로그인คนอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องต่างสูดหายใจเข้าลึกเมื่อขุนเดชเปล่งวาจานั้นออกมา และลุ้นว่าผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นเช่นไร หากเขาพูดออกไปแล้ว มันหอมเกิดอาละวาดขึ้นมา กับข้าวที่อยู่ตรงหน้านี้จะยังอยู่ดีหรือไม่ ทำไมเขาไม่พูดตอนกินข้าวอิ่มแล้ว
“เอ็งต้องแต่งให้กับไอ้หนุ่มคนนั้น” ขุนเดชโบ้ยหน้าเข้าไปด้านในห้องโถงของบ้าน
มันหอมเงียบไป หลุบตามองข้าวเหนียวในมือ ริมฝีปากเม้มแน่น เหมือนทุกคนกำลังลืมหายใจไปชั่วขณะ
หลายอึดใจที่มันหอมไตร่ตรองเหตุผลที่เธอต้องแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น เธอส่ายหน้าในใจกับกฎของหมู่บ้านนี้ เมื่อวานเธอตกใจกลัวเขาตายจนไม่ทันคิดว่าการแตะเนื้อต้องตัวกับผู้ชายจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ซ้ำร่างกายของเธอกับเขายังแนบชิดกันขนาดนั้น มีหรือเธอจะหาทางบ่ายเบี่ยงความเชื่ออย่างหัวชนฝาของชาวบ้านได้ ถึงเรื่องนี้จะเป็นเพียงช่วยชีวิตเขาไว้ก็ตาม เธอผ่อนลมหายใจออกมายืดยาว “ได้ ฉันจะแต่งกับเขา”
“หา!” คนทั้งสี่ที่นั่งอยู่ตรงนั้นอุทานออกมาพร้อมกันอย่างเหนือความคาดหมาย มันหอมไม่โวยวาย ไม่ตีโพยตีพายใหญ่โต และยังไม่ถามหาเหตุผล เป็นไปได้หรือ
สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ พวกเขาทำหน้าตาตลกจนมันหอมขำออกมา
“ฉันย่อมรู้ดี หากฉันไม่ทำตามกฎก็ต้องย้ายออกไปอยู่ที่อื่น เช่นนั้นแล้วฉันจะไปอยู่ที่ใด” ไม่รู้จักใคร ไม่รู้จะเดินทางอย่างไร ในหมู่บ้านนี้มีเกวียนเพียงสองเล่มที่เดินทางเข้าตลาดได้ ระยะทางจากหมู่บ้านนี้เข้าไปในตัวอำเภอก็เกือบสามสิบกิโลเมตรเข้าไปแล้ว ที่มากกว่านั้นคือ… เธอไม่มีเงิน
ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ และยินดีที่มันหอมรู้จักเข้าใจอะไรง่าย ๆ บ้าง
“แต่เขาจะยอมเหรอคะ” มันหอมถามขึ้นอีกครั้ง หากเขาตื่นขึ้นมาทุกคนมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะยอมแต่งงานกับคนบ้านป่าอย่างเธอ ดูแล้วเขาไม่ใช่คนที่จะยอมแต่งงานกับใครง่าย ๆ เขาเป็นใครมาจากไหนก็ไม่ทราบได้ หน้าตางดงามราวกับภาพวาดเทพเซียนในนิยายก็ไม่ปาน
“เรื่องนั้นพ่อเฒ่าจะเป็นคนจัดการเอง” ขุนเดชบอกกับลูกสาว
ไม่มีใครคุยเรื่องนี้อีก หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จก็เตรียมอุปกรณ์ไปหาของป่า
ส่วนเขื่อนพอได้ยินว่าสาวที่ตนแอบหลงรักแต่พ่อกับแม่ไม่ยอมไปสู่ขอให้ กำลังจะแต่งงานกับผู้ชายต่างเมืองก็รีบมาหาที่บ้านทันที
