LOGINตอนที่ 5 เจ้าต้องช่วยข้า
ปึง!
เสียงฝ่ามือตบลงบนโต๊ะเสียงดังเมื่อตัดสินใจได้ เรื่องนี้คงต้องให้ชิงชิงเป็นคนช่วยเหลือ ถึงจะสำเร็จเมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนเจินเหยียนจึงส่งสายตาเว้าวอนให้ชิงชิงเห็นใจ
"คุณหนูข้าตกใจหมดเลย จู่ ๆ คุณหนูทับโต๊ะเช่นนี้มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ หรือว่าเพราะข้าที่กินอาหารช้าไป ทำให้คุณหนูหงุดหงิดใจ ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ เราจะไปทางใดกันต่อหรือ"
"มิใช่ ๆ ข้าไม่ได้โมโหหรือหงุดหงิดแต่ว่าข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย "
"คุณหนูท่านส่งสายตามาเช่นนี้ทำให้ใจของข้าหวิว ๆ รู้สึกเสียวสันหลัง"
“เจ้าสัมผัสได้ดีจริง ๆ ในเมื่อเจ้าอิ่มแล้ว ข้าเองก็จะพูดเรื่องสำคัญเลยแล้วกัน ชิงชิง เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าข้าต้องทุกข์ทรมานใจมามากเพียงใด ท่านพ่อไม่รักฮูหยินเซี่ยรังเกียจ น้องเสวี่ยหลานถึงแม้จะดูเหมือนว่าดีกับข้ามากกว่าใคร ๆ แต่นางก็คงชอบเปรียบเทียบตัวนางกับข้าเสมอ การแต่งงานครั้งนี้ข้าไม่ได้อยากแต่ง ให้ข้าแต่งสู้ให้ข้าตายดีกว่า ได้โปรดช่วยข้าสักครั้งข้าจะไม่ลืมบุญคุณ” ชิงชิงนิ่งเงียบอ้าปากค้าง สมองคิดตามดวงตาเบิกโพลง
“อย่าบอกนะเจ้าคะว่าที่ออกมาวันนี้คุณหนูจะหนีออกจากเรือน จึงเลี้ยงอาหารข้าเป็นครั้งสุดท้าย มิได้มิได้เจ้าค่ะทำเช่นนั้นมีหวังท่านใต้เท้าตามตัวท่านพบได้โบยทั้งท่านทั้งข้า”
“ใครบอกว่าข้าจะหนีกันเล่า หนีไปก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรท่านพ่อก็ตามตัวพบอยู่ดี ข้าจะเอาบุรุษรูปงามผู้นั้นมาเป็นสามี เมื่อนั้นงานแต่งก็จะไม่เกิดขึ้น”
“เฮือก!!! ไม่ได้นะเจ้าคะ นั่นยิ่งเลวร้ายไปกันใหญ่ ชายสติไม่ดีแม้ว่าหน้าตาจะหล่อเหลาแต่ความปลอดภัยของคุณหนูเล่าเจ้าคะ”
“ชิงชิงเจ้าวางใจได้ ข้ามั่นใจว่าชายผู้นั้นไม่ทำอันใดข้าแน่ ๆ ได้โปรดช่วยข้าสักครั้ง”
“ข้ามิได้เป็นห่วงชายผู้นั้นเสียหน่อยแต่เป็นห่วงคุณหนูต่างหากเจ้าคะ เรื่องนี้อาจจะทำให้ทั้งใต้เท้าทั้งฮูหยินเกรี้ยวโกรธ คุณหนูอาจจะโดนลงโทษแถมชายคนนั้นอาจจะโดนไปด้วยก็ได้”
“ไม่ต้องกลัวไปข้าคิดหนทางไว้ล่วงหน้าแล้ว ข้าไม่ให้เขาเดือดร้อนหรอกนะ” แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่นใจก็ยังมีความกังวลนางหันไปสบตาชายผู้นั้นอีกครั้งเขาก็ยังส่งยิ้มหวานให้แก่นางโดยไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้เขาจะถูกนางหลอกใช้
เจินเหยียนลุกขึ้นไปหาเขาอีกครั้ง นั่งช้า ๆ จ้องมองเขาอย่างละเอียด
"คุณชายข้าถามท่านอีกครั้ง ท่านมีฮูหยินหรือไม่ เอ่อ..แล้วตระกูลของท่านนะชื่อแซ่อันใด"
"ข้าแซ่ถู นามถูซานหลงไม่มีฮูหยิน ฮูหยินไม่มีขอรับ แฮ่ๆ " เขาตอบคำถามนางด้วยรอยยิ้ม
"แล้วท่านอยากมีฮูหยินหรือไม่?"
