MasukShare
ตอนที่ 6 ข้อตกลง
Tanggal publikasi:
2026-05-14 20:53:27ตอนที่ 6 ข้อตกลง
เขายื่นของที่นางต้องการให้ตรงหน้า เจินเหยียนยื่นมือรับก่อนจะสั่งให้เขานั่งลงใกล้ ๆ พร้อมอธิบายเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
“ข้ารู้ดีว่าการทำเช่นนี้ไม่ดีต่อเจ้า แต่ว่าเรื่องนี้ข้าจะทดแทนบุญคุณแน่นอน วันนี้ข้าจะนอนที่นี่และต่อจากนี้ข้าจะอยู่ที่นี่กับเจ้า เอาไว้เมื่อไหร่ที่เรื่องของข้าเงียบไป ข้าจะชดใช้โดยการให้เงินแก่เจ้า เจ้าจะได้มีเงินเอาไว้เลี้ยงดูตนเอง ข้าอาจจะสร้างความเดือดร้อนให้เจ้า แต่ข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างสาสม ดังนั้นข้าจะเขียนสัญญาลงในกระดาษแผ่นนี้ว่าเจ้ายินยอมเป็นสามีของข้า แต่บอกไว้ก่อนเลย เป็นเพียงสามีปลอม ๆ เท่านั้นเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่” ไม่ว่าเจินเหยียนจะพูดอะไรออกมา ซานหลงเอาแต่ยิ้มตอบกลับ จ้องมองใบหน้าของนางไม่ละสายตา
“อื้อ อือ”
“เฮ้อ ลำบากใจจริง ๆ นี่ข้าเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่านะดึงคนสติไม่ดีเข้ามาเกี่ยวข้องเพื่อให้ตนเองหลบหนีจากการแต่งงานกับเฉินห่าวเทียน ”
“ไม่เป็นอะไร ข้าเต็มใจท่านอย่าทำสีหน้าเช่นนั้นเลย ไม่ว่าท่านให้ข้าทำอะไรข้าทำให้ท่านทุกอย่าง เพราะท่านงดงามเหมือนนางฟ้า และท่านคือฮูหยินของข้า”
“ฮูหยินคืออะไรเจ้ายังไม่รู้ความหมายเลยด้วยซ้ำ เอาล่ะเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วข้าจะต้องเดินหน้าสิ มีสามีสติไม่ดี ดีกว่าแต่งกับเฉินห่าวเทียนก็แล้วกัน”
“ใครกันเฉินห่าวเทียน? ทำไมท่านถึงไม่อยากแต่งงานกับเขาหรือ”
“เพราะอะไรนะหรือชื่อเสียงของเขาเลืองลือเรื่องความโหดเหี้ยม และหน้าตาอัปลักษณ์นะสิ มองดูเจ้าแล้วน่าจะดีกว่าเขามากโข่ แม้สติไม่ดีแต่ก็ไม่ได้โหดร้ายและหน้าตาน่ากลัวเหมือนเขา คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่ เจ้าจะว่าอะไรหรือไม่หากข้าจะนอนบนเตียงของเจ้า” เจินเหยียนเอ่ยพลางยื่นกระดาษให้ชายอยู่ตรงหน้า เขายิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา หยิบกระดาษขึ้นยกมือจ้องมองเอียงคอด้วยความสงสัย ราวกับว่าอ่านตัวอักษรไม่ออก
“แฮะ ๆ ตัวหยึกยือคืออันใดกันหรือ ? ”
“อย่าบอกนะว่าเจ้าอ่านไม่ออก นั่นสิทำไมข้าลืมเรื่องนี้ไปได้นะ เจ้าสติไม่ดีจะอ่านหนังสือพวกนี้ออกอย่างไร เอาอย่างนี้แล้วกัน” พูดจบเจินเหยียนหยิบปิ่นปักผม ยื่นมือไปจับมือของเขา แทงปิ่นปักผมที่ปลายนิ้วชี้เมื่อเห็นเลือดรีบคว้ามือของเขามาแต้มลงที่รายชื่อข้าง ๆ นาง