“หอม!” มันหอมกำลังเตรียมตะกร้าขึ้นเขา เงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มเรียก
ไอ้เขื่อนนี่เอง มันเดินหน้านิ่วเข้ามาหาเธอ
“พี่เขื่อนมีอะไร” จะกล่าวว่าไม่มีใครไม่ชอบมันหอมเลยก็ไม่ใช่ เพราะอย่างน้อยยังมีเขื่อนคนหนึ่งที่แอบหนีพ่อกับแม่มาหาเธอที่บ้านบ่อย ๆ ทั้งที่มันหอมไม่เคยสนใจผู้ชายคนนี้เลย ผู้ชายคนนี้อายุยี่สิบสองปี หน้าตาหล่อเข้ม มีผิวสีแทน แต่มันหอมคนเดิมชอบคนผิวขาวเธอจึงไม่ยอมรับรักกับชายคนนี้สักที และพ่อกับแม่ฝ่ายชายก็ไม่เห็นด้วย
“เอ็งจะแต่งงานกับไอ้คนต่างเมืองจริง ๆ เหรอ” น้ำเสียงมีแววคาดคั้นไม่พอใจ
“แต่งไม่แต่งแตกต่างกันยังไง” อย่างไรเธอกับเขื่อนก็ไม่มีทางได้ลงเอยกัน
“แต่หอมไม่รู้จักนิสัยใจคอมัน”
จะต่างอะไร อยู่ในหมู่บ้านนี้เธอก็เหมือนคนบ้านอื่น ไม่ได้รู้จักมักจี่ใครเช่นกัน “ถ้าฉันไม่แต่งแล้วเกิดโรคระบาดขึ้นมาจะทำยังไง” เธอแค่พูดตัดความรำคาญเท่านั้น มันหอมมองหน้าชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เขาพูดไม่ออก “หรือพี่ไม่กลัวตาย” ถ้าการผิดผีทำให้เกิดเหตุร้ายจริง ใครจะรู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้าน แล้วมีใครบ้างที่ไม่กลัว
“พ่อเฒ่าน่าจะฆ่ามันให้ตายไปซะ ถ้ามันนำความเดือดร้อนมาสู่หมู่บ้านเราจะทำยังไง” รู้ว่าเป็นคนเมืองอื่น ทำไมต้องเก็บมันไว้
“เรื่องนั้นพ่อเฒ่าคงรับผิดชอบเอง เขาเป็นหมอ มีหน้าที่รักษาคน ไม่ใช่ฆ่าคน” มันหอมชี้แจงอย่างใจเย็นต่างจากมันหอมคนเดิม เขามีความคิดแบบนี้ถึงไม่มีใครอยากแต่งงานด้วย
เขื่อนทำท่าจะพูดอีกหลายคำ แต่มันหอมที่จิตวิญญาณโตเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่อยากพูดหลายความจึงกล่าวตัดบท “ฉันขึ้นเขาก่อนนะ พ่อกับน้องรอนานแล้ว” อีกทั้งพ่อเฒ่ากับผู้ใหญ่บ้านก็เดินมาถึงพอดี
มันหอมพูดจบก็เดินไปหาทุกคนที่ยืนรออยู่ เขื่อนได้แต่ทำท่าทางอึดอัดใจ มองไปที่มาลาแล้วจึงเดินเข้าไปหา มันหอมไม่ได้สนใจเขาอีก
“ผมขอขึ้นไปเยี่ยมเขาได้ไหมน้ามาลา”
“ได้สิ” คนมาเยี่ยมชายคนนี้จนบันไดบ้านของเธอขึ้นเงา
เขื่อนก้าวเท้ายาว ๆ ขึ้นมาบนเรือน เมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้นั้นเขาก็นิ่งไป แววตาเกิดความริษยาขึ้นมาวาบหนึ่ง ผู้ชายคนนี้จะกล่าวว่าหล่อเหมือนชายก็ไม่ใช่ จะว่าสวยเหมือนหญิงก็ไม่เชิง รูปร่างสันทัดสมส่วนไม่อ้วนหรือผอมเกินไป เขื่อนเป็นผู้ชายยังรู้สึกอิจฉา ใบหน้าดังสวรรค์ปั้นแต่ง ผิวพรรณขาวเนียนนั่นอีก ถ้าตามแขนขาไม่มีเส้นขนหรือเส้นเลือดปูนนูนขึ้นมาก็กล่าวได้ว่าคล้ายสตรีมากกว่า ผู้ชายคนนี้หน้าตาดีจนใจเจ็บ