"ฮูหยิน ฮูหยินคืออะไรใช่สหายข้าหรือไม่ เอาสิข้าอยากมีฮูหยิน ท่านจะเล่นเป็นเพื่อนข้าสินะ" เขาลุกขึ้นลากแขนของเจินเหยียนออกจากโรงเตี๊ยม ชิงชิงรีบวางเงินค่าอาหารไว้ที่โต๊ะ พร้อมวิ่งตามออกไป
"นี่เจ้าปล่อยคุณหนูของข้านะ เจ้าจะพาคุณหนูข้าไปที่ใด"
เจินเหยียนเองก็ตกใจไม่น้อย เขามีแรงมหาศาลจับเพียงมือของนางแต่กลับลากตัวของนางออกมาอย่างง่ายดาย
"นี่ท่านจะพาข้าไปที่ใดกัน ข้าเหนื่อยวิ่งไม่ทันเจ้าแล้ว"
"ข้าจะพาท่านไปเล่นไง ท่านเป็นฮูหยินของข้า"
เจินเหยียนอยากจะกรี๊ดร้องออกมานี่นางคิดดีแล้วใช่มั้ยที่จะทำตามแผนเดิม จนกระทั่งเขาพานางมาหยุดอยู่ข้างทาง ก่อนจะปล่อยมือของนางไปเด็ดดอกไม้มาปักที่ผม
"งดงาม ช่างงดงามเหลือเกิน คิดไว้ไม่มีผิดสตรีงดงามเช่นท่านต้องเหมาะกับของสวย ๆ เช่นนี้"
เจินเหยียนตกตะลึงไม่คิดว่าเขาจะอ่อนโยนและอบอุ่นเช่นนี้
"เอ่อ.. นี่หรือสิ่งที่เจ้าจะพาข้ามาเล่น"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว ท่านไม่ชอบหรือ" เขาก้มหน้าลงสลดเล็กน้อยอย่างเสียใจที่เจินเหยียนไม่ชอบ
"ข้าชอบสิ ไปกันเถอะข้าสัญญานะข้าจะดูแลเจ้าไม่ให้ได้รับอันตราย ชิง ชิง เย็นนี้ข้าจะไม่กลับเข้าเรือน นี่เจ้านามว่าถูซานหลงใช่มั้ย ข้าขอเรียกเจ้าว่าซานหลงได้หรือไม่พาข้าไปเรือนของเจ้าหน่อยสิ"
"ได้เลย ๆ ฮูหยินของข้าจะไปบ้านของข้า" เขาคลี่ยิ้มเต็มดวงหน้าจับมือของเจินเหยียนมุ่งตรงไปที่เรือนของเขา
"คุณหนูท่านคิดดีแล้วหรือเจ้าคะ"
"ข้าไตร่ตรองดีแล้ว เจ้ามิต้องเป็นห่วง ชิงชิงเจ้าตามหามาก่อนเมื่อท้องฟ้ามืดสลัวเจ้าค่อยกลับเรือน ตอนนี้ทุกสายตาจ้องมองมาที่ข้า นี่จะเป็นเบาะแสให้ท่านพ่อตามหาเมื่อหาข้าไม่พบ หากท่านพ่อถามบอกว่าข้าไล่เจ้ากลับไม่รู้เรื่องอันใด"
"เจ้าค่ะ"
ทั้งสามเดินทางไปที่เรือนของถูซานหลง เรือนของเขาหลังเล็กมากกว่าเรือใต้เท้าเซี่ยเป็นอย่างมาก อีกทั้งสภาพเก่าทรุดโทรมยิ่งย่างกรายเข้ามาด้านในต้องทำให้นางตกใจ ที่นี่ไม่มีแม้แต่คนใช้ และเหมือนไม่ใช่ที่อยู่ที่มีคนอยู่ด้วยซ้ำ
ความกังวลของเจินเหยียนเริ่มก่อตัวในใจ
'เฮอะ ๆ ขนาดกระท่อมกลางนายังดูดีกว่านี้ เฮ้อแล้วอย่างนี้ฉันจะอยู่รอดมั้ยนะ' นางคิดในใจใบหน้าแสดงความกังวลไม่ปกปิด
"เรือนของข้าไม่น่าอยู่สินะ ท่านถึงมีสีหน้าแบบนั้น เดี๋ยวข้าจัดการปักให้ท่านนั่งเอง" ซานหลงเดินมุ่งหน้าจับไม้ปัดกวาดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ชิงชิงเห็นท่าไม่ดีจับที่แขนของคุณหนูก่อนจะกระซิบถามเบาๆ
“คุณหนูท่านมั่นใจหรือเจ้าคะว่าจะทำอย่างที่ท่านคิดเอาไว้”