“ข้าขอโทษด้วยนะที่ทำเจ้าตกใจ ในเมื่อเจ้าเขียนไม่ได้ก็ต้องทำเช่นนี้”
“ข้าเข้าใจแล้ว ” ซานหลงพยักหน้าคราแรกตกใจนิดหน่อยแต่ก็ยอมทำตามนางทุกอย่าง เมื่อเสร็จแล้วเจินเหยียนถือกระดาษแผ่นนั้น เดินเข้าไปสำรวนในเรือนหลังนี้มีห้องนอนเพียงห้องเดียวและมีเตียงเดียวโชคดีที่ยังมีผ้าห่มและหมอนให้ได้นอนพัก เจินเหยียนสูดลมหายใจเข้า เก็บกวาดจัดแจงที่อยู่ใหม่
ซานหลงยืนพิงประตูห้องเหลียวมองนางทั้งรอยยิ้มก่อนจะเข้าไปช่วยนางยกข้าวของ
ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ทว่ายามนี้ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า เรือนหลังน้อยได้แสงสว่างจากเทียนเพียงหนึ่งเล่ม หลังจากทำความสะอาด อย่างเหน็ดเหนื่อยและตอนนี้ก็ถึงเวลาอาหารเย็น เจินเหยียนลืมคิดเรื่องนี้สนิท เสียงท้องเริ่มร้องประท้วง แถมตอนนี้ซานหลงหายไปที่ใดเหลียวมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นวี่แววของเขา
“ไปไหนของเขานะไม่ใช่ว่าหนีไปแล้วหรอกใช่มั้ย ? เฮ้อ ..ชะตาชีวิตของฉันจะเป็นอย่างไรต่อไปนะ พรุ่งนี้เช้าคงเจอเรื่องทุกยากและเจ็บตัว หากไม่มีอะไรในท้องคงรับมือไม่ไหวแน่ ๆ เคยดูซีรี่ย์เกี่ยวกับเรื่องที่ทำผิดยิ่งต้องโดนทำโทษ โบยหลังจะเจ็บมากแค่ไหนกันนะแค่คิดก็เสียวสันหลังไปหมด”
“ข้ามาแล้ว ข้ามาแล้วท่านหิวหรือไม่” ซานหลงวิ่งเข้ามาสองมือถือมันเผายื่นมอบให้เจินเหยียน
“ข้าคิดว่าเจ้าจะหนีไปแล้วเสียอีกที่แท้ก็ไปนำมันเผามาให้ข้านี่เอง มานั่งตรงนี้สิ” เมื่อเห็นอาหารแม้จะเป็นเพียงมันเผาก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรกิน
“ได้สิ ได้สิ ข้าจะเป่าคลายร้อนให้ท่านนะ ” ซานหลงวางมันไว้ที่โต๊ะหยิบมาหนึ่งหัวเป่าเบา ๆ เพื่อให้คลายร้อน ก่อนจะยื่นให้เจินเหยียน “ข้าขอโทษที่หาของดี ๆ ให้ท่านมิได้”
“เจ้าอย่าคิดมากไปเลยเพียงเท่านี้ก็ดีมากแล้ว ดีกว่าข้าเสียอีกไม่ทันได้คิดไตร่ตรองให้ดีจึงไม่ได้ซื้ออาหารเข้ามา วันนี้มันเผานับว่าดีแล้ว อย่าเอาแต่เป่าให้ข้าเลย เจ้าเองก็กินด้วยกันสิ” เจินเหยียนจับมันเผาจากมือของเขามากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ๆ ซานหลงยิ้มกว้างเมื่อเห็นนางกินได้ เขาเองก็รีบคว้ามันเผามาเป่าแบ่งครึ่งกัดกินในยามที่อุ่น ๆ ช่างเป็นวันที่อร่อยจริง ๆ แม้เป็นเพียงมันเผาธรรมดา
เรือนตระกูลเซี่ย
ทุกคนในเรือนทำตัวปกติไม่รับรู้เลยว่ายามนี้คุณหนูคนโตของเรือนไม่ได้อยู่ในเรือนเพราะไม่เคยมีผู้ใดสนใจ ฮูหยินเซี่ยเห็นชิงชิงเดินผ่านจึงคิดว่าเซี่ยเจินเหยียนกลับมาแล้ว นางจึงไม่ได้เอะใจอันใด จวบจนดวงอาทิตย์ขึ้นของอีกวัน วันนี้ใต้เท้าเซี่ยต้องการพาเจินเหยียนไปตัดชุดแต่งงาน เพื่อให้กระชับและพอดีกับร่างกายของนาง เพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้แก่ตระกูลเซี่ย