มองจนเต็มอิ่มแล้วเขื่อนก็เดินลงเรือนไปโดยไม่พูดกับมาลาสักคำ หรือมันหอมเห็นว่าชายผู้นี้หน้าตาหล่อมากกว่าเขา ผิวขาวมากกว่าเขา เธอจึงยอมแต่งงานด้วย ต้องใช่แน่ ๆ เธอเคยบอกว่าชอบคนผิวขาว คิดได้เช่นนั้นหน้าตาของเขื่อนก็บิดเบ้คล้ายจะร้องไห้
มันหอมเดินนำหน้าทุกคนไปตามทางเดิมที่เธอเก็บเห็ดเมื่อวาน พ่อเฒ่าจึงกล่าวเตือนทุกคนว่า พื้นที่แห่งนี้ไกลจากหมู่บ้านเกินไป และเป็นรอยต่อระหว่างมนต์พรางตากับพื้นที่ภายนอก มันค่อนข้างอันตราย พ่อเฒ่าเข้าใจแล้วว่าทำไมชายผู้นั้นถึงพลัดหลงเข้ามาในอาณาบริเวณของหมู่บ้านไพรพนาได้ เขาน่าจะวิ่งหนีเสือมาไกลมาก เพราะเขตที่นักท่องเที่ยวขึ้นมาเดินป่ากางเต็นท์อยู่ห่างจากที่นี่เกือบสองร้อยเส้น
จากนั้นขุนเดชปล่อยให้ลูกทั้งสามเก็บเห็ดและผักป่าไปก่อน ส่วนเขากับพ่อเฒ่าและผู้ใหญ่บ้านปลีกตัวไปเดินสำรวจทางที่ชายหนุ่มผู้นั้นวิ่งหนีเสือมา เผื่อจะได้หลักฐานอะไรเกี่ยวกับเขาบ้าง
แสงแดดรอนแสงลงมากแล้ว จินดาทอดกายลงนอนแผ่บนชังข้าวอย่างหมดแรง ลมเย็นพัดผ่านมาเป็นระยะ พัดเอากลิ่นฟางข้าว กลิ่นดิน กลิ่นหญ้าเข้าจมูก เธอตั้งใจสูดเข้าปอดลึก รู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด“กว่าจะได้ข้าวสารมาหุงแต่ละเม็ดเนี่ยมันเหนื่อยจริง ๆ เลยนะคะ” เธอพูดกับสามี แค่เกี่ยวข้าวไม่ถึงสองชั่วโมงยังเหนื่อยขนาดนี้ ปวดเอวปวดหลังไปหมด ถ้าทำงานตากแดดทั้งวันเธอคงไม่ไหวเอกอมรนั่งลงข้างภรรยา “ไม่มีงานไหนที่ไม่เหนื่อย คุณว่าไหมล่ะ”“ค่ะ ไม่มีงานไหนที่ไม่เหนื่อย” ก่อนหน้าเธอเคยเอาตัวเองเป็นศูนย์รวมของจักรวาล เหยียดคนบ้านป่า ความจริงแล้วไม่ว่าบ้านไหนย่อมมีประสบการณ์และความรู้ที่แตกต่างกันออกไป ที่นี่ปลูกผักทำนา ทุกอย่างล้วนปลอดสารพิษ ในขณะที่คนเมือง เลือกกินทุกอย่างได้ แต่ไม่รู้ว่าในอาหารเหล่านั้นมีสิ่งปนเปื้อนอะไรบ้าง เช่นนี้ไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าคนเมืองมีสุขภาพดีกว่าคนบ้านป่าในเวลาต่อมาพวกผู้ชายช่วยกันทำซุ้มจากซังข้าวสามหลัง เพื่อใช้เป็นที่หลับนอนในคืนนี้ ส่วนผู้หญิงช่วยกันทำอาหารเกือบหกโมงเย็นพลากรกับปาริชาติก็มาถึง อาหารเย็นถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว อาหารมีทั้งอาหารไทยภาคกลางและอาหารอีสาน จ
ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวของปีถัดมา อินทรพาครอบครัวมาเที่ยวที่หมู่บ้านไพรพนาถือโอกาสมาเยี่ยมบ้านภรรยาด้วย ชาวบ้านกำลังอยู่ในช่วงเกี่ยวข้าวพอดี ตลอดสองฝั่งทางมีชาวบ้านโบกมือทักทายไม่ขาด เพราะรู้ว่านั่นคือครอบครัวของอินทร วันนี้จินดารู้สึกต่างไปจากวันวาน ปีนั้นที่มาหมู่บ้านแห่งนี้เธอรู้สึกว่ามันกันดาร และไม่น่าอยู่ แต่บัดนี้สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งข้าวสีเหลืองทองอร่าม ถนนที่รถแล่นอยู่ตอนนี้เป็นถนนคอนกรีต ทำให้ไปมาสะดวกสบายมากขึ้น “แม่อยากลองเกี่ยวข้าวบ้างจัง” ทุกคนอึ้งกับคำบอกเล่าของจินดา “ตอนนี้พ่อตาคงยังเกี่ยวข้าวไม่เสร็จหรอกครับแม่” อินทรก็ไม่คิดจะห้ามแม่เลยสักนิด ที่อกเขายังมีลูกน้อยนอนซบอยู่ อรอินทร์หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข เธอชอบนอนซบบนอกพ่อกับแม่มากที่สุด “อือ แม่อยากลองชิมมันอ้อนกับมันพร้าวด้วย หอมทำให้แม่กินหน่อยนะ” เย็นจิตรชมนักชมหนา ทำให้เธอลืมไม่ลงสักที มาถึงแหล่งมันทั้งที ถ้าไม่ได้กินเดี๋ยวจะหาว่ามาไม่ถึง “ค่ะ” มันหอมยิ้มรับเต็มใบหน้า “ติดใจแล้วจะหอบกลับกรุงเทพฯ ไม่ได้นะ” เอกอมรว่าเย้า แต่ครั้งนี้
ชีวิตพวกเขาดำเนินไปอย่างนี้จนถึงกำหนดวันผ่าคลอดของมันหอม หน้าห้องคลอด ทุกคนรออยู่ด้านนอกอย่างใจจดใจจ่อ สองชั่วโมงต่อมา พยายาบาลก็เข็นรถเข็นคลิปเด็กทารกออกมา เด็กน้อยผิวสีแดงบอบบางถูกห่อหุ้มด้วยผ้าอ้อมคล้ายมัมมี่ เหลือไว้เพียงใบหน้ากลมมน ดวงตากลมโต คิ้วทรงเรียวสวยแพขนตาหนาตั้งแต่ยังเด็ก ปากสีแดงระเรื่อเผยออ้านิด ๆ ลิ้นเล็ก ๆ เลียไล้ริมฝีปาก คล้ายกับกำลังควานหาของกิน บ้างอ้าปากหาวหวอด ๆ หล่อนกะพริบตาช้า ๆ อย่างคนเกียจคร้าน ตากับยายมองดูดวงตากลมใสแป๋วคู่นั้นพลันใจอ่อนยวบ นางช่างน่าเกลียดน่าชังยิ่งนัก “ลูกผมหนักเท่าไรครับ” อินทรถามพยาบาล เขาตื่นเต้น ดีใจ มีความสุขจนล้นปรี่ น้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว “สามพันหกร้อยกรัมค่ะ” “เมียผมละครับ” “คุณแม่ปลอดภัยแล้วค่ะ อีกสักพักจะพาไปที่ห้องพักแล้วค่ะ” มาลาก้มมองหลานใกล้อีกนิด “หลานยายน่าเกลียดน่าชังเหลือเกินลูก” ถ้าเด็กคลอดออกมาน้ำหนักได้ขนาดนี้ถือว่าสมบูรณ์มาก แม้ก่อนหน้าเวลาที่เธอคลอดลูกจะไม่รู้ว่าลูกแต่ละคนหนักเท่าไร แต่ก็ตัวไม่ใหญ่เท่าหลานคนนี้ “หน้าคล้ายพี่เขย ผิ