“ข้าเลือกแล้วคงไม่มีอะไรน่ากลัวเท่าการแต่งงานกับเฉินห่าวเทียนหรอก ตอนนี้ข้าจะสำรวจเรือนหลังนี้ ข้าคิดว่าเขาคงอยู่ที่นี่ตามลำพัง หากินไปวัน ๆ หากการแต่งงานยุติได้ และเรื่องของข้าเงียบลงไปบ้าง ข้าจะให้เงินกับเขาสักหน่อยและหาที่อยู่ใหม่ “
“ท่านต้องระวังตัวนะเจ้าคะ”
“อื้ม ..เจ้ากลับไปเถอะ อย่าลืมทำตามที่ข้าบอกเอาไว้”
ชิงชิงไม่อยากจะจากคุณหนูไปทางใดเลย กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีกับคุณหนูแต่มองดูซานหลงอีกครั้งเห็นสภาพเงอะงะ ซื่อบื้อ นางจึงยอมกลับเรือน
ซานหลงกวาดปัดเรือนสายตาเหลือบมองสตรีงดงามครั้งแล้วครั้งเล่ากลัวว่านางจะหายไป แต่หันไปมองเมื่อไหร่นางก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม
“ซานหลงเจ้ามาตรงนี้เถอะ ส่วนการทำความสะอาดค่อยช่วยกันทำ ข้ามีเรื่องที่จะต้องบอกเจ้าและเขียนข้อตกลงกันไว้ ที่นี่พอมีกระดาษพู่กันหรือไม่”
“พู่กัน อื้ม มีสิ ๆ สักครู่นะ” ซานหลงเดินเข้าไปในห้องสักครู่ก็ออกมาพร้อมพูกันกับหมึกที่แห้งและกระดาษหนึ่งแผ่น
ตอนที่ 25 ความจริงไม่นานก็มาถึงแคว้นเฟิงหยุน ทุกคนต่างออกมาต้อนรับคุณชายและต้อนรับเจินเหยียนเป็นอย่างดี ปฏิบัติต่อนางดีเสียกว่าเรือนตระกูลเซี่ยเป็นไหน ๆ“พวกเจ้าดูแลเซี่ยเจินเหยียนภรรยาข้าให้ดี พานางไปเปลี่ยนอาภรณ์และพักผ่อนในห้องที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้”“เจ้าค่ะคุณชาย” สาวรับใช้โค้งตัวคำนับคุณชายผายมือให้เจินเหยียนเดิมตามพวกนางไปห้องพัก ยามนี้เจินเหยียนเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะมาต่อกลอนกับซานหลง จึงยอมเดินไปส่วนซานหลงเขาแยกจากนาง ไปหาท่านพ่อท่านแม่แจ้งเรื่องที่นางจะมาอยู่ที่นี่ ต่อจากวันนี้ และยังให้คนของเขาไปจัดการซื้อตัวชิงชิงให้มาดูแลเจินเหยียนที่นี่ เขาหวังว่านางจะมีรอยยิ้มให้เขาอีกครั้ง และมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่หลังจากจัดการเสร็จสิ้นเขากลับห้องของตนเองอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ สองเท้าย่างกรายไปหานางที่ห้องคิดว่าป่านนี้นางคงสงบสติอารมณ์พร้อมที่จะรับฟังเรื่องทั้งหมดจากเขาแล้วภายในห้องกว้างใหญ่ของใช้มากมายถูกตกแต่งอย่างสวยงาม เจินเหยียนถูกสาวใช้จับอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ ยามนี้นางกำลังจ้องมองตนเองผ่านกระจกเงา ใจล่องลอยวันนี้ช่างมีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายจน
ตอนที่ 24 ชำระแค้นใต้เท้าเซี่ยสั่นเทาไปทั้งตัวดาบในมือหล่นลงพื้น ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น แต่ทว่าฮูหยินเซี่ยไม่เชื่อคุณชายเฉินห่าวเทียนที่ยกเลิกงานมงคล จะเป็นชายคนนี้ได้อย่างไรกัน“ใต้เท้าเซี่ยลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ข้าไม่มีทางเชื่อเจ้าโกหกหลอกลวงใช่หรือไม่ ? คุณชายของเจ้าจะเป็นชายคนนี้ได้อย่างไร เลอะเลือนเสียจริง เจ้านี่สติไม่ดีทุบให้ตายก็คงตายตรงนี้ไม่มีทางที่จะเก่งกาจเหมือนคำกล่าวขานเลืองลือเกี่ยวกับคุณชายเฉินห่าวเทียน อีกทั้งใบหน้าของมันก็ไม่ได้มีบาดแผลเหมือนคุณชายเฉินห่าวเทียนเสียหน่อย”“ฮูหยินเซี่ยท่านเคยเห็นหรือว่าข้าเฉินห่าวเทียนมีใบหน้าเป็นเช่นไร มีเพียงแค่คำกล่าวขานปากต่อปากเท่านั้น จริงสิเมื่อครู่ข้าเห็นใบหน้าของเจินเหยียนภรรยาของข้าเขียวคลำแม้จะมีผงแป้งปกปิด อีกทั้งแขนของนางมีรอยแดงเต็มไปหมด ระหว่างสองวันที่ผ่านมาท่านคงรังแกนางสินะ โหว่เหวินโม่จับมือของฮูหยินเซี่ยวางลงบนไม้นั่น ข้าจะสั่งสอนให้รู้ว่าการที่กระทำผู้อื่นเป็นเช่นไร อีกทั้งยังกล้าลงมือทำร้ายภรรยาของข้า” ลูกน้องจับกายของฮูหยินคุกเข่าลงตรงหน้าคว้ามือทั้งสองข้างของนาบลงที่แผ่นไม้“ตัดมือของนางทิ้งเสียทั้งสองข้าง บังอาจใช้มื
ตอนที่ 23 ชิงตัวเจ้าสาวความหวังของเจินเหยียนจบสิ้นลงเดินทางมาได้ไม่ไกล นางคว้าปิ่นออกมาศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอุ่น ๆ หลับตานึกถึงพ่อแม่ของตัวเอง“พ่อคะแม่คะ หากครั้งนี้หนูตัดสินใจถูกขอให้หนูได้กลับไปหาพวกท่านทั้งสองด้วยนะคะ แต่หากผิดพลาดก็คงเป็นโชคชะตาที่อาภัพของหนูเอง ตายมาแล้วครั้งหนึ่งครั้งนี้ก็คงไม่เจ็บปวดเหมือนครั้งก่อนหรอกใช่มั้ย” เสียงแผ่วเบาเอ่ยออกมาราวกับอ้อนวอนสวรรค์ สองมือจับที่ปิ่นมั่งคงหลับตากัดฟัน กำลังใช้แรงที่มีทั้งหมดแทงปิ่นเข้าที่ลำคอครืด ตึง!! ครานั้นเองเกี้ยวที่นางนั่งมาโคลงเคลง ทำให้เอนเอียง จนเกี้ยวหล่นลงพื้น เสียงข้างนอกดังเอะอะโวยวาย ปิ่นในมือของเจินเหยียนหลุดหล่นลงพื้น นางลืมตาขึ้นมาเปิดผ้าคุมใบหน้าออก“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น หรือว่าสวรรค์ยังไม่ให้ข้าตาย” เจินเหยียนค่อย ๆ คลานออกมาจากเกี้ยวได้เห็นภาพตรงหน้า หัวใจของนางเต้นแรงระรัว ดวงตาร้อนผ่าวน้ำใส ๆ ไหลอาบแก้ม รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้น“เจ้าไปอยู่ที่ใดมา ข้าคิดว่าเจ้าทิ้งข้าไปแล้วเสียอีก อึก ฮื้อ ๆ หากช้ากว่านี้แม้เพียงนิด เจ้าคงไม่เห็นหน้าข้าอีกแล้ว” ซานหลงกระโดดลงจากหลังม้าลงมาโอบกอดเจินเหยียนแนบแน่น
ตอนที่ 22 สิ้นหวังจะหนีฝั่งด้านซานหลงเขาแทบนั่งไม่ติดเป็นห่วงเจินเหยียนเหลือเกินไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะเป็นอย่างไร ยิ่งเขาคิดถึงตอนที่ฮูหยินเซี่ยมาเยือนที่เรือน แววตาของนางเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น เขาอยากจะบุกไปแย่งชิงตัวเจินเหยียนเสียยามนี้“ท่านคงร้อนใจสินะขอรับถึงนั่งไม่ติดเช่นนี้ ไม่ต้องเป็นกังวลถึงเพียงนั้น อย่างไรคุณหนูเซี่ยเจินเหยียนก็เป็นบุตรสาวคนโตของใต้เท้าเซี่ย เดิมทีข้าได้ยินมาว่าเมื่อก่อนเขารักนางและเอ็นดูนางมากเช่นกัน นั่งลงก่อนเถอะ” ลูกน้องคนสนิทได้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนายท่านเดินไปเดินมาเสียหน้ากังวลคิดไม่ตก“ข้าจะอดทนนั่งได้อย่างไร จิตใจของข้าร้อนรุ่มไปหมดจนแทบไม่เป็นอันจะกินเพราะพวกเจ้าดูแลนางไม่ดี ถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ ข้าบอกแล้วใช่มั้ยให้จับตาดูนางทุกฝีก้าว”“ช่วงนั้นข้าเกิดเจ็บท้องกระทันหันไม่คิดว่าใต้เท้าเซี่ยจะบุกมาที่เรือนหลังจากไม่มาเยือนอีกเลยเป็นเวลานานขอรับ”“เฮ้อ! น่าโบยหลังพวกเจ้าให้หักเสียทุกคน แต่ว่าข้าต้องใช้กำลังพวกเจ้าเอาไว้เมื่อไหร่ที่งานเสร็จสิ้นอย่าคิดว่าข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป รุ่งเช้าเตรียมคนของเราให้พร้อม อีกวันหนึ่งข้าจะไปทวงฮูหยินของข้าคืน” ซานหลงกัด
ตอนที่ 21 น่าสมเพชดวงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ริมฝีปากของเจินเหยียนแห้งผากคอแห้งไม่ได้กินน้ำตั้งแต่ถูกจับตัวกลับมา จะเดินไปหยิบเองก็ถูกมัดตรึงเอาไว้ สายตาจ้องไปที่ประตูรอการกลับมาของชิงชิง ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าจนจะมือดสลัวเหตุใดป่านนี้นางยังไม่กลับมา ในใจของเจินเหยียนเริ่มร้อนรุ่มกลัวว่าชิงชิงจะถูกจับได้ว่าแอบออกไปตึง! เสียงประตูถูกเปิดเข้ามา บนใบหน้าของเจินเหยียนปรากฎรอยยิ้มคิดว่าชิงชิงกลับมาแล้ว แต่เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาใบหน้าของนางพลันเปลี่ยนสี“น่าสมเพชจริง ๆ หมดสภาพจนดูไม่ได้ จิ จิ เจ้านี่นะดูสิสายตาที่มองมาที่ข้ายังจองหองไม่เปลี่ยนแปลง”“มาทางใดออกไปเดี๋ยวนี้ข้าไม่ต้องการพบทั้งสองคนที่มีจิตใจเหี้ยมโหด”“ฮ่า ฮ่า ดูสิคำพูดคำจา ทั้ง ๆ ที่ตัวเองจนตรอกขนาดนี้” ฮูหยินเซี่ยเดินเข้ามาใกล้ยื่นมือไปจับที่ปลายคางของนางให้เงยมองนางอย่างชัดเจน “ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ข้าเกลียดเหลือเกินแววตาและใบหน้าของเจ้า ที่เหมือนมารดาของเจ้าราวกับคน ๆ เดียวกัน ข้าอุตส่าห์กำจัดมารหัวใจอย่างมารดาของเจ้าไปได้แล้ว เหตุใดเจ้าไม่ตายตามไปด้วย ดวงแข็งจริง ๆ ข้าวางยานางให้คลอดยากและอยากให้ตายระหว่างคลอด แต่กลับดวงแข็งรอด