ชิงชิงเห็นท่านใต้เท้าเดินมานางเริ่มวิตกกังวลเหงื่อเริ่มไหลตามรูขุมขน หัวใจเต้นแรงระรัว สองมือกำแน่น
“ชิงชิงคุณหนูของเจ้าตื่นหรือยัง เรียกนางออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้ ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับนาง”
“เอ่อ..ท่านใต้เท้า คือว่า...” น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว เอ่ยวาจาติดขัด ๆ จนใต้เท้าเซี่ยรำคาญและรู้สึกได้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ
“เจ้าอึกอักทำไมกัน รีบตอบข้ามาว่าคุณหนูของเจ้าตื่นหรือยัง”
“คือว่าคุณหนูไม่อยู่ในห้องเจ้าค่ะ ใต้เท้าโปรดให้อภัยข้าด้วย ข้าดูแลคุณหนูไม่ดีเอง” ชิงชิงคุกเข่าลงกับพื้นใต้เท้าเซี่ยดวงตาเบิกโพลงรีบย่างเท้าเข้าไปในห้องของเจินเหยียนอย่างเร่งรีบ ในห้องไม่มีนางจริง ๆ ไม่ว่าจะที่ใดเขารีบเดินออกมาถามชิงชิงให้แน่ชัดว่าบุตรสาวของเขาออกไปที่ใดกันแน่
“ข้าถามเจ้าอีกครั้งรีบตอบมาเจินเหยียนนางไปที่ใด”
“เมื่อวานนี้คุณหนูออกไปข้างนอกกับข้าเพื่อซื้อของและเดินเล่น ข้าไม่เคยรู้เลยว่าคุณหนูนางมีคนรักอยู่แล้ว ทั้งสองพบกันนางจึงขอเวลาร่ำลาเขาสักครู่แต่เมื่อข้าหันหลังกลับไม่พบคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ ”
“เจ้าอย่าเอ่ยวาจาเลอะเลือนเจินเหยียนไม่เคยออกไปที่ใดจะมีคนรักได้อย่างไร เรื่องนี้ข้าจะจัดการเจ้าภายในคราวหลังตอนนี้ต้องหาตัวเจินเหยียนให้พบเสียก่อน” ใบหน้าใต้เท้าเซี่ยแดงก่ำตึงเครียดรีบย่างกายออกจากห้องของเจินเหยียนสั่งการให้คนของตนตามหาเซินเหยียนให้พบ
Bab terbaru
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 25 ความจริง
ตอนที่ 25 ความจริงไม่นานก็มาถึงแคว้นเฟิงหยุน ทุกคนต่างออกมาต้อนรับคุณชายและต้อนรับเจินเหยียนเป็นอย่างดี ปฏิบัติต่อนางดีเสียกว่าเรือนตระกูลเซี่ยเป็นไหน ๆ“พวกเจ้าดูแลเซี่ยเจินเหยียนภรรยาข้าให้ดี พานางไปเปลี่ยนอาภรณ์และพักผ่อนในห้องที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้”“เจ้าค่ะคุณชาย” สาวรับใช้โค้งตัวคำนับคุณชายผายมือให้เจินเหยียนเดิมตามพวกนางไปห้องพัก ยามนี้เจินเหยียนเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะมาต่อกลอนกับซานหลง จึงยอมเดินไปส่วนซานหลงเขาแยกจากนาง ไปหาท่านพ่อท่านแม่แจ้งเรื่องที่นางจะมาอยู่ที่นี่ ต่อจากวันนี้ และยังให้คนของเขาไปจัดการซื้อตัวชิงชิงให้มาดูแลเจินเหยียนที่นี่ เขาหวังว่านางจะมีรอยยิ้มให้เขาอีกครั้ง และมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่หลังจากจัดการเสร็จสิ้นเขากลับห้องของตนเองอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ สองเท้าย่างกรายไปหานางที่ห้องคิดว่าป่านนี้นางคงสงบสติอารมณ์พร้อมที่จะรับฟังเรื่องทั้งหมดจากเขาแล้วภายในห้องกว้างใหญ่ของใช้มากมายถูกตกแต่งอย่างสวยงาม เจินเหยียนถูกสาวใช้จับอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ ยามนี้นางกำลังจ้องมองตนเองผ่านกระจกเงา ใจล่องลอยวันนี้ช่างมีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายจน
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 24 ชำระแค้น
ตอนที่ 24 ชำระแค้นใต้เท้าเซี่ยสั่นเทาไปทั้งตัวดาบในมือหล่นลงพื้น ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น แต่ทว่าฮูหยินเซี่ยไม่เชื่อคุณชายเฉินห่าวเทียนที่ยกเลิกงานมงคล จะเป็นชายคนนี้ได้อย่างไรกัน“ใต้เท้าเซี่ยลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ข้าไม่มีทางเชื่อเจ้าโกหกหลอกลวงใช่หรือไม่ ? คุณชายของเจ้าจะเป็นชายคนนี้ได้อย่างไร เลอะเลือนเสียจริง เจ้านี่สติไม่ดีทุบให้ตายก็คงตายตรงนี้ไม่มีทางที่จะเก่งกาจเหมือนคำกล่าวขานเลืองลือเกี่ยวกับคุณชายเฉินห่าวเทียน อีกทั้งใบหน้าของมันก็ไม่ได้มีบาดแผลเหมือนคุณชายเฉินห่าวเทียนเสียหน่อย”“ฮูหยินเซี่ยท่านเคยเห็นหรือว่าข้าเฉินห่าวเทียนมีใบหน้าเป็นเช่นไร มีเพียงแค่คำกล่าวขานปากต่อปากเท่านั้น จริงสิเมื่อครู่ข้าเห็นใบหน้าของเจินเหยียนภรรยาของข้าเขียวคลำแม้จะมีผงแป้งปกปิด อีกทั้งแขนของนางมีรอยแดงเต็มไปหมด ระหว่างสองวันที่ผ่านมาท่านคงรังแกนางสินะ โหว่เหวินโม่จับมือของฮูหยินเซี่ยวางลงบนไม้นั่น ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าการที่กระทำผู้อื่นเป็นเช่นไร อีกทั้งยังกล้าลงมือทำร้ายภรรยาของข้า” ลูกน้องจับกายของฮูหยินคุกเข่าลงตรงหน้าคว้ามือทั้งสองข้างของนาบลงที่แผ่นไม้“ตัดมือของนางทิ้งเสียทั้งสองข้าง บังอาจใช้มื
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 23 ชิงตัวเจ้าสาว
ตอนที่ 23 ชิงตัวเจ้าสาวความหวังของเจินเหยียนจบสิ้นลงเดินทางมาได้ไม่ไกล นางคว้าปิ่นออกมาศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอุ่น ๆ หลับตานึกถึงพ่อแม่ของตัวเอง“พ่อคะแม่คะ หากครั้งนี้หนูตัดสินใจถูกขอให้หนูได้กลับไปหาพวกท่านทั้งสองด้วยนะคะ แต่หากผิดพลาดก็คงเป็นโชคชะตาที่อาภัพของหนูเอง ตายมาแล้วครั้งหนึ่งครั้งนี้ก็คงไม่เจ็บปวดเหมือนครั้งก่อนหรอกใช่มั้ย” เสียงแผ่วเบาเอ่ยออกมาราวกับอ้อนวอนสวรรค์ สองมือจับที่ปิ่นมั่งคงหลับตากัดฟัน กำลังใช้แรงที่มีทั้งหมดแทงปิ่นเข้าที่ลำคอครืด ตึง!! ครานั้นเองเกี้ยวที่นางนั่งมาโคลงเคลง ทำให้เอนเอียง จนเกี้ยวหล่นลงพื้น เสียงข้างนอกดังเอะอะโวยวาย ปิ่นในมือของเจินเหยียนหลุดหล่นลงพื้น นางลืมตาขึ้นมาเปิดผ้าคุมใบหน้าออก“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น หรือว่าสวรรค์ยังไม่ให้ข้าตาย” เจินเหยียนค่อย ๆ คลานออกมาจากเกี้ยวได้เห็นภาพตรงหน้า หัวใจของนางเต้นแรงระรัว ดวงตาร้อนผ่าวน้ำใส ๆ ไหลอาบแก้ม รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้น“เจ้าไปอยู่ที่ใดมา ข้าคิดว่าเจ้าทิ้งข้าไปแล้วเสียอีก อึก ฮื้อ ๆ หากช้ากว่านี้แม้เพียงนิด เจ้าคงไม่เห็นหน้าข้าอีกแล้ว” ซานหลงกระโดดลงจากหลังม้าลงมาโอบกอดเจินเหยียนแนบแน่น
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 22 สิ้นหวังจะหนี
ตอนที่ 22 สิ้นหวังจะหนีฝั่งด้านซานหลงเขาแทบนั่งไม่ติดเป็นห่วงเจินเหยียนเหลือเกินไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะเป็นอย่างไร ยิ่งเขาคิดถึงตอนที่ฮูหยินเซี่ยมาเยือนที่เรือน แววตาของนางเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น เขาอยากจะบุกไปแย่งชิงตัวเจินเหยียนเสียยามนี้“ท่านคงร้อนใจสินะขอรับถึงนั่งไม่ติดเช่นนี้ ไม่ต้องเป็นกังวลถึงเพียงนั้น อย่างไรคุณหนูเซี่ยเจินเหยียนก็เป็นบุตรสาวคนโตของใต้เท้าเซี่ย เดิมทีข้าได้ยินมาว่าเมื่อก่อนเขารักนางและเอ็นดูนางมากเช่นกัน นั่งลงก่อนเถอะ” ลูกน้องคนสนิทได้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนายท่านเดินไปเดินมาเสียหน้ากังวลคิดไม่ตก“ข้าจะอดทนนั่งได้อย่างไร จิตใจของข้าร้อนรุ่มไปหมดจนแทบไม่เป็นอันจะกินเพราะพวกเจ้าดูแลนางไม่ดี ถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ ข้าบอกแล้วใช่มั้ยให้จับตาดูนางทุกฝีก้าว”“ช่วงนั้นข้าเกิดเจ็บท้องกระทันหันไม่คิดว่าใต้เท้าเซี่ยจะบุกมาที่เรือนหลังจากไม่มาเยือนอีกเลยเป็นเวลานานขอรับ”“เฮ้อ! น่าโบยหลังพวกเจ้าให้หักเสียทุกคน แต่ว่าข้าต้องใช้กำลังพวกเจ้าเอาไว้เมื่อไหร่ที่งานเสร็จสิ้นอย่าคิดว่าข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป รุ่งเช้าเตรียมคนของเราให้พร้อม อีกวันหนึ่งข้าจะไปทวงฮูหยินของข้าคืน” ซานหลงกัด
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 21 น่าสมเพช