ก่อนกลับบ้านพัก พลากรพาปาริชาติไปเดินเลือกซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าและดูหนัง รับประทานอาหารเย็นด้วยกันแล้วจึงพาเธอกลับบ้าน เขาเดินเข้าไปส่งเธอถึงในห้องรับแขก “ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเป็นธุระให้ปอย” วันนี้เธอมีความสุขมากที่ได้มีเวลาอยู่กับเขาทั้งวัน เขาเองก็ไม่ปริปากบ่นสักคำ แถมยังช่วยถือของให้ ทำตัวคล้ายเป็นแฟนเธออย่างไรอย่างนั้น เฮ้อ! ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเลย “ไม่เป็นไรพี่ว่าง”“แล้วพี่กรจะไปเดินป่าวันไหนคะ”“จะไปกับพี่เหรอ” เขาหรี่ตาถาม“ก็ถ้าพี่กรไม่มีเพื่อนไป ปอยไปให้ก็ได้ค่ะ แต่ปอยขอไม่ไปที่ที่มีทากดูดเลือดนะคะ” เธอทำท่าขนลุกขนพองเมื่อคิดถึงหน้าตาของทากดูดเลือด“แม้ว่าพี่จะให้เธอขี่หลังอย่างนั้นเหรอ”เธอยิ้มแหย “ลำบากพี่กรเปล่า ๆ ค่ะ” ครั้งก่อนยังอายไม่หาย ครั้งนี้จะให้ขี่หลังอีกแล้วเขายิ้มเจ้าเล่ห์สาวเท้าเข้ามาใกล้เธออีก “แต่วันนี้พี่ยังไม่ได้จองห้องพักเลย พี่ขอนอนค้างที่นี่ด้วยคนได้ไหม” เขาเอ่ยขอหน้าด้าน ๆ “เอ่อ…” “ปอยนอนคนเดียวตั้งหลายคืนไม่กลัวผีหรือไง” เขาว่า กวาดตามองไปทั่วห้อง ที่นี่ก็มีตั้งหลายห้องทำไมไม่แบ่งให้
“ผู้หญิงค่ะ” ถ้ายังอยู่ที่บ้านเดิมคงยังไม่รู้เพศลูก อีกทั้งยังไม่ได้ฝากครรภ์ จินดายิ้มพอใจ “หญิงก็ดีชายก็ดี คงสวยหล่อทั้งคู่” ได้พิศมองใบหน้าลูกสะใภ้ชัด ๆ ถึงได้รู้ว่าเธองามมาก ผิวขาวเปล่งปลั่งเนียนละเอียด ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมนัยน์ตาดำขลับ ขนตาเป็นแพงอนสวย หน้าเรียวมนอย่างธรรมชาติ ไม่ใช่สวยคมแบบศัลยกรรม ลำแขนกลมกลึงลูบคลำลื่นมือไปหมด กุมมือลูกสะใภ้คลึงเล่นเบา ๆ พอใจหนักหนา สมแล้วที่อินทรทั้งรักทั้งหลง ทั้งเก่งทั้งสวยใครจะไม่อยากได้มาครอบครอง เอกอมรมองดูด้วยความพอใจ อย่างน้อยภรรยาเขาก็หายบ้าแล้ว เมื่อวานพอรู้ว่าจะได้เป็นย่า พูดแทบไม่เป็นคำ เดินไปเดินมาคล้ายหนูติดจั่น ปาริชาติเดินออกมาจากบ้านพัก วันนี้เป็นวันหยุด เธอจะไปเยี่ยมมันหอมที่บ้าน วันที่เกิดเรื่องที่บริษัท ทุกคนตกใจแทบแย่เมื่อรู้ว่ามันหอมท้อง เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งและแกร่งจริง ๆ เธอชะงักเท้าเมื่อมีหนุ่มคุ้นหน้าเดินเข้ามาในบ้าน เธอเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ แต่ใบหน้ากลับเปลี่ยนสี “เป็นอะไร ทำเหมือนกับเห็นผี” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม
“ว้าย!”ร่างอวบอิ่มร่วงจากบันไดขั้นที่สี่ลงมานอนพับเพียบอยู่ที่พื้น เอกสารกระจัดกระจายไปทั่ว “หอม!” อินทรร้องตามร่างภรรยาด้วยความตกใจสุดขีด ขายาว ๆ กระโดดสองสามก้าวลงมาจากบันไดขั้นสุดท้าย เพียงพริบตาเขาก็มาถึงร่างภรรยา รีบพยุงตัวเธอลุกขึ้นนั่ง “หอม หอมเป็นยังไงบ้าง” เขาเสียงสั่นจนทำอะไรไม่ถูก หน้าขาวซีด ตัวสั่นเทา มือของเธอกุมอยู่ที่ท้องเพราะรู้สึกปวดหน่วง ดวงตาหลุบต่ำมองขาตัวเอง คล้ายมีน้ำบางอย่างไหลออกมา “เลือด” พูดแค่นั้นมันหอมก็เป็นลมไปในทันที “หอม!” อินทรช้อนร่างภรรยาเดินลงมาด้านล่าง สั่งคนขับรถของโรงงานเสียงกร้าว “เอารถออก” คนขับรถทำตามคำสั่งอย่างทันท่วงทีเขามองภรรยาในอ้อมกอดด้วยสายตาสำนึกผิด หากเธอไม่เห็นเขากับปาริชาติเธอก็คงไม่ตกบันได “ทำใจดี ๆ ไว้นะหอม หอมอย่าเป็นอะไรนะ ถ้าเธอเป็นอะไรไปพี่จะไม่ให้อภัยตัวเองเด็ดขาด” เขาทั้งกอดทั้งหอมเมียด้วยความรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ทำไมเลือดถึงไหลออกมาจากส่วนนั้นของเธอด้วย บริษัทอยู่ไม่ไกลจากโรงพยายาบาลนัก มันหอมจึงมาถึงมือหมอในเวาลาไม่ถึงสิบห้านาที อินทรนั่
“ภาษาดี ไม่มีคำหยาบคายยายนั่นยายนี่?” จินดาทวนคำกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เธอกำลังโดนลูกน้องด่าอยู่หรือไม่ “ครับ” “การทำงานล่ะ” “ถึงยังไม่มีผลงาน แต่คุณหอมก็เรียนรู้งานได้เร็วนะครับ สอนอะไรเข้าใจทุกอย่าง ทั้งจดทั้งจำรายละเอียดงานได้ดี ทั้ง…” “พอ ๆ ฉันไ
แพขนตางามงอนสั่นระริก เปลือกตาเปิดขึ้นอย่างขี้เกียจ ยิ่งนอนก็ยิ่งอยากนอนต่อ ดวงตายังพร่าเลือนคล้ายฝันคล้ายตื่นปนเปกัน มองเห็นคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้าเป็นสามี เธอหยัดกายนั่งตัวตรง มือข้างหนึ่งยื่นออกไปแตะอกเขาเลื่อนขึ้นไปยังใบหน้า คิ้วเรียวงามขมวดแน่นขึ้นอีก ปล่อยมืออีกข้างจากเสื้อผ้าที่กอดไว้มาประคอ
จากที่มันหอมเคยนึ่งข้าวทำอาหารที่บ้านตัวเอง ตอนนี้มาลาไม่ให้มันหอมทำเช่นนั้นแล้ว เพราะลูกสาวไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไรนัก มาลาจึงให้มาทำอาหารที่บ้านเดิม ส่วนบ้านนั้นมันหอมจะกลับไปนอน หรือไปทำความสะอาดเธอก็ไม่ได้ห้าม อย่างไรก็ยังมีน้องทั้งสองไปนอนเป็นเพื่อน เช้าวันหนึ่งมันหอมตื่นขึ้นมาทำงานบ้านอย่างอื
สิงขรเป็นคนขุดหลุม มันหอมเป็นคนปลูก ทั้งมันอ้อน มันตลับ มันมือเสือ และมันพร้าว เกือบสี่โมงเย็นจึงปลูกเสร็จ ทั้งสองปาดเหงื่อและยิ้มให้กัน “ไปตักน้ำดื่มกันเถอะค่ะ” หน้าที่ตักน้ำดื่มกลายเป็นของสองผัวเมียคู่นี้ไปแล้ว สิงขรพยักหน้า “มาขี่หลังพี่สิ” “ไม่เอา ฉันกลัวพี่







