นคนดวงแข็ง มันไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก” “ใช่จ้ะ พี่หอมหยุดร้องไห้เถอะนะ” พี่สาวร้องไห้บุษบงก็อยากจะร้องไปด้วย มันหอมเป็นคนเข้มแข็งมาตลอด แต่พอสามีเจ็บเธอกลับเผยความอ่อนแอออกมาอย่างไม่เคอะเขิน ฝนยังตกหนักผู้ใหญ่บ้านกับพ่อเฒ่ามาถึงก็รีบตรวจอาการสิงขรทันที มันหอมหยุดร้องไห้แล้ว ทุกคนอยู่ในอาการเงียบงัน พ่อเฒ่าตรวจเสร็จจึงพูดขึ้นว่า “มันไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่สลบไปเท่านั้น” มีแผลที่ศีรษะเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับต้องเย็บ ทุกคนจึงโล่งอกแต่แววตาของมันหอมยังมีความกังวลอยู่มาก “พรุ่งนี้มันก็ฟื้นแล้ว” “เอ็งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” มาลากล่าว แล้วหันไปกำชับลูกชาย “คืนนี้สายมานอนเป็นเพื่อนพี่เขานะ” “ครับแม่” “เอ็งอย่าคิดมากเลย สิงไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ” พ่อเฒ่ายืนยันอีกครั้ง มองมันหอมด้วยความเวทนา “ค่ะพ่อปู่” “ทำใจดี ๆ เดี๋ยวมันก็ฟื้นแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านบอกมันหอม

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 24 ตกควาย

    พวกเขาพากันเดินกลับ พอถึงจุดที่มีทากปาริชาติก็ขี่หลังพลากรอีก เขาจึงฝากกระเป๋าเพื่อนไว้กับเจ้าหน้าที่ แต่พอพ้นเขตทากดูดเลือดปาริชาติกลับเงียบกริบ “ปอย” เงียบสนิท แถมคางยังเกยอยู่ที่ไหล่เขา “คุณปอยหลับไปแล้วครับคุณกร” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตอบแทน พลากรขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ ต่อไปนี้เขาจะไม่ยอมใจอ่อนกับเธอเด็ดขาด ผู้หญิงอะไรหลับได้แม้กระทั่งอยู่บนหลังผู้อื่น ไม่ใช่ผู้อื่นธรรมดาแต่เป็นหลังผู้ชายที่ไม่ใช่แฟนตัวเองด้วย เกือบจะถึงที่พักปาริชาติจึงงัวเงียตื่น พลากรพาเธอเข้าไปในห้องพัก “เธอพักห้องนี้แล้วกัน ส่วนพี่จะไปพักทางโน้น” “ค่ะ” เธออายเล็กน้อยที่ทำขายหน้า นอนยาวหลายชั่วโมงบนหลังเขา พลากรเดินไปคุยกับเจ้าหน้าที่ ปาริชาติมองห้องพักตัวเองด้วยความหวาดกลัว ห้องพักคล้ายกับรีสอร์ต ห้องของเธออยู่ห่างจากคนอื่น คืนนี้เธอจะนอนยังไง พลากรกำลังจะล้มหัวลงนอน ก๊อก ก๊อก ก๊อก เขาดีดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตู ก็เจอกับยายตัวยุ่งยืนอยู่ “มีอะไร ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก” “ปอยกลัวค

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 23 ออกเดินทาง

    หลังจากนั้นสองวันพลากรก็เริ่มประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งสี่จังหวัดที่มีเขตติดต่อกับภูเขาพญาคีรี ให้ช่วยประสานงานกับสถานีตำรวจและนายอำเภอทุกพื้นที่ ครั้งก่อนที่ตรวจสอบพวกเขาตรวจแค่อำเภอที่อยู่ติดกับภูเขาพญาคีรี ตอนนี้ต้องตรวจสอบใหม่ทั้งหมด เริ่มจากจังหวัดที่เขาไปเที่ยวกับเพื่อนวันนั้นก่อน ทำธุระที่สถานีตำรวจเสร็จก็มุ่งหน้าไปที่อุทยานป่าไม้ เพื่อขอร้องให้เจ้าหน้าที่ช่วยตามหาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็มีผู้ช่วยตามมาด้วยจนได้ “พี่กรกับพี่อินมาเที่ยวกันไกลขนาดนี้เลยเหรอคะ” ตอนที่อินทรบอกว่าจะออกเดินป่าครั้งนั้น เขาไม่ได้บอกว่าจะไปไหน เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ถาม “อือ” พลากรตอบอย่างขอไปที บอกว่าไม่ต้องมา ๆ ก็ยังรั้นจะตามมา เดี๋ยวพาไปนอนกลางป่าให้ยุงดูดเลือดเล่นสักคืนสองคืน หรือจะพาไปเดินป่าให้ทากดูดเลือดดีนะ จะได้เข็ดหลาบสักที วิ่งตามเป็นเด็กไปได้ พลากรจอดรถเมื่อมาถึงอุทยาน เดินเข้าไปคุยกับเจ้าหน้าที่ เขาคุยอยู่นาน ก่อนจะเดินออกมาหาคนที่นั่งรออยู่ข้างนอก “พี่จะขึ้นเขาไปกับเจ้าหน้าที่ ปอยรออยู่ที่นี่นะ ตรงนั้นมีร้านกาแฟ มุมโน้นมีหนังสือให้อ่าน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status