ตอนที่ 21 น่าสมเพชดวงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ริมฝีปากของเจินเหยียนแห้งผากคอแห้งไม่ได้กินน้ำตั้งแต่ถูกจับตัวกลับมา จะเดินไปหยิบเองก็ถูกมัดตรึงเอาไว้ สายตาจ้องไปที่ประตูรอการกลับมาของชิงชิง ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าจนจะมือดสลัวเหตุใดป่านนี้นางยังไม่กลับมา ในใจของเจินเหยียนเริ่มร้อนรุ่มกลัวว่าชิงชิงจะถูกจับได้ว่าแอบออกไปตึง! เสียงประตูถูกเปิดเข้ามา บนใบหน้าของเจินเหยียนปรากฎรอยยิ้มคิดว่าชิงชิงกลับมาแล้ว แต่เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาใบหน้าของนางพลันเปลี่ยนสี“น่าสมเพชจริง ๆ หมดสภาพจนดูไม่ได้ จิ จิ เจ้านี่นะดูสิสายตาที่มองมาที่ข้ายังจองหองไม่เปลี่ยนแปลง”“มาทางใดออกไปเดี๋ยวนี้ข้าไม่ต้องการพบทั้งสองคนที่มีจิตใจเหี้ยมโหด”“ฮ่า ฮ่า ดูสิคำพูดคำจา ทั้ง ๆ ที่ตัวเองจนตรอกขนาดนี้” ฮูหยินเซี่ยเดินเข้ามาใกล้ยื่นมือไปจับที่ปลายคางของนางให้เงยมองนางอย่างชัดเจน “ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ข้าเกลียดเหลือเกินแววตาและใบหน้าของเจ้า ที่เหมือนมารดาของเจ้าราวกับคน ๆ เดียวกัน ข้าอุตส่าห์กำจัดมารหัวใจอย่างมารดาของเจ้าไปได้แล้ว เหตุใดเจ้าไม่ตายตามไปด้วย ดวงแข็งจริง ๆ ข้าวางยานางให้คลอดยากและอยากให้ตายระหว่างคลอด แต่กลับดวงแข็งรอด
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 20 เขาต้องมาช่วยข้าแน่ ๆ
ตอนที่ 20 เขาต้องมาช่วยข้าแน่ ๆเจินเหยียนตั้งสติ จะมาร้องไห้ฟูมฟายก็ไร้ประโยชน์ และนางเชื่อว่าซานหลงไม่ยอมแน่ ๆ หากรู้เรื่องนี้ เจินเหยียนปาดน้ำตา ดันกายของชิงชิงออกจากตน“ชิงชิงข้ามีเรื่องต้องให้เจ้าช่วย เจ้าแอบออกไปที่เรือนหลังหมู่บ้าน จงไปแจ้งเรื่องนี้กับถูซานหลงว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า ข้าเชื่อว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้ข้าต้องไปเป็นของคนอื่นแน่ ๆ”“แต่ว่าคุณหนู ถูซานหลงมิใช่คนที่จะต่อกลอนกับอำนาจของใต้เท้าได้เลยนะเจ้าคะ อีกทั้งสติไม่ดีเช่นนั้นมีหวังหากมาช่วยท่านคงพบเจอแต่ความตาย”“ชิงชิงสามีของข้ามิใช่คนสติไม่ดี จงเชื่อข้าและออกไปบอกเขาให้ข้าที ยามนี้เขาคงกำลังกลับมาจากตลาดคงร้อนใจเมื่อไม่เห็นข้าอยู่ที่เรือน”“เจ้าค่ะ” ชิงชิงสงสัยแต่ก็ยอมเชื่อคำพูดของคุณหนูรีบแอบออกจากเรือนไปหาซานหลงทันทีฝั่งด้านซานหลงเขากลับมาจากตลาดพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ วันนี้เขาจะต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายให้เจินเหยียนได้กิน ทว่าเมื่อมาถึงเรือนกลับไร้เงาของเจินเหยียน ของในมือร่วงหล่นที่พื้น พลันสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าเพียงข้างเดียวของเจินเหยียนตึก ตึกหัวใจเต้นระรัวความหวาดกลัวปะทุขึ้นในใจสองเท้ารีบวิ่งเข้าไปดูในเรือน