ตอนที่ 20 เขาต้องมาช่วยข้าแน่ ๆเจินเหยียนตั้งสติ จะมาร้องไห้ฟูมฟายก็ไร้ประโยชน์ และนางเชื่อว่าซานหลงไม่ยอมแน่ ๆ หากรู้เรื่องนี้ เจินเหยียนปาดน้ำตา ดันกายของชิงชิงออกจากตน“ชิงชิงข้ามีเรื่องต้องให้เจ้าช่วย เจ้าแอบออกไปที่เรือนหลังหมู่บ้าน จงไปแจ้งเรื่องนี้กับถูซานหลงว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า ข้าเชื่อว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้ข้าต้องไปเป็นของคนอื่นแน่ ๆ”“แต่ว่าคุณหนู ถูซานหลงมิใช่คนที่จะต่อกลอนกับอำนาจของใต้เท้าได้เลยนะเจ้าคะ อีกทั้งสติไม่ดีเช่นนั้นมีหวังหากมาช่วยท่านคงพบเจอแต่ความตาย”“ชิงชิงสามีของข้ามิใช่คนสติไม่ดี จงเชื่อข้าและออกไปบอกเขาให้ข้าที ยามนี้เขาคงกำลังกลับมาจากตลาดคงร้อนใจเมื่อไม่เห็นข้าอยู่ที่เรือน”“เจ้าค่ะ” ชิงชิงสงสัยแต่ก็ยอมเชื่อคำพูดของคุณหนูรีบแอบออกจากเรือนไปหาซานหลงทันทีฝั่งด้านซานหลงเขากลับมาจากตลาดพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ วันนี้เขาจะต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายให้เจินเหยียนได้กิน ทว่าเมื่อมาถึงเรือนกลับไร้เงาของเจินเหยียน ของในมือร่วงหล่นที่พื้น พลันสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าเพียงข้างเดียวของเจินเหยียนตึก ตึกหัวใจเต้นระรัวความหวาดกลัวปะทุขึ้นในใจสองเท้ารีบวิ่งเข้าไปดูในเรือน
ตอนที่16 เดินเที่ยวงานจวบจนตะวันจะลาขอบฟ้าเสียงเรียกชื่อซานหลงดังคับเรือนอีกครา“ซานหลงเมื่อไหร่จะออกมาเสียที หรือจะให้ข้าช่วยแต่งกายให้” เจินเหยียนตะโกนเรียกหน้าห้องนอนหลังจากที่นางกับซานหลงแยกกันแต่งตัวด้วยตนเอง ซานหลงยื่นมือออกมาจับประตูท่าทางเคอะเขินไม่กล้าจะออกมาให้เจินเหยียนได้เห็น“ข้าไม่กล
ตอนที่ 15 ซื้ออาภรณ์ชุดใหม่ฮูหยินเซี่ยร้อนรุ่มในอก อยากจะจัดการเจินเหยียนให้หายไปจากโลกใบนี้“นังเจินเหยียนบังอาจนักที่กล้าลงมือผู้ที่เลี้ยงนางมาตั้งแต่เกิด ไร้ความกตัญญูไม่รู้สำนึกบุญคุณ ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าเอาไว้ให้สงบสุขแน่นอน”“ท่านแม่ปล่อยพี่หญิงไปเถอะเจ้าค่ะเพียงเท่านี้พี่หญิงก็น่าสงสารมากพอ
ตอนที่ 14 มาเย้ยหยัน“สตรีเมื่อครู่นิสัยไม่ดี ทำไมต้องทำเช่นนั้นด้วย ทำขนมที่ฮูหยินให้ข้าตกลงพื้นน่าเสียดาย”“นางก็เป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คนตระกูลเซี่ยร้ายกาจทุกคน..ยกเว้นข้าเพียงผู้เดียว นี่ขนมของข้าเจ้าเอาไปสิ”“แล้วท่านจะขอรับ”“ข้าเคยกินขนมอร่อย ๆ มามากมายเอาไว้วันข้างหน้าเราเอาผักมาขายข
ตอนที่ 13 ขายผักดวงตะวันส่องลงตรงกลางศีรษะแดดร้อนระอุเหงื่อเริ่มไหลเต็มใบหน้า ซานหลงเหลือบมองเจินเหยียน วางจอบลงไว้ที่พื้น ปัดมือเช็ดเอาดินออกย่างกรายเข้าไปหานางพลางล้วงเข้าไปในกางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อที่ใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา เจินเหยียนชะงักไปชั่วขณะทว่าไม่ได้ไม่ได้สั่งห้ามให้เขาหยุด