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่16 เดินเที่ยวงาน
ตอนที่16 เดินเที่ยวงานจวบจนตะวันจะลาขอบฟ้าเสียงเรียกชื่อซานหลงดังคับเรือนอีกครา“ซานหลงเมื่อไหร่จะออกมาเสียที หรือจะให้ข้าช่วยแต่งกายให้” เจินเหยียนตะโกนเรียกหน้าห้องนอนหลังจากที่นางกับซานหลงแยกกันแต่งตัวด้วยตนเอง ซานหลงยื่นมือออกมาจับประตูท่าทางเคอะเขินไม่กล้าจะออกมาให้เจินเหยียนได้เห็น“ข้าไม่กล
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 15 ซื้ออาภรณ์ชุดใหม่
ตอนที่ 15 ซื้ออาภรณ์ชุดใหม่ฮูหยินเซี่ยร้อนรุ่มในอก อยากจะจัดการเจินเหยียนให้หายไปจากโลกใบนี้“นังเจินเหยียนบังอาจนักที่กล้าลงมือผู้ที่เลี้ยงนางมาตั้งแต่เกิด ไร้ความกตัญญูไม่รู้สำนึกบุญคุณ ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าเอาไว้ให้สงบสุขแน่นอน”“ท่านแม่ปล่อยพี่หญิงไปเถอะเจ้าค่ะเพียงเท่านี้พี่หญิงก็น่าสงสารมากพอ
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 14 มาเย้ยหยัน
ตอนที่ 14 มาเย้ยหยัน“สตรีเมื่อครู่นิสัยไม่ดี ทำไมต้องทำเช่นนั้นด้วย ทำขนมที่ฮูหยินให้ข้าตกลงพื้นน่าเสียดาย”“นางก็เป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คนตระกูลเซี่ยร้ายกาจทุกคน..ยกเว้นข้าเพียงผู้เดียว นี่ขนมของข้าเจ้าเอาไปสิ”“แล้วท่านจะขอรับ”“ข้าเคยกินขนมอร่อย ๆ มามากมายเอาไว้วันข้างหน้าเราเอาผักมาขายข
สามีจ๋าภรรยาผู้นี้จะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 13 ขายผัก
ตอนที่ 13 ขายผักดวงตะวันส่องลงตรงกลางศีรษะแดดร้อนระอุเหงื่อเริ่มไหลเต็มใบหน้า ซานหลงเหลือบมองเจินเหยียน วางจอบลงไว้ที่พื้น ปัดมือเช็ดเอาดินออกย่างกรายเข้าไปหานางพลางล้วงเข้าไปในกางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อที่ใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา เจินเหยียนชะงักไปชั่วขณะทว่าไม่ได้ไม่ได้สั่งห้ามให้เขาหยุด
Anda juga akan menyukai
ท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ127.4K Dibacaองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้140.4K Dibacaชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์36.8K Dibacaทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย682.4K Dibacaย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว653 Dibacaชายารักมังกรไร้ใจ
เฉียนซือซือ / แมวส้มหิวโซ /ไฉฮว๋า/ ณ-มล359 Dibacaม่านเหยา เจ้าสาวตัวแทน
เฟยฮวา585 Dibacaข้านี่ล่ะฮูหยินอันดับหนึ่ง
อักษรปรุงรัก198 Dibaca
